Βαδίζουμε προς νέα δουλοπαροικία?

Του Νικήτα Αποστόλου

Στην ιστοσελίδα του capital.gr δημοσιεύθηκε την 1η Οκτωβρίου ε.ε. κείμενο με τον τίτλο “Μπλόκο στους Έλληνες που ψάχνουν για δουλειά στην Ε.Ε?”.

Στο κειμενο αυτό δίδεται η εξής πληροφορία. Σε κλειστή σύσκεψη της Ε.Ε. στο Κολέγιο Επιτρόπων οι βόρειοι Ευρωπαίοι εταίροι μας εισηγούνται“σκληρότερους νόμους” και απαιτούν την θεσμοθέτηση πλαφόν στη ροή μεταναστών από τα Βαλκάνια και τις χώρες του Νότου της Ευρώπης προς τις χώρες τους. Μάλιστα οι προκλητικές εισηγήσεις τους φτάνουν σε τέτοιον βαθμό, ώστε προτείνουν να επιβάλλονται μέχρι και ποινές σε όσες επιχειρήσεις τολμήσουν μεγαλύτερη «εισαγωγή» εργαζομένων από τις καθημαγμένες από την ανεργία χώρες της Νότιας Ευρώπης.

Το πλαίσιο αυτών των θέσεών τους, για μια νέα «συνθήκη εργασίας», έθεσε με δημόσια τοποθέτηση του ο Ολλανδός υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Σχέσεων στις 19 Αυγούστου λέγοντας ότι η Ε.Ε. πρέπει να επικεντρωθεί στις «αρνητικές συνέπειες», όπως τις χαρακτήρισε, της εργατικής – οικονομικής μετανάστευσης από όλο τον ευρωπαϊκό Νότο.

Η κίνηση αυτή, που ξεκίνησε στις Βρυξέλλες, αναμένεται να κλιμακωθεί μέσα στο επόμενο διάστημα και πριν να μπει το 2014, οπότε από την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους αίρονται και οι τελευταίοι περιορισμοί στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας.

Πρόκειται για μια πρωτοφανή επιδίωξη, να “δεθούν” οι εργαζόμενοι με την χώρα τους, καθώς μέχρι σήμερα , οι κάτοικοι της Ε.Ε. έχουν δικαίωμα πρόσβασης σε όλα τα κράτη της Ένωσης δίχως εμπόδια, με βάση τις ισχύουσες συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχουν θεσπίσει την ελεύθερη διακίνηση προσώπων,κεφαλαίων και εμπορευμάτων εντός της Ένωσης.

Η επιδίωξη αυτή με έκανε να αναλογισθώ και να συγκρίνω τι είχε γίνει ανάμεσα στον 2ο π.Χ. έως και 5ο μ.Χ.αιώνα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και πως η κοινωνία της μετασχηματίστηκε από δουλοκτητική και δουλοπαρική φεουδαρχική, με το τι γίνεται σήμερα στην Ευρώπη.

Στα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκης Δημοκρατίας επικρατούσε η μικρή ιδιοκτησία και η αμοιβόμενη εργασία.

Κατά το 2ο αιώνα π.χ. οι μικροί και μεσαίοι κτηματίες, λόγω της συμμετοχής τους, ως Ρωμαίοι στρατιώτες, στους μακροχρόνιους και συνεχείς πολέμους οδηγούνται σε οικονομικό αδιέξοδο. Διαμορφώθηκε έτσι μια κατάσταση μαζικής εγκατάλειψης της υπαίθρου από τους κτηματίες αγρότες, οι οποίοι μετακινούνται στη Ρώμη και η επικράτηση της μεγάλης έγγειας ιδιοκτησίας (τα λατιφούντια), που υποκατέστησαν τα μικρά αγροκτήματα. Το λατιφούντιο εξασφαλίζει υψηλό ποσοστό κέρδους, χάρη στην απασχόληση δούλων στην καλλιέργεια δημητριακών και στην άσκηση της κτηνοτροφίας.

Οι κατακτητικοί πόλεμοι δημιούργησαν αφθονία σκλάβων σε χαμηλή τιμή και οι σκλάβοι συγκρότησαν το 20% του πληθυσμού της ρωμαϊκής κοινωνίας.

Η δημοκρατία, με την εξαφάνιση των μικρών και ελευθέρων κτηματιών, εξαφανίστηκε και ιδρύθηκε η Αυτοκρατορία.

Όταν σταμάτησαν οι κατακτήσεις, αυτό είχε μεταξύ άλλων ως αποτέλεσμα, την αύξηση της τιμής των δούλων και η αμοιβόμενη εργασία έγινε οικονομικότερη της συντήρησης σκλάβων.

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε ένα καλά ανεπτυγμένο νομισματικό σύστημα. Τα ρωμαϊκά νομίσματα, κυκλοφορούσαν ευρέως σε όλη την αυτοκρατορία. Η χρησιμότητα των ρωμαϊκών νομισμάτων ως μονάδα ανταλλαγής ήταν μεγαλύτερη της πραγματικής τους αξίας ως μέταλλο.

Την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου, είχε γίνει η πρώτη γενική καταγραφή όλων των κτημάτων και κατοίκων και με βάση αυτή εισπράττονταν από κάθε άτομο και από κάθε κομμάτι γης χρηματικός φόρος και φόρος σε σιτηρά και σε ζώα. Η καταγραφή και η εκτίμηση της αξίας των κτημάτων , που επαναλαμβάνονταν σε τακτικές χρονικές περιόδους, συμπεριελήφθησαν σε βιβλία. Το ποσό του φόρου ορίζονταν κατά καιρούς με ειδικές διαταγές. Υπήρχαν τακτικές και έκτακτες τέτοιες διαταγές. Οι μεν πρώτες αποκαλούνταν indictiones και οι δεύτερες superindictiones. Επί Μεγάλου Κωνσταντίνου οι τακτικές ορίστικε να έχουν ισχύ 15 ετών, αλλά με το πέρασμα του χρόνου κατέληξαν να έχουν διαρκή ισχύ και γι αυτό ονομάστηκαν “Κανών”, χωρίς να σταματήσει η έκδοση εκτάκτων διαταγών.

Έτσι ειδικά ο έγγειος φόρος έγινε πάγιος και πήρε τον χαρακτήρα ενός χρηματικού προστίμου που συνόδευε για πάντα το κτήμα.

Η άμεση είσπραξη του έγγειου και του κεφαλικού φόρου είχε ανατεθεί αποκλειστικά στους άρχοντες της κάθε Κοινότητας . Αργότερα όμως οι κοινοτικοί άρχοντες απαλλάχθηκαν από αυτό το καθήκον για τα κτήματα των μεγάλων γαιοτημόνων, τα ονομασθέντα “ιδιόστατα”, τα οποία καταγράφτηκαν σε ξεχωριστά βιβλία που ονομάζονταν “στάσεις”.

Η καταχρηστική άσκηση της φορολογικής εξουσίας που έκαναν οι Αυτοκράτορες προκάλεσε την υπερβολική διόγκωση του φόρου. Η καταπίεση που επήλθε ως συνέπεια αυτής της πολιτικής έγινε ποιό μεγάλη και από άλλες αιτίες όπως οι επιδρομές των βαρβάρων καθώς και η διαρκής πτώση της τιμής των προιόντων με αντίστοιχη αύξησει της τιμής του χρυσού και αργύρου.

Οι Αυτοκράτορες για να μην χάσουν τα έσοδα από την φορολογία θέσπισαν ποιό δυσβάστακτες και άδικες διατάξεις . Όσες φορές ένα κτήμα χωρίς πόρους δεν μπορούσε να πληρώσει το φόρο που του είχε επιβληθεί ο φόρος εισπράττονταν από την υπόλοιπη κινητή ή ακίνητη περιουσία του ιδιοκτήτη. Αν δεν υπήρχε τέτοιου είδους περιουσία και το κτήμα είχε εγκαταληφθεί οριστικά από τον ιδιοκτήτη του, προσφέρονταν ως ιδιοκτησία σε οποινδήποτε δεχόταν να πληρώσει τους φόρους που του αναλογούσαν. Αν κανείς δεν δεχόταν αυτοβούλως το κτήμα, τότε μαζί με τις υποχρεώσεις του δινόταν αναγκαστικά σε ιδιοκτήτες άλλων φορολογουμένων κτημάτων. Αυτό ήταν η λεγομένη “επιβολή”. Τα πρώτα της ίχνη φαίνονται στην εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αυστηρά όμως εφαρμοστηκε από την εποχή του Ιουστινιανού.

Το αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω και άλλων αιτίων ήταν ολέθριο για την τότε κοινωνία. Επειδή οι μισθωτοί γεωργοί και οι ελεύθεροι μικροιδιοκτήτες “δραπέτευαν” από τα κτήματα προς τις πόλεις για να αποφύγουν την καταβολή των φόρων δόθηκε το δικαίωμα στους κοινοτικούς άρχοντες και στους μεγάλους γαιοκτήμονες να επαναφέρουν τους δραπέτες και να εμποδίζουν την αναχώρησή τους . Έτσι σταδιακά δημιουργήθηκε η άρχή οι φορολογούμενοι να είναι αναποσπαστα προσαρτημένοι στη γή, με την οποία τους είχαν αποτιμήσει στα δημόσια βιβλία. Με αυτήν την διαδικασία δημιουργήθηκε η τάξη των δουλοπαροίκων δηλαδή των ακτημόνων καλλιεργητών που ήταν εξαρτημένοι από τη γη που καλλιεργούσαν και δεν μπορούσαν να απομακρυνθούν από αυτήν. Διέφεραν από τους δούλους κατά το ότι δεν αποτελούσαν οι ίδιοι προσωπικά ιδιοκτησία ενός άλλου ανθρώπου, αλλά αν πουλιόταν η γη που καλλιεργούσαν, μεταβιβαζόταν μαζί της και αυτοί στον νέο κύριο.

Τι βλέπουμε να γίνεται σήμερα στις χώρες της Ε.Ε.?

Μεγάλη κρίση ροκανίζει την Νότια Ευρώπη: Η ανεργία έγινε μαζική και καταστρέφει ειδικά τους νέους. Η κρίση χρέους έχει ματώσει την Ευρωζώνη. Η ελληνική τραγωδία συνεχίζεται με 1,5 εκατομμύρια ανέργους. Στην Ισπανία, το 35% περίπου των χιλιάδων αστέγων έχασε το σπίτι του τον τελευταίο χρόνο. 250.000 πολίτες της Πορτογαλίας, μετανάστευσαν μαζικά στο εξωτερικό τα έτη 2011 και 2012 . Η κατάσταση στην Ολλανδία επιδεινώνεται καθημερινά, λόγω του τεράστιου ιδιωτικού χρέους της, ακόμη και η Φιλανδία φαίνεται να χάνει το βηματισμό της , αφού το δημόσιο χρέος της αυξάνεται συνεχώς.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ αυξάνουν ή μειώνουν ρευστότητα, σώζουν ή χρεοκοπούν τράπεζες, κατά το δοκούν. Οι κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε. ακολουθούν πολιτικές λιτότητας και αυξάνουν υπέρογκα τους φόρους. Γενικά, όσον αφορά όλη την παγκόσμια οικονομία, επικρατεί μία τάση για ολοένα και πιο συγκεντρωτικές εξουσίες σε βάρος των δημοκρατικών θεσμών.

Οι πρωθυπουργοί έχουν μειωμένη εξουσία, όπως οι Βασιλιάδες του Μεσαίωνα και η αληθινή εξουσία βρίσκεται στο Καρτέλ των πολυεθνικών!

Οι αποτελούνσες το Καρτέλ εταιρίες είναι οι συλλογικοί συγχρονοι φεουδάρχες. Είναι η Microsoft, η Google, η Nestle, η Coca Cola, η Wal-Mart, η Monsanto, η Toyota, η Siemens, η ΑΒΒ, η Exxon, η Shukori, η Morgan Stanley, η Deutsche Bank, η Royal Dutch Shell, η Astra Zeneca, η Sanofi-Aventis και όλες οι άλλες πολυεθνικές. Αυτή είναι η αληθινή κυβέρνηση του πλανήτη.

Όταν συγκεντρώνονται κάθε τρείς μήνες στο Μπίσκο Κέι, οι “προτάσεις συντονισμού”, στις οποίες συμφωνούν, είναι πολύ πιο σημαντικές από όλα τα αποφασιζόμενα στα κοινοβούλια και τα κυβερνητικά διατάγματα γιατί τις προτάσεις αυτές τις υλοποιούν η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα (ΔΝΤ) και οι κυβερνήσεις της ΕΕ, της Ιαπωνίας και των Η.Π.Α.

Και τώρα τι βλέπουμε τι προωθείτε για να θεσμοθετιθεί, όπως γράφω στην αρχή?

Να “δεθούν” οι εργαζόμενοι με την χώρα τους, να μην μπορούν να πάνε να εργασθούν σε άλλη χώρα μέλους της Ε.Ε. Όπως γινόταν στον Μεσαίωνα που οι αγρότες ήταν νομικά δεμένοι στο κτήμα που καλλιεργούσαν.

Οδεύουμε ή δεν οδεύουμε λοιπόν προς την ολοκλήρωση μιας νέου τύπου δουλοπαροικίας ?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: