Να αντιδράσουμε σαν Έλληνες στο δίλημμα – Ελεύθεροι ή Δουλοπάροικοι;

Να αντιδράσουμε σαν Έλληνες στο δίλημμα: Ελεύθεροι ή Δουλοπάροικοι;

Του Νικήτα Αποστόλου
Ε.ΠΑ.Μ. Ιωαννίνων

Να αντιδράσουμε σαν Έλληνες στο δίλημμα

Οι δανειστές , για να εξασφαλίσουν την κατοχή της Ελλάδας, διατηρούν σφιχτά τα δεσμά του χρέους και αυτό επιβεβαιώθηκε και από τα πρόσφατα νομοθετήματα που υπαγόρευσαν και “ψήφισε” η “Ελληνική Βουλή” και από τις αποφάσεις του Euro Group.

Έτσι μας επέβαλαν νέα υφεσιακά φορομπηχτικά μέτρα, την δημιουργία του «υπερταμείου» μακροπρόθεσμης διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας μας, την λειτουργία αυτόματου “κόφτη” των δημοσίων δαπανών και ακόμη μία δόση δανείων δισεκατομμυρίων, η οποία δεν θα περάσει καθόλου από τα ελληνικά ταμεία , αλλά θα δοθεί για την πληρωμή τόκων και τοκοχρεολυσίων των δανείων της χώρας μας και όχι για τη διαγραφή μέρους των.

Με βάση τα ανωτέρω γεγονότα και όσα προηγήθηκαν με την επιβολή των δύο προηγούμενων μνημονίων και δανειακών συμβάσεων, για εμάς τους Έλληνες υπάρχουν πλέον δύο επιλογές: ή αποδεχόμαστε την κατοχή , σκύβοντας πειθήνια το κεφάλι ή, διαφορετικά, την απορρίπτουμε όπως αρμόζει στην ιστορική κληρονομιά μας.

Θα πρέπει να θυμηθούμε ότι, όσοι πρόγονοί μας «έπεσαν» μαχόμενοι, κρατώντας τις θέσεις τους όπως το έταξαν, η ιστορία, οι αξίες και οι ελεύθερες επιλογές τους, αξίζουν και έχουν τον σεβασμό όλων και στην παρούσα και στις επόμενες γενιές.

Όλοι οι άνθρωποι, όλων των λαών, θυμούνται με σεβασμό τους «300 του Λεωνίδα» , καθώς η ηχώ της θυσίας τους και του αγώνα τους αντηχεί στην παγκόσμια ιστορία. Λίγοι θυμούνται όμως τους 10.000 υπόλοιπους Έλληνες που, ρεαλιστικά ενεργούντες, επέλεξαν να αποχωρήσουν από τις Θερμοπύλες για να μην περικυκλωθούν και ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ τους περίπου 100.000 Έλληνες που «Μήδισαν», εκούσια ή και ακούσια. Αυτούς, τους «Μηδίσαντες», τους έχει από την πρώτη στιγμή καταπιεί το Μαύρο Σκοτάδι της Ιστορίας.

Η Ιστορία λοιπόν διδάσκει ότι δεν υπάρχουν εγκλωβισμοί αδιεξόδων, μονόδρομοι,υπάρχουν μόνον επιλογές.
Επομένως πρώτη άμεση προτεραιότητα σήμερα και ταυτόχρονα ο μεγαλύτερος αγώνας για εμάς τους Έλληνες, είναι να μην περάσει ως επιλογή μας η αποδοχή, ο εθισμός, η εξατομίκευση, η αποδοχή των τετελεσμένων του τρίτου μνημονίου. Είναι η επιλογή που αρμόζει στην ιστορία μας.

Παρά ταύτα όμως, από την μέχρι σήμερα πορεία των γεγονότων βλέπουμε ότι δεν αντιδρούμε ή αντιδρούμε πολύ χλιαρά, κλαδικά και σπασμωδικά. Και γεννάται το εύλογο ερώτημα: ΓΙΑΤΙ;
Απαντώντας σ΄αυτό το γιατί, δεν μπορούμε να βγάλουμε την ουρά μας απέξω ο καθένας μας και να υποδείξουμε κάποιον άλλον που οφείλει να αντιδράσει ή αντίθετα δεν πρέπει να φορτωνόμαστε όλες τις ενοχές και ν΄αρχίσουμε να αυτομαστιγωνόμαστε για την σημερινή μας κατάσταση.

Δεν είναι αληθές αυτό, που πολλοί ισχυρίζονται, ότι αιτία είναι το γεγονός ότι όλοι μας είμαστε εγκλωβισμένοι σε συγκεκριμένες αντιλήψεις, οικονομικά συμφέροντα, προσωπικές φιλοδοξίες και ιδιαίτερα προβλήματα. Ότι, πολύ απλά, δεν έχουμε κοινές αντιλήψεις και γι΄αυτό έχουμε τόσες μεγάλες διαφορές μεταξύ μας, ώστε να μην μπορούμε να βρούμε κοινές συνισταμένες αντίστασης.

Εάν θελήσουμε να εμβαθύνουμε στο ζήτημα , τότε πρέπει πρώτα να δεχθούμε τα κατωτέρω:
Για να λειτουργήσει ένας λαός σαν σύνολο απέναντι σε έναν, οποιονδήποτε, που θέλει να σκλαβώσει τη πατρίδα του ή ακόμα και να την αφανίσει, πρέπει να έχει δημιουργήσει μέσα του κάτι σημαντικότερο από τα προσωπικά συμφέροντα των επί μέρους μονάδων. Να έχει ένα απόθεμα κοινών συνισταμένων, που είναι αξίες ιερές, και τις οποίες δεν επιτρέπει να παραβιάζει κανείς άσχετα σε τι προσωπική κατάσταση βρίσκεται.
Για να αγαπάει ένας λαός τη πατρίδα του και να σέβεται την ιστορία του και τους προγόνους του, πρέπει να υπάρχουν διδάγματα, αγαθά που ξεφεύγουν από την σφαίρα της καθημερινότητας, παραδόσεις, χαρακτηριστικά και «συγγένειες» που τις έχει διαφυλάξει σαν «εθνική του ταυτότητα».
Όταν λέμε Ελλάδα, φέρνουμε στην επιφάνεια το βαρύ παρελθόν μας, το βαρύ όνομά μας.
Όμως ο σημερινός Έλληνας στην πλειοψηφία του έχει μέσα στην ψυχή του κάτι τέτοιο;
Η Ελλάδα που βιώνουμε, είναι κάτι το αφηρημένο; Όχι. Είναι ένα κράτος με συγκεκριμένα σύνορα και συγκεκριμένους κατοίκους.

Οι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν γίνει καταναλωτές ενός υλιστικού παγκόσμιου συστήματος αξιών, ζουν και λειτουργούν με τα πρότυπα αυτού του συστήματος , έχουν δημιουργήσει σαν αξίες και ανάγκες αυτά που προτείνει αυτό το σύστημα αξιών.
Έτσι ο Έλληνας σήμερα είναι ο καταναλωτής των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ, των ριάλιτυ της τηλεόρασης, ο λάτρης της ρόδας, της μάσας, της μοδάτης ένδυσης, ο διψασμένος για χρήμα και καλοπέραση, ο αντιγραφέας τηλεπαρουσιαστών, και πρωταγωνιστών διαφημιστικών σποτ.
Ο μέσος Έλληνας δεν είναι φίλος με το βιβλίο, ελάχιστα γνωρίζει για τους αρχαίους φιλοσόφους μας, ούτε έχει το φρόνημα των παλικαριών του Κολοκοτρώνη και των παπούδων του, που πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου με κρυοπαγήματα στα πόδια.

Ο μέσος Έλληνας στο χέρι του κρατάει ένα τάμπλετ, φοράει κάποια ξένη επώνυμη φίρμα, και “πολεμάει” για μια πρόσληψη σε κάποιο δημόσιο φορέα για να εξασφαλίσει χρήμα και με αυτό να μπορεί να αγοράσει κι άλλα από αυτά τα «αγαθά» που είναι και η κεντρική ιδέα της ζωής του και της κοσμοαντίληψής του. Το αν χορεύει ζεϊμπέκικο και τσιφτετέλια δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.
Το ότι παρακολουθεί μετά μανίας ένα χαζοκούτι, την τηλεόραση, είναι η ουσία.
Είμαστε όλοι προδότες των αξιών και των ιδανικών των προγόνων μας.

Γι΄αυτό και εκλέγουμε ανάλογους με την αντίληψή μας ανθρώπους να μας εξουσιάζουν, γι΄αυτό φοβόμαστε τόσο, ώστε να καταντήσουμε ζητιάνοι και απελπισμένοι.
Πως όμως έφτασε ο Έλληνας σ΄αυτήν την κατάσταση;
Μετά τον εμφύλιο και κυρίως μετά την μεταπολίτευση έγινε συστηματική προσπάθεια, πνευματικός πόλεμος θα έλεγα, ο λαός αυτός να αποκοπεί από τις ρίζες του.

Στην ηγεσία του, την πνευματική, πολιτική, οικονομική, ανεδείχθησαν πνευματικοί κλώνοι των αντιστοίχων ηγεσιών των δυτικών χωρών και κυρίως των ΗΠΑ με αποτέλεσμα οι ιδεολογικές κατευθύνσεις μέσα στις οποίες μεγαλώσαμε ως παιδιά να είναι κλωνοποιημένες με τις δυτικές αξίες και αντιλήψεις για το κόσμο και για τον άνθρωπο καρμπόν με τις αντιλήψεις ενός παγκόσμιου συστήματος, που πρώτη αξία θεοποιημένη, έχει το χρήμα.

Εφημερίδες και μέσα μαζικής ενημέρωσης, τον απεμάκριναν από το βίωμα της αληθινής ελευθερίας την οποία σιγά σιγά έπαψε να την βιώνει ως άθλημα εσωτερικής και εξωτερικής ελευθερίας. Την ελευθερία την προσέλαβε ως στατική κατάσταση νομικού δικαιώματος.
Οι κλωνοποιημένες ηγεσίες μας, έχοντας την δοξασία ότι ως λαός πολιτιστικά , ιστορικά κλπ ανήκουμε στην Δύση, μας ενέταξαν διαδοχικά στη ΕΟΚ την Ε.Ε., την Ευρωζώνη και το ΕΥΡΩ , χωρίς να μας ρωτήσουν και να το αποφασίσουμε ως λαός κυρίαρχος με δημοψήφισμα. Η δοξασία ότι ανήκουμε στη Δύση είναι ανιστόρητη και εξωπραγματική. Το εθνος μας έχει ιστορία 4000 και πλέον ετών, ενώ η Δύση δημιουργήθηκε μετά τον 5ο Μ.Χ. Αιώνα. Εκείνη έλαβε τα φώτα από τον αρχαίο μας πολιτισμό και όχι εμείς από εκείνη. Ο πιθηκισμός των ευρωλιγούριδων πολιτικών μας δεν τους επέτρεψε να εκτιμήσουν σωστά τα αποτελέσματα αυτής της ένταξής μας στο πολυεθνικό μόρφωμα της Ε.Ε. .

Αγνόησαν τις δυνάμεις που προωθούσαν αυτήν την ένωση και τους σκοπούς των. Οι δυνάμεις που προωθούσαν την ένωση ήταν το βιομηχανικό και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και οι σκοποί των ήταν η δημιουργία και η διεύρυνση μιας μεγάλης και ελεύθερης στην ασυδοσία των αγοράς για τα βιομηχανικά και “χρηματοπιστωτικά” τους προϊόντα. Ο χώρος δεν μου επιτρέπει να επεκταθώ, ενδεικτικά θα αναφερθώ μόνο στην αγροτική πολιτική. Η αγροτική πολιτική της ένωσης, δεν είχε στο επίκεντρό της την βελτίωση του αγρότη ως ολοκληρωμένου ανθρώπου δημιουργού, αλλά την ποσοτική παραγωγή των γεωργικών προϊόντων και την αντιστοιχία του μεγέθους της με την ζήτηση. Αυτόν τον στόχο υλοποίησαν οι πολιτικές της απόσυρσης (θάψιμο) των πορτοκαλιών μας, η εκρίζωση ελαιών μας και αμπελώνων μας και αγρανάπαυσης των χωραφιών και βοσκοτόπων μας. Το γεγονός ότι η πολιτική αυτή σκότωνε ότι ευγενές έχει μέσα του ο άνθρωπός, την αίσθηση ότι είναι δημιουργός, ότι αυτό που παράγει είναι χρήσιμο για την κοινωνία, ότι επομένως είναι αξία και όχι απαξία ήταν γι΄αυτούς μια ασήμαντη παράπλευρη απώλεια. Οι συνέπειες όμως ήταν βαρύτατες στον ψυχισμό και την ηθική του λαού μας. Τα χρήματα από τις επιδοτήσεις δεν πήγαν στη βελτίωση των γεωργικών και κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, πήγαν στα ακριβά ΙΧ στα μπουζούκια και τα σκυλάδικα. Ανάλογα ήταν τα αποτελέσματα με ανάλογη διαδικασία εξαχρείωσης και άλλων στρωμάτων της κοινωνίας μας.
Η προσπάθεια ηθικής εξαχρείωσης του λαού μας, όπως και των άλλων ευρωπαϊκών λαών, ήταν και είναι συστηματική μεθοδευμένη από την ελιτ της διεθνούς πλουτοκρατίας και ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι σε δήλωσή του ο πολύς Χενρη Κίσιγκερ είπε για τον λαό μας τα παρακάτω.

«Ο λαός των Γραικών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευτεί. Γι’ αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας»
Έτσι λοιπόν μας έφτασαν στο σημείο, οι ποιο πολλοί από εμάς να μην αντιδρούμε στη υποδούλωσή μας, που μας γίνεται μέσω των μνημονίων και να μην συμπεριφερόμαστε ως Έλληνες, αλλά οι κλώνοι του δυτικού μοντέλου ζωής.
Αν όμως αυτή είναι η πραγματικότητα και κατά την γνώμη μου είναι, η ιστορία μας διδάσκει ότι τούτος ο λαός είχε και άλλοτε, κάποτε την βιοαντίληψη, την στάση ζωής, του “σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω”, πλην όμως σε μια μετέπειτα ιστορική περίοδό του άλλαξε βιοαντίληψη και στάση ζωής και ενστερνιζόμενος την ελευθερία , μεγαλούργησε με το αγωνιστικό του φρόνημα που το εξέφραζε με το “Ελευθερία ή Θάνατος” . Και έγινε τότε γεγονός η “ουτοπία” και άλλαξε τα δεδομένα στον κόσμο γκρεμίζοντας την “Ιερά Συμμαχία”.
Αυτήν την “ανάσταση” του, μετά από την “πτώση” του, ο λαός μας την έκανε πολλές φορές. Τελευταία στην αντίσταση στον Φασισμό και Ναζισμό το 1940-1944. Γιατί να μην το κάνει και σήμερα;
Θέλω να πιστεύω πως όλη η σημερινή η βουβαμάρα, δεν είναι η σιωπή της αποχαύνωσης, είναι η σιωπή που προηγείται μιας εξέγερσης δίχως προηγούμενο.

Οι Έλληνες δεν αντιδρούν σήμερα, γιατί πολύ απλά τους εμποδίζουν να βρουν εκείνο το τόσο σπουδαίο για το οποίο πρέπει να αγωνιστούν, θυσιάζοντας την προσωπική τους ασφάλεια ο καθένας, τη φωλίτσα του.
Η Ιστορία μας διδάσκει ότι μέσα μας υπάρχει ένα ανυπότακτο πνεύμα, μια ιερή τρέλα που όταν λειτουργήσει, όταν μας πιάσει το πείσμα μας κατορθώνουμε όπως έχουμε κάνει χιλιάδες φορές στην πανάρχαια ιστορία μας να βάλουμε πάνω από τους ατομικούς μας φόβους, τα συλλογικά μας όπλα, και να φέρουμε ανάποδα τον κόσμο. Όταν μας δοθεί από μια νέα ηγεσία, από έναν νέο ηγέτη όραμα και σκοπό για το Έθνος μας, ένα μεγάλο ιδανικό που θα μας συγκινήσει, τότε ο αγώνας γι΄αυτό θα δώσει νόημα στη ζωή μας.
Ποιό είναι αυτό το μήνυμα, που θα μπορέσει ο Έλληνας να το μεταδώσουν και πέρα από τα σύνορα της πατρίδας του;

Είναι ένα μήνυμα για όλη την ανθρωπότητα, κάτι τόσο δυνατό, ώστε να είναι από μόνο του όπλο που κανείς δεν μπορεί να νικήσει.

Είναι η πρόταση απεγκλωβισμού των ανθρώπων από τη παγκόσμια φυλακή τους, την οποία μεθοδικά στήνει η “αυτοκρατορία” του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Στη φυλακή αυτή που φτιάχνουν, οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι πολίτες λαών με την ξεχωριστή ο καθένας τους ταυτότητα, αλλά δουλοπάροικοι δηλαδή άμορφες μάζες ιδιωτών παραγωγών και καταναλωτών.
Αυτό το μήνυμα της λευτεριάς το έδωσαν οι πρόγονοι μας διαχρονικά στην ανθρωπότητα και γι΄αυτό σε κάθε γωνιά της γης, ανεξάρτητα από χρώμα, ράτσα, τόπο, χρόνο, υπάρχουν ακόμα τα ίχνη τους. Είναι τα ίχνη αυτά που φωνάζουν ανά τους αιώνες ότι οι Έλληνες διαχρονικά πρόσφεραν στην ανθρωπότητα πιστεύοντας, ότι είναι χρέος τους η προσφορά τους αυτή στον πανανθρώπινο πολιτισμό με αγώνες και ανεξάρτητα από την έκβασή του.

Βέβαια γι’ αυτόν τον αγώνα ο Λαός μας χρειάζεται μια νέα ηγεσία πνευματική και πολιτική. Η ηγεσία που έχουμε σήμερα, που μας οδηγησε στη χρεοκοπία, είναι και αυτή χρεοκοπημένη.
¨Όμως δεν πρέπει να απελπίζεται κανείς μας από την διαπίστωση αυτή που είναι πάνδημη.
Η Ιστορία και πάλι μας διδάσκει ότι ο ίδιος ο αγώνας θα αναδείξει την ηγεσία του. Μέσα στο καμίνι του αγώνα θα διαμορφωθεί και από το καμίνι αυτό θα ξεπηδήσει η νέα ηγεσία.
΄Ετσι έγινε πάντα, έτσι θα γίνει και τώρα.

Ο αγώνας, δύσκολος και μεγάλος, για την λευτεριά μας ή την υποδούλωσή μας, μας έχει επιβληθεί. Κανείς δεν μπορεί να τον αποφύγει. Είναι υποχρεωμένος, είναι αναγκασμένος να διαλέξει στρατόπεδο. Με ποιούς θα πάει και ποιούς θα αφήσει.

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ:
ΕΛΕΥΡΕΡΟΙ Ή ΔΟΥΛΟΠΑΡΟΙΚΟΙ.
Ας υποδεχθούμε το αγώνα με εμπιστοσύνη.
Με θυσίες θα νικήσουμε και σήμερα, όπως με θυσίες νικήσαμε και το 1821.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s