Σχετικά με την πρόταση των συναγωνιστών του πυρήνα Θήρας – του Γ. Γεωργή, π. Νέας Ιωνίας

Σχετικά με την πρόταση των συναγωνιστών του πυρήνα Θήρας – του Γ. Γεωργή, π. Νέας Ιωνίας

Κάθε φορά που κάποιος εκθέτει την άποψή του, εκτίθεται και ο ίδιος. Χάνει, δηλαδή, την «προστασία» της σιωπής. Τίθεται εν αμφιβόλω, κατά κυριολεξία αμφί-βάλλεται! Επομένως κανείς, ούτε ο γράφων τούτες τις αράδες, δικαιούται να αισθάνεται προσβεβλημένος από την κριτική, όσο σκληρή κι αν είναι! Δεν υποστήριξα ποτέ το «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε», αλλά μάλλον το αντίθετό του: κρίνετε και θα κριθείτε! Προσωπικά προσβάλλομαι μόνο από την α-δικία! Γι’ αυτό και προσπαθώ να μην α-δικώ. Ελπίζω τούτες οι σκέψεις -κι όσες ακολουθήσουν- ακόμα κι αν θίγουν απόψεις και πρόσωπα, να μην αδικούν, κι επομένως να μη θεωρηθούν προσβλητικές!

Υπάρχει ένας παλιός φιλελεύθερος μύθος, πως τάχα όλες οι απόψεις είναι σεβαστές! Οποία υποκρισία! Οι αντιδημοκρατικές, οι σκοταδιστικές, οι φασιστικές αντιλήψεις δεν είναι σεβαστές!

Η α-νοησία, η αν-ειλι-κρίνεια το ίδιο!

Η δημοκρατία σε κάθε πραγματικά λαϊκή, δημοκρατική, μάχιμη οργάνωση, άρα και μέσα στο ΕΠΑΜ, προϋποθέτει ειλι-κρίνεια. Κυριολεκτικά, να εξετάζονται όλα στο φως! Πρόσωπα και απόψεις! Μόνο έτσι μπορεί να επιτυγχάνεται η αναγκαία συν-γνώμη, δηλαδή η συν-αντίληψη, η απαραίτητη συν-χώρεση, δηλαδή η συν-ύπαρξη!Μόνο έτσι καταχτιέται η ενότητα των μαχητών!

Με αυτές τις σκέψεις και γνωρίζοντας τον Δημήτρη Καζάκη ειλικρινή ως εαυτόν, αντιλαμβάνομαι τη κριτική που του ασκείται ως α-πολίτικη, α-ήθη, ά-δικη και αν-ειλι-κρινή. Οι επικριτές του επικεντρώνονται στον έντονο χαρακτήρα του, στη σκληρή γλώσσα του, στο ασυγκράτητο θυμικό του. Ακόμα χειρότερα, του φορτώνουν κάθε είδους υστεροβουλία! Οι μεγαλύτεροι προσωπολάτρες γίνονται οι φανατικότεροι αντίπαλοι, εχθροί πραγματικοί! Συνειδητά ή όχι, αδιάφορο, καταφεύγουν σε μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα! Επιστρατεύουν κάθε είδους κουτσομπολιό, του χρεώνουν κάθε είδους κακοήθεια! Μεγεθύνουν κάθε ελάττωμα ή λάθος, σε έγκλημα καθοσιώσεως!

Αποφεύγουν όμως, όπως ο διάβολος το λιβάνι, τις αιτιάσεις του, την επιχειρηματολογία του, την επί της ουσίας αντι-παρά-θεση! Τη σύγκρουση θέσεων! Την ανοικτή παράθεση της δικής τους αντίληψης για την πραγματικότητα. Γιατί από το πως «διαβάζουμε» τον κόσμο γύρω μας, από το πως τον «διαβάζουμε» στην κίνησή του προκύπτουν οι απ-όψεις και οι θέσεις και οι προτάσεις μας! Η αλήθεια είναι πάντα συγκεκριμένη!

Ας δούμε, επί παραδείγματι, τον τρόπο που οι συναγωνιστές της Θήρας, αλλά και αρκετοί νυν και πρώην Επαμίτες (ζυμωμένοι στο φατσοβιβλίο) παρουσιάζουν την αντίληψή τους για τις αιτίες της εσωτερικής κρίσης στο ΕΠΑΜ. Την αντιλαμβάνονται ξεκομμένη από την συγκυρία! Απουσιάζει κάθε αναφορά στην σχέση της κρίσης αυτής, με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ! Την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών και την προπαγανδιστική διαχείρισή της από τους μηχανισμούς του κατοχικού καθεστώτος!

Από το κείμενό τους αντιλαμβάνονται τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ μόνο στην τελευταία πράξη του δράματος: Στην πραξικοπηματική μετατροπή του λαϊκού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, σε κυβερνητικό ΝΑΙ και σε όσα ακολούθησαν! Αυτή όμως είναι η αντίληψη της ΛΑΕ, του πρώην «αριστερού ρεύματος», της Ζωής και όσων άλλων αποφεύγουν να θυμούνται το πόσο αφελείς κι ευκολόπιστοι υπήρξαν! Δεν είναι όμως η άποψη του ΕΠΑΜ!

Εμείς δεν έχουμε λόγο να ντρεπόμαστε! Τουλάχιστον, δεν έχουν λόγο να ντρέπονται, όσοι δεν έπεσαν στη λούμπα να βγαίνουν στη τηλεόραση με τον Σταθάκη! Όσοι δεν έδιναν πίστωση χρόνου στο ΣΥΡΙΖΑ, όσοι δεν τσίμπησαν στο «περίμενε»! Δυστυχώς όμως, αρκετοί Επαμίτες τότε υποταχτήκαμε, λιγότερο ή περισσότερο, στη κρυφή γοητεία της πρώτης αριστερής κυβέρνησης!

Έγκαιρα όμως, τόσο η τότε ΠΓ και το ΕΣΣ, όσο και κυρίως ο Δ. Καζάκης με τις εκπομπές και την αρθρογραφία του, ιδιαίτερα μετά την συμφωνία κυβέρνησης-δανειστών στις 20 Φλεβάρη 2015, αποκάλυπταν τον, απροκάλυπτο πλέον, δωσιλογισμό της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ! Το ΕΠΑΜ τότε ταλαντεύθηκε, πολλοί Επαμίτες, όντας «πολύ δημοκράτες»(sic!), δεν πειθάρχησαν στην πολιτική του Μετώπου! Αρκετοί, εμφάνιζαν σαν πολιτική του ΕΠΑΜ, τις δικές τους επιλογές! Δεν τους ενδιέφερε η άποψη των τότε εκλεγμένων οργάνων, ούτε του Δημήτρη. Αυτοί γνώριζαν καλύτερα!

Παρά τις αντιδράσεις, στο 4ο Συνέδριο πάρθηκαν αποφάσεις. Όμως, το κακό είχε ήδη γίνει. Στις εκλογές εισπράξαμε και εμείς την απογοήτευση του κόσμου! Σε πολύ μεγάλο βαθμό διότι είχαμε τις ταλαντεύσεις μας, το ότι η οργάνωση δεν λειτουργούσε ενιαία, το ότι μας έτρωγε η εσωστρέφεια, η γκρίνια, η καχυποψία μεταξύ μας. Ήρθε και η πρόταση, τότε, για έκτακτο συνέδριο και, με τούτα και με τ’ άλλα δεν φάνηκε η διαφορά μας! Χρεωθήκαμε την δουλειά μας, όχι μόνο την προεκλογική, αλλά όλης της περιόδου της πρώτης αριστερής κυβέρνησης!

Ιδιαίτερα μετά το κακό αποτέλεσμα των εκλογών, όχι μόνο για το ΕΠΑΜ, αλλά για όλο το λαό, ο εσωτερικός αγώνας στο Μέτωπο συνεχίσθηκε και εντάθηκε. Η ουσία του: θα έχουμε μάχιμη οργάνωση ή σκορποχώρι; Θα ασκούμε πολιτική αξιοποιώντας κάθε χαραμάδα για να διαρρήξουμε το καθεστώς ή θα αρκούμαστε σε ανούσιες συνεχείς επικλήσεις των προταγμάτων μας; Θα έχουμε οριζόντια ή πυραμιδοειδή οργάνωση; Και για να το κάνουμε σαφέστερο: οργάνωση μελών ή οργάνωση στελεχών;

Τα εναγώνια διλήμματα που έθεσε ο Δημήτρης στο 4ο Συνέδριο, αρκετοί συναγωνιστές τα εξέλαβαν ως δήθεν εκβιασμό!

Δεν επέκριναν όμως πότε, ούτε ως διαλυτικές, ούτε ως εκβιαστικές τις αποχωρήσεις, τις ανεύθυνες και μυθιστορηματικές δίκες προθέσεων σε βάρος της ΠΓ! Αντίθετα, παρουσιάζουν ως αντιδημοκρατική, την επιμονή της ΠΓ στην εφαρμογή των αποφάσεων του Συνεδρίου, παρά κι ενάντια στις αντιδράσεις! Σαν αντιδημοκρατική την εφαρμογή του καταστατικού (τα εν οίκω, μη εν δήμω!) και τη χωρίς καμιά λογοκρισία, προστασία του Μετώπου από τον κακό του εαυτό!

Έδιωξαν από τη μνήμη τους, την ουσία της τότε συνεδριακής αντιπαράθεσης! Ίσως να μη την αντιλήφθηκαν ποτέ! Άλλωστε ο πρώτος όρος για να αντιληφθείς τι λέει ο άλλος είναι να τον ακούσεις, να θέσεις τη γνώμη του στη βάσανο της αμφι-βολίας! Να μη την α-δικήσεις! Ακόμα περισσότερο να την ανα-ζητήσεις!

Οι δογματικοί όμως, οι «επαρκείς», όσοι θεωρούν τη γνώμη τους αν-αμφί-βολη, όσοι δηλαδή κατέχουν την «αλήθεια», η οποία προφανώς είναι μία και μόνη(!), γενική και απόλυτη(!), δεν έχουν λόγο «να αμφιβάλουν, να αμφιβάλουν και πάντα να αμφιβάλουν», όπως έλεγε ο γέρο-Μαρξ!

Πίσω από το «η αλήθεια είναι κάθε φορά συγκεκριμένη» βλέπουν πολιτικαντισμό!

Για ένα περίεργο λόγο όσοι αποφεύγουν την πολιτική αντιπαράθεση επί της ουσίας είτε ηθικολογούν, είτε κρύβονται πίσω από την υπεράσπιση της εσωοργανωτικής δημοκρατίας. Πάντα όμως έχουν επιλεκτική μνήμη!

Βοήθησε το ΕΠΑΜ η οργανωτική χαλαρότητα; Μήπως αργήσαμε να συζητάμε με τους όρους που έθεσε το 4ο Συνέδριο; Πως νοείται η έννοια του μέλους μιας ενιαίας μετωπικής οργάνωσης; Τον πρώτο καιρό του μετώπου γινόταν λόγος για την οπλιτική φάλαγγα των αρχαίων Ελλήνων. Για το ότι η ασπίδα, το όπλο, του ενός κάλυπτε πάντα κατά το μισό τον διπλανό του. Πως θα γίνεται αυτό όταν σύμφωνα με τη συγκεκριμένη πρότασή τους: «Σε κάθε περίπτωση όμως, θα πρέπει να αναγνωρίζεται το δικαίωμα της μειοψηφίας να μην ακολουθεί την πλειοψηφία.Ο λεγόμενος «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» ή αλλιώς, όπως βαφτίστηκε, η «συνειδητή πειθαρχία»  πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία».

Λίγο μπερδεμένα τα έχουν οι συναγωνιστές: Η πειθαρχία της μειοψηφίας στις αποφάσεις της πλειοψηφίας είναι το κύριο χαρακτηριστικό της δημοκρατίας! Κι αυτό σε μια οργάνωση εθελοντών δεν μπορεί να επιτυγχάνεται με μέτρα πειθάρχησης και ποινολόγια ή ειδικά πειθαρχικά όργανα. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε και δεν προβλέπονται τέτοια στο καταστατικό μας. Η συνειδητή πειθαρχία προκύπτει από την ανάγκη να δώσουμε αποτελεσματικά τον αγώνα, όσοι στρατευθήκαμε από αγνό πατριωτισμό, από ανάγκη και φιλότιμο για τη λευτεριά και τη δημοκρατία!

Η διαφορά από τον «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» βρίσκεται στο δικαίωμα της μειοψηφίας, να ζυμώνει ελεύθερα τις απόψεις της. Στο δικαίωμά της να μπορεί να πάψει να είναι μειοψηφία και να καταστεί πλειοψηφία!

Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα για όσους μπερδεύουν την οργάνωση επαναστατών με «τσατ ρουμ» και θεωρούν ότι είναι απαραίτητα οικονομικά κίνητρα για την πατριωτική αφύπνιση του λαού μας:

«Δεδομένου, λοιπόν, ότι ο αγώνας που αναγκάζεται να δώσει ο Ελληνικός λαός είναι εθνικοαπευθερωτικός και δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες, εκτός από την οικονομική, παρατηρείται στην Ελληνική κοινωνία και μια κρίση των αξιών, αποτέλεσμα ενός εισαγόμενου μοντέλου ζωής και ενός οργανωμένου σχεδίου διάλυσης της συνοχής της, πιθανώς να χρειαστούν και επιπλέον κίνητρα ώστε να συμμετέχει η πλειοψηφία των Ελλήνων σε ένα, εν δυνάμει, παλλαϊκό κίνημα …αφού είναι γεγονός ότι δεν αντιλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο ο κάθε Έλληνας πολίτης την ανάγκη να υπερασπιστεί την χώρα στην επίθεση που δέχεται.

Τέτοια κίνητρα θα μπορούσαν, μεταξύ άλλων, να είναι η διαγραφή των ιδιωτικών χρεών προς εφορία και τράπεζες, η διαγραφή δανείων προς τις τράπεζες και η απόδοση σύνταξης Εθνικής Αντίστασης. Ίσως, στις σημερινές συνθήκες, τέτοια μορφής κίνητρα, δώσουν την απαραίτητη ώθηση σε πολλούς συμπατριώτες μας να πάρουν την απόφαση και να δώσουν τον αγώνα που τόσο πολύ ανάγκη έχει η Πατρίδα μας για να σπάσει τις αλυσίδες της σκλαβιάς της

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Την άποψή τους για τον λαό μας, την αντίληψή τους περί πατριωτισμού; Το προσβλητικό της πρότασης «συνταξιοδότησης», για κάθε Επαμίτη, για κάθε πατριώτη ή δημοκράτη; Την επιδεικτική άγνοια για τη θέση του ΕΠΑΜ περί «σεισάχθειας»; Την άγνοιά τους σχετικά με τις προτάσεις του Μετώπου για το τραπεζικό και φορολογικό;

Και το κείμενο συνεχίζει προτείνοντας πανηγυρικά:

«να ανακοινωθεί από το ΕΠΑΜ ότι η ενεργή συμμετοχή στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα κατοχυρώνει συνταγματικό δικαίωμα διαγραφής των χρεών προς την εφορία και των δανείων προς τις τράπεζες και θεμελιώνει δικαίωμα απόδοσης σύνταξης Εθνικής Αντίστασης και ότι το νέο Δημοκρατικό Σύνταγμα που θα γεννηθεί στην ελεύθερη πια Ελλάδα θα περιλαμβάνει τις κατάλληλες διατάξεις

Είναι άραγε απλώς αφέλεια να θεωρεί ένας Επαμίτης ως δώρο προς «τους αντιστασιακούς», «τους δικούς μας», τη πάγια θέση του Μετώπου για σεισάχθεια; Τέσσερις υπογράφουν το κείμενο! Κανείς τους δεν γνωρίζει την πολιτική του ΕΠΑΜ για τα χρέη προς την εφορία και τις τράπεζες; Τους αδικώ μήπως όταν διακρίνω, στην παραπάνω πρότασή τους, την άρρητη απειλή: όσοι δεν παλέψετε μαζί μας θα έχετε μνημόνια και μετά τη νίκη μας, τη νίκη όλου του λαού! Ας είναι!

Θεωρώ την παραπάνω πρόταση ενδεικτική, όχι μόνο της πολιτικής αντίληψης του συντάκτη, αλλά και της όλης σχέσης του με το ΕΠΑΜ. Είναι δηλαδή αναπόδραστη συνέπεια της πολιτικής του θεώρησης! Ίσως δε κάποιοι από τους συνυπογράφοντες απλώς «να έδωσαν λευκή επιταγή», όπως κατηγορούμαστε οι σύνεδροι του 4ου Συνεδρίου ότι πράξαμε ψηφίζοντας όσα ψηφίσαμε!

Όταν το πρωτοδιάβασα εκνευρίστηκα. Δεν είναι θέμα συμφωνίας ή διαφωνίας. Διαφορετικές απόψεις κι εκτιμήσεις, διαφωνίες, έχω και με τον συναγωνιστή Ωραιόπουλο από την τοπική οργάνωση Μενιδίου, η σοβαρότητα και η ειλικρίνεια της τοποθέτησής του κέρδισε το σεβασμό μου!

Πώς όμως να τοποθετηθείς σοβαρά σε ένα κείμενο που θεωρεί ότι:

«Ο στόχος, επίσης, του ΕΠΑΜ είναι πλέον ασαφής αφού άλλοι μιλάνε για ανατροπή του καθεστώτος μέσω Γενικής Πολιτικής Απεργίας, … και άλλοι για είσοδο στο κοινοβούλιο που παράλληλα χαρακτηρίζουν κατοχικό, άλλοι θεωρούν το ΕΠΑΜ ως μέτωπο και άλλοι ως κόμμα-εξουσίας»

Τι λέτε ορέ παλικάρια; Που τα βρήκατε αυτά γραμμένα; Πάντως, όχι στα ιδρυτικά κείμενα και τις θέσεις του ΕΠΑΜ, ούτε στις αποφάσεις των Συνεδρίων του, ούτε των οργάνων του! Ή μήπως λογαριάζετε τις απόψεις σας, ως θέσφατα και τα κουτσομπολιά του φατσοβιβλίου, για πραγματικότητα;

Προσέξτε τη λογική του κειμένου των συναγωνιστών: Η Γενική Πολιτική Απεργία συνάδει με το μέτωπο!

Αντιθέτως ο κοινοβουλευτικός αγώνας με το κόμμα-εξουσίας! Επομένως είτε μέτωπο που επιδιώκει την ανατροπή δια της Γενικής Πολιτικής Απεργίας, είτε κόμμα-εξουσίας! Το χειρότερο, ενώ καλλιεργούν τη σύγχυση, φορτώνουν την ευθύνη γι’ αυτήν, σε «άλλους» κι «άλλους»! Φυσικά, αν τολμήσει να ισχυριστεί κάποιος ότι ο κοινοβουλευτικός και ο εξωκοινοβουλευτικός αγώνας μπορούν και επιβάλλεται να συνδυάζονται, τότε αυτός λειτουργεί: «έστω και άθελά του, ως κλασικός πολιτικάντης»!

Φυσικά, ως εχθροί του πολιτικαντισμού, αυτοί που τάζουν «συνταγματικώς κατοχυρωμένα» οικονομικά «κίνητρα» σε όσους αγωνίζονται για τη λευτεριά της πατρίδας, προτείνουν: «Στις σημερινές συνθήκες όπου το Ελληνικό κοινοβούλιο χαρακτηρίζεται ως κατοχικό γιατί στην κυριολεξία ελέγχεται πλήρως από ένα καθεστώς κατοχής που έχει επιβληθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η συμμετοχή σε μια εκλογική διαδικασία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα σε ένα κίνημα που επιδιώκει να ριζώσει στον λαό. Αντίθετα μπορεί να οδηγήσει στον εκφυλισμό του αποπροσανατολίζοντας τα μέλη του από τον βασικό στόχο.»

Το ΕΠΑΜ δεν είχε ποτέ λεγγαλιστικές αυταπάτες! Έχει μόνιμα ανοικτό μέτωπο πάλης ενάντια στον «κοινοβουλευτικό κρετινισμό»! Την αντίληψη δηλαδή, που θεωρεί ότι μια επαναστατική διαδικασία, όπως ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, αρχίζει και τελειώνει στο κοινοβούλιο επειδή ο λαός θα ψηφίσει «σωστά»! Οι δανειστές και το εγχώριο πολιτικό τους προσωπικό, οι κατασταλτικοί τους μηχανισμοί δεν πρόκειται να παρακολουθούν παθητικά ούτε να παραδώσουν «δημοκρατικά» την κυβερνητική εξουσία! Γι’ αυτό άλλωστε, πάντα, η αποφασιστική μάχη δίνεται και κερδίζεται στο πεζοδρόμιο!

Ταυτόχρονα όμως, το ΕΠΑΜ, δεν αγνοεί το γεγονός πως ο πολύς κόσμος θεωρεί ως αποκορύφωμα της συμμετοχής του στα κοινά, την εκλογική διαδικασία. Όσοι, λοιπόν εξ ημών, συζητάμε με πραγματικούς ανθρώπους στη γειτονιά και στη δουλειά ή το καφενείο… Όσοι δεν αρκούμαστε στην ψευδαίσθηση της ηλεκτρονικής επικοινωνίας, γνωρίζουμε ότι το πρώτο πράγμα που μας ρωτάει ο κόσμος είναι αν θα κατέβουμε στις εκλογές! Συχνά μάλιστα, ο Καζάκης με «τον έντονο χαρακτήρα του», αναφέρθηκε υποτιμητικά σε «ψηφολαό»! Ο λαός όμως, μόνο από την πείρα του, στην πράξη, μαθαίνει και ξεπερνάει τις όποιες αυταπάτες του! Καθήκον μας λοιπόν, είναι να είμαστε κοντά του και να αξιοποιούμε κάθε τρόπο για να βοηθήσουμε, να επιταχύνουμε, αυτή του την πορεία, τόσο με τη συμμετοχή, όσο και με την αποχή, όπου χρειάζεται, από την εκλογική διαδικασία!

Το ΕΠΑΜ, αντίθετα με τα συγκεκριμένα μέλη του, δεν φοβάται μήπως «εκφυλιστεί» ή «αποπροσανατολιστεί». Ίσως γιατί έχει περισσότερη εμπιστοσύνη στους Επαμίτες! Η είσοδος στο κοινοβούλιο -ή κυνοβούλιο- μας βάζει στο κάδρο των εναλλακτικών λύσεων. Ακόμα και το κατοχικό κοινοβούλιο, είναι για εμάς ένα επιπλέον μετερίζι του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, από όπου θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε την πολιτική μας από καλύτερες θέσεις, συμβάλλοντας στην ανύψωση του ηθικού και του πατριωτικού αισθήματος των Ελλήνων!

Οι συναγωνιστές μας, στην παρέμβασή τους, ισχυρίζονται ότι: «είναι αδύνατο να καταρτιστεί κυβερνητικό πρόγραμμα όταν τα μέλη του ΕΠΑΜ έχουν διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες»! Προφανώς δεν άκουσαν τίποτε για το «πρόγραμμα των εκατό πρώτων ημερών», για «τα 25 σημεία» την «άμεση εναλλακτική πρόταση εξουσίας του Μετώπου»!

Εδώ λοιπόν έχουμε συναγωνιστές που όχι μόνο διαφωνούν, αλλά το κυριότερο αγνοούν, αδιαφορούν για την πολιτική μας! Δεν τους απασχολούν κεντρικές πρωτοβουλίες του Μετώπου, όπως τα παραπάνω! Θα τους απασχολήσουν άραγε, επιμέρους πολιτικές πρωτοβουλίες όπως η παρέμβαση του ΓΓ για το ΔΝΤ ή το Ισραήλ!

Ίσως έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν, προσπαθώντας να αποτρέψουν «τέτοιες ασάφειες που οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν σε αποπροσανατολισμό του ΕΠΑΜ, σε μη καθαρό λόγο προς το λαό και τελικά στην απομόνωση και απόρριψη του.» Άλλωστε, όπως ανέφεραν στο φατσοβιβλίο, ο ΓΓ είναι σε πολιτική σύγχυσηκαι αλλοιώνει τα προτάγματα του Μετώπου!

Τόσο ο κοινοβουλευτικός, όσο και πολύ περισσότερο ο εξωκοινοβουλευτικός αγώνας, στο πεζοδρόμιο και στους χώρους εργασίας, έχει ανάγκη από ισχυρές,«συμπαγείς», πειθαρχημένες και μάχιμες οργανώσεις πρωτοπόρων αγωνιστών! Επομένως, το καθήκον μας σήμερα, εφόσον στρατευόμαστε στον αγώνα για λεύτερη και δημοκρατική πατρίδα, είναι να συγκροτήσουμε τέτοιας λογής οργανώσεις!

Δυστυχώς όμως κάτω από τα σύμβολα του μετώπου και παρά τις αποφάσεις του 4ου Συνεδρίου, συνεχίζεται, ακόμα και σήμερα, από ορισμένους, η παλιά λογική του καπετανάτου! Ακόμα και σε διαφήμιση τρομοκρατικών λογικών προχώρησαν κάποιοι α-νόητοι! Ενώ άλλοι θεώρησαν ότι η ΠΓ και το Ελεγκτικό έπρεπε να καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια. Αυτή άλλωστε είναι και η λογική, ο τύπος οργάνωσης που προτείνουν: σκορποχώρι!

Οι συναγωνιστές μας από τη Θήρα προσπάθησαν να μας υποδείξουν ασάφειες στη πολιτική μας. Είναι, νομίζω σωστό να τους ανταποδώσω τη χάρη, επισημαίνοντας μερικές στο κείμενό τους:

«Για να δημιουργηθεί, όμως, στις υπάρχουσες συνθήκες, η πολυπόθητη αύρα που θα παρασύρει τους Έλληνες σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα είναι αναγκαία, εκ των προτέρων, η ύπαρξη οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων που πρωταρχικό τους ζητούμενο είναι η ενότητα του λαού γιατί μόνο πάνω σε αυτή μπορεί να οικοδομηθεί, με γερές βάσεις, ο πανελλαδικός συντονισμός του. Τέτοιες δυνάμεις πρέπει να βοηθούν τον λαό να κατανοήσει την πολιτική πραγματικότητα και να τον προτρέπουν να βρει ο ίδιος λύσεις στα προβλήματά του»

Ας αποσαφηνίσουμε λοιπόν: το ΕΠΑΜ είναι ή δεν είναι μια τέτοια δύναμη; Υπάρχουν, σήμερα στη χώρα μας, άλλες δυνάμεις, άλλα πολιτικά «οχήματα», με κοινή ή παραπλήσια στόχευση; Που να λένε τουλάχιστον για ενότητα του λαού, όλου του λαού, χωρίς διχαστικές πολώσεις δεξιάς/αριστεράς; Που και να συνδέουν τα αντίστοιχα προτάγματα με τον εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα του αγώνα; Κι αν υπάρχουν ας μας τις υποδείξουν! Δεν επιτρέπεται να μας αφήνουν στην άγνοια!

Ας δούμε άλλο ένα υπόδειγμα πολιτικής σαφήνειας: «Αν, ωστόσο, το κίνημα έχει μεγαλώσει σε τέτοιο βαθμό που είναι ικανό να ανατρέψει το καθεστώς κατοχής μέσω π.χ. Γενικής Πολιτικής Απεργίας τότε είναι βέβαιο ότι θα προκύψει η ανάγκη γέννησης ενός πολιτικού φορέα από την σάρκα του κινήματος. Αυτός ο πολιτικός φορέας, που θα είναι δομημένος πάνω στις αρχές της Δημοκρατίας, αφού θα έχουν πια γίνει κτήμα όλων των μελών του, θα μπορέσει τότε να διεκδικήσει την εξουσία και το ΕΠΑΜ, έχοντας την εμπειρία, μπορεί να πρωτοστατήσει στην οργάνωση και τον πολιτικό σχεδιασμό του

Καταλαβαίνω σωστά; Στα καλά καθούμενα κι από το πουθενά, προκύπτει άλλος πολιτικός φορέας, διαφορετικός από το ΕΠΑΜ, του οποίου το ΕΠΑΜ είναι κομμάτι, και μάλιστα ικανό να πρωτοστατήσει! Προσωπικά, δεν διαθέτω μαντικές ικανότητες, ούτε τόση ευφυΐα. Αδυνατώ λοιπόν να καταλάβω από πού προκύπτει έτερος πολιτικός φορέας, από πού και πώς το ΕΠΑΜ γίνεται κομμάτι του κλπ κλπ. Δεν θεωρώ απίθανο το σενάριο, ωστόσο είναι εξίσου πιθανό με δεκάδες άλλα εξίσου ευφάνταστα! Να θυμίσω όμως, ότι το 5ο Συνέδριο δεν είναι χώρος για ασκήσεις σεναριογραφίας ακόμα και για τον απλό λόγο ότι ο πλέον απρόβλεπτος σεναριογράφος είναι η ίδια η ζωή. Ειδικά στις μέρες μας όπου ο πολιτικός χρόνος είναι ιδιαίτερα πυκνός και οι νύκτες γκαστρωμένες!

Τίποτε δεν φαίνεται να πτοεί τον μελοντολογικό οίστρο των συγκεκριμένων συναγωνιστών!

«Αν λοιπόν το ΕΠΑΜ, με την σημερινή του μορφή μπει στην Βουλή τότε είναι αναπόφευκτο να χάσει ότι έχει απομείνει από τον κινηματικό του χαρακτήρα και να ευθυγραμμιστεί με τα άλλα καταγγελτικά κόμματα οδηγώντας τα άτομα που εξακολουθούν να το πιστεύουν στην απογοήτευση κάτι αντίστοιχο με την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015».

Είναι απλά απότοκο της κινηματικής ιδεοληψίας τους, ή κάτι βαθύτερο; Κι αν δεν έχουν δράμι εμπιστοσύνης στο ΕΠΑΜ, γιατί μας ταλαιπωρούν; Πόσο συνάδει με την αγωνία τους για την ενότητα του κινήματος η παρακάτω τοποθέτηση;

«Υγιές κλίμα στο εσωτερικό του δεν υπάρχει αφού μέλη αλληλοκατηγορούνται, πολλές φορές δημόσια, και τα κουτσομπολιά για πρόσωπα και καταστάσεις έχουν μπει στην ημερήσια διάταξη…»  Καταρχήν, συμμετέχουν κάποιοι εκ των υπογραφόντων, σε τέτοιες «δημόσιες αλληλοκατηγορίες», μέσω φατσοβιβλίου, και μάλιστα χωρίς να υπερασπίζονται τις επίσημες θέσεις και την πολιτική του Μετώπου; Κι αν ναι, τότε πόσο υποκριτικό σας ακούγεται το υπόλοιπο μέρος της αυτής παραγράφου; «…Παράλληλα, αρκετά μέλη έχουν μετατραπεί από σκεπτόμενοι και ελεύθεροι πολίτες σε φανατικούς οπαδούς που εθελοτυφλούν στον εκφυλισμό του Μετώπου». Έτσι λοιπόν, όσοι διαφωνούν με τους τέσσερις συναγωνιστές και μάλιστα δημόσια, υπερασπιζόμενοι απόψεις διαφορετικές από τις δικές τους, όσοι τολμούν να διαφωνήσουν με την εκτίμησή τους για τον Καζάκη, ή να υπερασπιστούν όπως ο γράφων τους χειρισμούς της ΠΓ μετατρεπόμαστε σε «φανατικούς οπαδούς που εθελοτυφλούν»! Χαριτωμένο! Δε βρίσκετε;

Αυτό που είναι έξοχο είναι η πρότασή τους:

«Όσο αφορά τον χρονικό ορίζοντα δράσης του κινήματος, θεωρούμε ότι πρέπει να τεθεί στα δύο(2) χρόνια. Αν το κίνημα δεν επιτύχει τον στόχο του μέχρι τότε, τότε οφείλει να διαλυθεί και, ίσως, να αναγεννηθεί εκ νέου …. Είναι αναγκαία, μια ενδιάμεση πανελλαδική συνδιάσκεψη, τον Ιούλιο του 2017, … Άρα το 5ο Συνέδριο πρέπει να είναι και το τελευταίο του ΕΠΑΜ ….»

» ένα κεντρικό συντονιστικό όργανο που θα έχει μικρή θητεία (όχι παραπάνω από τέσσερις(4) μήνες) και που θα εκλέγεται από όλα τα μέλη του κινήματος. … σε καμία περίπτωση δεν θα λαμβάνει αποφάσεις που αφορούν όλο το κίνημα. Θα συντονίζει τα δημοψηφίσματα, θα συγκεντρώνει τις ιδέες που θα έχουν ψηφιστεί μπορούν να και θα προσπαθεί να συντονίσει την υλοποίηση τους. Από το 5οΣυνέδριο προτείνουμε να εκλεγούν 40 μέλη που θα αναλάβουν τους πρώτους οχτώ(8) μήνες τον κεντρικό συντονισμό, 20 άτομα την περίοδο Ιούλιος ’16 – Σεπτέμβριος ’16 και 20 την περίοδο Οκτώβριος ’16 – Ιανουάριος ’16. Για τα υπόλοιπα τετράμηνα το όργανο θα εκλεγεί μετά από μια έκτακτη πανελλαδική συνδιάσκεψη τον Δεκέμβριο του 2016 ώστε να μπορούν να συμμετέχουν και τα νέα μέλη που εκτιμάται ότι θα έχει αποκτήσει το κίνημα μέχρι τότε. Σε κάθε περίπτωση, ένα μέλος μπορεί να συμμετέχει ξανά στο κεντρικό συντονιστικό όργανο αλλά όχι σε συνεχόμενα τετράμηνα.»

Σε ό,τι δε, αφορά την προτεινόμενη οργανωτική δομή, αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι οι συναγωνιστές θεωρούν τους αντιπάλους μας παιδική χαρά! Παιδική χαρά το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, οι μισθοφόροι και οι πραιτοριανοί τους! Παιδική χαρά η κρατική μηχανή, ο στρατός και οι δυνάμεις καταστολής! Δεν νομίζω ότι χρειάζεται επιπλέον σχολιασμό! Προσωπικά δεν πιστεύω ότι είναι τόσο ιδεοληπτικοί ή απερίσκεπτοι!

Ζητάνε λοιπόν την αυτοκατάργηση του ΕΠΑΜ από τώρα, συγκαλύπτουν τη πρότασή τους με την δήθεν οργανωτική δομή, προκειμένου να απογοητεύσουν τους πάντες και «ασφαλίζουν» το αναπόδραστο της διάλυσης με ορισμένες από τώρα τακτικές και έκτακτες(!) Συνδιασκέψεις! Το γιατί Συνδιάσκεψη κι όχι Συνέδριο είναι προφανές:

Η Συνδιάσκεψη δεν δύναται να ακυρώσει απόφαση Συνεδρίου, ενώ ελέγχεται πολύ ευκολότερα από το Συνέδριο!

Το γιατί της πρότασής τους το ομολογούν οι ίδιοι: κουράστηκαν! Ξεκίνησαν για σπριντ και προέκυψε μαραθώνιος! Να πως το διατυπώνουν: «Ενώ, λοιπόν, το καθεστώς κατοχής, διαμέσου κυρίως του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, μπορεί και αντέχει στο πέρασμα των ετών ….στην αντίθετη μεριά οι πολίτες που συμμετέχουν σε ένα κίνημα δεν έχουν ανάλογη πολυτέλεια χρόνου με την κόπωση, σωματική αλλά κυρίως ψυχική, να είναι αναπόφευκτη…..μετά έρχεται η εσωστρέφεια και η γκρίνια. … Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο σαφής καθορισμός ενός χρονικού ορίζοντα μέσα στον οποίο ένα κίνημα θεωρεί ότι θα επιτευχθεί ο στόχος του, οπλίζει με ψυχική δύναμη τα μέλη του αφού θα δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό μέσα στον χρόνο αυτό».

Έχετε ακούσει ποτέ απεργοσπάστη να απολογείται; Προσέξτε την ομοιότητα: «δεν απεργεί ο κόσμος», «δεν ψηφίζει, ο κόσμος, τους σωστούς στα συνδικαλιστικά όργανα», «τίποτε δεν γίνεται, δε κουνιέται ο κόσμος», «δε κουνιέται φύλλο, παλιολαός» κλπ κλπ.

Ή αλλιώς εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω!

Τέτοιοι δημοκράτες! Τέτοιοι Επαμίτες! Να τους χαιρόμαστε!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s