ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ Η ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ;

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ Η ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ;
Του Νικήτα Αποστόλου

syntagma_wordleΗ τελευταία δέσμευση της δήλωσης του ΕΠΑΜ προς τον Ελληνικό Λαό είναι να δρομολογήσει τις διαδικασίες για την ψήφιση ενός νέου δημοκρατικού συντάγματος .

Αυτόματα ξεπηδάει το ερώτημα, είναι αναγκαίο να θεσμοθετηθεί νέο σύνταγμα;

Η πρώτη επισήμανση που πρέπει να γίνει είναι ότι, το Σύνταγμα του 1975, είχε ψηφισθεί μόνο από την τότε συγκυριακή πλειοψηφία των βουλευτών της Ν.Δ. Επομένως , από την σκοπιά της λαϊκής κυριαρχίας, είχε εξαρχής ουσιαστικό πρόβλημα νομιμοποίησης, λόγω της αποχώρησης σύσσωμης της τότε αντιπολίτευσης από την Βουλή κατά την διαδικασία κύρωσής του και κυρίως του γεγονότος ότι το εκλογικό σώμα των Ελλήνων πολιτών ποτέ δεν κλήθηκε να ψηφίσει για την κύρωσή του.

Ουσιαστικό κριτήριο του εάν χρειάζεται η χώρα αναθεώρηση του ισχύοντος συντάγματος ή σύνταξη νέου συντάγματος είναι, το εάν εξασφαλίζεται η ύπαρξη των θεμελιωδών συστατικών στοιχείων πραγματικού δημοκρατικού πολιτεύματος που είναι η λαϊκή κυριαρχία, η διάκριση και ανεξαρτησία την τριών λειτουργιών της κρατικής εξουσίας (εκτελεστικής νομοθετικής και δικαστικής) και βεβαίως η εθνική κυριαρχία.
Σ΄αυτό το πλαίσιο, εξετάζοντας τις διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος οφείλουμε να σημειώσουμε τους εξής προβληματισμούς :
Ο τρόπος, που φαίνεται να αντιλαμβανόταν η αναθεωρητική βουλή του 1975 το δημοκρατικό πολίτευμα, είναι η ταύτιση της δημοκρατίας με τον κοινοβουλευτισμό.
Οι συνέπειες αυτής της θέσης, ήταν οι εξής.

Θεσμοθέτηση τέτοιας ρύθμισης , ώστε το εκλογικό σώμα (ο λαός), ως άμεσο όργανο της πολιτείας, να περιορίζεται να μετέχει στην άσκηση της εξουσίας εκφράζοντας άμεσα την θέλησή του, μια φορά κάθε 4 χρόνια στις εκλογές βουλευτών και τοπικών αρχόντων(άρθρα 53 και 102 παρ.2). Επίσης, για την διαδικασία του θεσμού του δημοψηφίσματος ρύθμιση τέτοια, ώστε αυτό να είναι δυνατό, μόνο όταν του το εισηγείται η Κυβέρνηση και το αποφασίζει η Βουλή (άρθρο 44 παράγραφος 2 ).

Θεσμοθέτηση του δόγματος ότι οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το έθνος και νομοθετούν στο όνομα του και έχουν απεριόριστη την αποκλειστική αρμοδιότητα να εκφράζουν τη θέληση και το συμφέρον του έθνους (άρθρα 51 και 60).

Για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με την ρύθμιση του άρθρου 15 παρ. 2 δεν επιτυγχάνεται η κατά το δυνατόν πληρέστερη και αντικειμενική πληροφόρηση των πολιτών, ούτε δυνατότητα πρόσβασης στην πληροφόρηση όλων των απόψεων των διαφόρων φορέων τάσεων και ρευμάτων της κοινωνίας μας και αποφυγή δημιουργίας ολιγοπωλίου και καρτέλ στον ζωτικό αυτόν χώρο για την δημοκρατία.
Παροχή αρμοδιότητας στην εκάστοτε Βουλή αρμοδιότητας καθορισμού οποιουδήποτε εκλογικού συστήματος, χωρίς κατοχύρωση του ισοδύναμου των ψήφων και αρμοδιότητας στα κόμματα της σειρά λίστας επιλογής των βουλευτών επικρατείας (άρθρο 54),

Οι ρυθμίσεις όμως αυτές, δεν εναρμονίζεται με το δόγμα της λαϊκής κυριαρχίας, που είναι το θεμελιώδες συστατικό στοιχείο ύπαρξης του δημοκρατικού πολιτεύματος (άρθρο 1 παράγραφος 2 του Συντάγματος). Με αυτές και άλλες , επινοήθηκε μια διαστροφή της δημοκρατίας, όπου η κυριαρχία αποσπάστηκε από τον φυσικό της φορέα, τον λαό και μεταφέρθηκε στους βουλευτές στο κοινοβούλιο την Κυβέρνηση και τα κόμματα.

Έμπρακτη απόδειξη του γεγονότος αυτού είναι ότι ποτέ ο Ελληνικός Λαός δεν αποφάνθηκε για κορυφαίες πολιτικές επιλογές, όπως ήταν η ένταξή μας στην ΕΟΚ, στην Ευρωζώνη , στο Ευρώ, στα μνημόνια και στο PSI.

Από το 1975 μέχρι σήμερα, μόνο μία φορά, τον Ιούλιο του 2015 ρωτήθηκε ο λαός με δημοψήφισμα να αποφανθεί σε κορυφαίο ζήτημα, που ήταν το, εάν εγκρίνει την θέσπιση τρίτου μνημονίου και τότε, την απόφασή του, το πολιτικό σύστημα την αγνόησε ενεργώντας τυπικά “νόμιμα”.
Συνεπώς το Σύνταγμα του 1975, διακηρύσσει την λαϊκή κυριαρχία μόνο στα λόγια και αποτρέπει με κάθε τρόπο την έκφραση και την άσκησή της στην πράξη. Μετατρέπει τους βουλευτές από το να είναι οι εντολοδόχοι του θέλησης του λαού , σε αντιπροσώπους του έθνους με απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου. Δεν δημιουργεί νομική υποχρέωση για τους βουλευτές , να είναι συνεπείς στην τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων των, με βάση τις οποίες εκλέχθηκαν από τους εκλογείς πολίτες.

Η λαϊκή κυριαρχία υπονομεύτηκε και αποδυναμώθηκε και με τη διάταξη της ερμηνευτικής δήλωσης της αναθεώρησης του 2001του άρθρου 80 παράγραφος 2. Εκεί προστέθηκε διάταξη, συνέχεια εκείνης που ορίζει ότι « Νόμος ορίζει τα σχετικά με την κοπή ή την έκδοση του νομίσματος.» , πως αυτή, δεν κωλύει τη συμμετοχή της χώρας μας στις διαδικασίες της οικονομικής και νομισματικής ένωσης στο πλαίσιο της Ε.Ε. Με την διάταξη αυτή, ανοίξανε οι πολιτικοί μας την πόρτα για να πέσει η χώρα μας στη αρένα του νεοφιλελευθερισμού.

Έτσι οι κυβερνήσεις μας εκχώρησαν το προνόμιο της δημιουργίας του χρήματος αποκλειστικά στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που είναι ένα καρτέλ ιδιωτικών τραπεζών,οι οποίες έχουν ως αντικειμενικό τους σκοπό την μεγιστοποίηση του κέρδους των Τραπεζών, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τα bonus των αξιωματούχων των τραπεζών και τα μερίσματα των μετόχων και όχι το κοινωνικό συμφέρον των Ευρωπαϊκών Λαών. Από τότε αλωνίζει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα σε βάρος της εθνικής οικονομίας της χώρας μας και του Λαού μας.

Ο θεσμός αυτός δεν συνάδει με την θεμελιώδη διάταξη της λαϊκής κυριαρχίας του πολιτεύματός μας (άρθρο1 παρ.2), αφού της αφαιρεί ένα σημαντικότατο τμήμα, την άσκηση της νομισματικής πολιτικής.
Αν και βασική αρχή κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος είναι η διάκριση των τριών λειτουργιών της κρατικής εξουσίας, το σύνταγμα του 1975 δεν θεσμοθέτησε ασυμβίβαστο για την κατοχή του αξιώματος του Υπουργού και του Βουλευτή στο άρθρο 81.

Περαιτέρω την ανεξαρτησία του δικαστικού σώματος , την έπληξε καίρια, η θεσπισθείσα συνταγματική διάταξη (αρ. 90 παρ.5), που δίνει την αρμοδιότητα επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης στο Υπουργικό Συμβούλιο. Επίσης υπονομεύεται η ανεξαρτησία του και από το γεγονός ότι δεν θεσμοθετήθηκε στο άρθρο 89 διάταξη που να επιβάλλει το ανεπίτρεπτο του διορισμού συνταξιούχων δικαστών σε θέσεις διοικητών ή μελών συμβουλίων και επιτροπών διοικητικών οργάνων.

Οι ρυθμίσεις των ανωτέρω άρθρων, ως έχουν, ευνόησαν την διαπλοκή μεταξύ του πολιτικού συστήματος και του δικαστικού σώματος.

Άλλο άτοπο και άστοχο σε σχέση με την δικαιοσύνη είναι το γεγονός ότι με τις συνταγματικές διατάξεις (όπως αυτές αναθεωρήθηκαν), αφαιρέθηκαν δικαιοδοτικές αρμοδιότητες από το δικαστικό σώμα σχετικά με τα αδικήματα των Υπουργών και των βουλευτών και εκχωρήθηκαν στο νομοθετικό σώμα, την Βουλή (άρθρα 62 και 86).

Σημειώνουμε εδώ και την πρακτική των μεταπολιτευτικών Κυβερνήσεων, για να εμποδιστεί ο δικαστικός έλεγχος διοικητικών πράξεων και ιδίως των συμβάσεων, να ακολουθείται η τακτική της κύρωσης με νόμο των πράξεων αυτών.

Η αναθεωρητηκή Βουλή τον Μάρτιο του 1986 προκειμένου να χρησιμοποιεί ο Πρωθυπουργός τον απολυταρχικό τρόπο άσκησης της εξουσίας χωρίς ερωτηματικά νομιμότητας, προχώρησε στην αναθεώρηση ένδεκα άρθρων του Συντάγματος μεταξύ των οποίων το άρθρο 38 που αναφέρεται στις αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας. Με την αναθεώρηση αυτή οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας περιορίσθηκαν σε σημαντικό βαθμό και ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο εκείνες του Πρωθυπουργού, που απέκτησε πια διαστάσεις απόλυτου άρχοντα στην διακυβέρνησης της χώρας. Το κοινοβούλιο παρέμεινε απλά το φύλλο συκής ενός πιο ακόμη πρωθυπουργικού συστήματος κυβερνητικής απολυταρχίας.

Στην ουσία με τις διατάξεις του Συντάγματος του 1975 και με την δεδομένη δομή των κομμάτων, δεν θεμελιώθηκε η δημοκρατία στην χώρα μας, αλλά μια διαδοχική τετραετής κυβερνητική απολυταρχία του εκάστοτε εκλεγμένου πρωθυπουργού με κοινοβουλευτικό μανδύα.

Τέλος σε ότι αφορά την κατοχύρωση της εθνικής κυριαρχίας παρατηρούμε τα εξής.
Έτσι όπως διαμορφώθηκε η παράγραφος 2 του άρθρου 28 στο Σύνταγμα του 1975, αυτό λειτουργεί ως κουκούλι, που μέσα του επωάζεται η ολοκληρωτική κατάλυση της ελληνικής πολιτείας, της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, υπέρ των διεθνών υπερκρατικών οργάνων, αγορών, δανειστών και “επενδυτών”, γιατί κρύβει μέσα του την δυνατότητα αποδόμησης της συνταγματικής υπόστασης του κράτους μας .

Η υποταγή μας στην ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία μετά από την διαδρομή μιας πορείας εξήντα περίπου ετών αποδεικνύεται χίμαιρα και ονειδιστική ουτοπία, οδήγησε το κράτος μας έχοντας χάσει έμμεσα την αφεαυτής αυτοδυνάμως επιβαλλομένη ενιαία αδιαίρετη και αναπαλλοτρίωτη εξουσία του, ήτοι την κυριαρχία του, να αδυνατεί να λάβει αυτογνώμονα αποφάσεις.
Ήδη η δυνατότητα αυτή έγινε δραματική πραγματικότητα και την βιώνουμε δυστυχώς σήμερα υπό το καθεστώς των μνημονίων .
Έτσι με τις διατάξεις των δανειακών συμβάσεων της περιόδου 2010-2015 και των μνημονίων έχει πλέον γίνει το πέρασμα του ελέγχου της χώρας σε υπερκρατικά και υπερεθνικά κέντρα εξουσίας. Σαφέστατα φαίνεται αυτό στην δανειακή σύμβαση που επικύρωσε ο νόμος 4335/2015 στην οποία χαρακτηριστικά αναφέρεται επί λέξει: «Η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου στους σχετικούς τομείς, με επαρκές χρονικό περιθώριο πριν την υποβολή τους για δημόσια διαβούλευση ή το κοινοβούλιο…..»

Μετά από την επιβολή των τριών μνημονίων και των εφαρμοστικών των νόμων, η συνταγματική τάξη στην χώρα έχει αλλάξει ριζικά. Οι επιβληθείσες «διεθνείς δεσμεύσεις» της, έχουν αναδειχθεί σε απόλυτο ρυθμιστή της εσωτερικής έννομης τάξης. Κανένα ανθρώπινο, κοινωνικό, ή πολιτικό δικαίωμα του ελληνικού λαού (άρθρα 4 παρ.5, 21, 22 και 25 του Συντάγματος) δεν υπερτερεί έναντι των «διεθνών δεσμεύσεων».
Το ότι οι διατάξεις αυτές, όπως και πλήθος άλλων των δανειακών συμβάσεων είναι αντισυνταγματικές , δεν αναιρούν τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η Κυβέρνηση και η Βουλή της χώρας, αφού έχουν περάσει στο εσωτερικό μας δίκαιο.

Το μόνο που μας παρέχει το υπάρχων συνταγματικό πλαίσιο είναι μια γκάμα ερμηνειών του νόμου, που θα κληθούν να ερμηνεύσουν θεσμοί και πολιτειακά όργανα ήδη αλωμένα.

Η Πολιτεία μας με την απορρύθμιση του κοινωνικού κράτους, καθώς επίσης με την περιορισμένη λειτουργία του Κράτους Δικαίου, δεν παρέχει σωστές δημόσιες υπηρεσίες στους πολίτες και δεν συνεργάζεται με άλλα κράτη ισότιμα, ως μέλος της διεθνούς κοινότητας . Περαιτέρω, η εθνική μας οικονομία καταστρέφεται μέσω της επιβολής των “μεταρρυθμίσεων” της “ελεύθερης αγοράς” υπό την επίβλεψη του ΔΝΤ και έτσι η χώρα μας ευρίσκεται σε αδυναμία να επιβιώσει με δικά της μέσα, εξαρτώμενη από τον «χρηματοδοτικό ορό» των δόσεων των δανειστών μας.

Έπομένως το Κράτος μας έχει, όλα τα στοιχεία που συνιστά η έννοια ή ο όρος «αποτυχημένο κράτος».
Η παραμονή στο σημερινό πολιτειακό πλαίσιο, δίνει το δικαίωμα στα κράτη δανειστές της χώρας και στα όργανα της ευρωζώνης να παρεμβαίνουν ανοιχτά στα εσωτερικά μας και να ασκούν πιέσεις με κάθε τρόπο και μέσο. Ακόμη και εάν δεχθούμε ότι, επιτύχουμε τα μνημόνια να κριθούν από το δικαστικό μας σύστημα παράνομα, καμιά από τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχουν περάσει στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας δεν μπορούμε να αρνηθούμε, υπό το υπάρχων συνταγματικό και πολιτειακό πλαίσιο.

Με άλλα λόγια, η εμμονή μόνο σε αναθεώρηση του ισχύοντος συντάγματος , καταδικάζει τον λαό και την χώρα στην θεμελίωση διεθνούς δικαιώματος επέμβασης στο εσωτερικό της , με πρόφαση ή αιτία τυχόν άρνησή της να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της.

Όσο διατηρείται η περίφημη «συνέχεια του κράτους», δηλαδή όσο ο λαός αναγνωρίζει το υπάρχων πολιτειακό σύστημα μέσα στα πλαίσια του οποίου έχουν αναληφθεί οι δεσμεύσεις (παράνομα ή νόμιμα είναι αδιάφορο από την σκοπιά του διεθνούς δικαίου και των αντισυμβαλλόμενων κρατών), τόσο θα δίνει το δικαίωμα να διεκδικούν την χώρα του οι διεθνείς τοκογλύφοι, τα κράτη και οι οργανισμοί που τους προστατεύουν.

Με αυτά τα δεδομένα, μια ποιο πιθανή προοπτική, που βρίσκεται σε εξέλιξη κατά την γνώμη μου, είναι αυτό που αποκαλούσαμε Ελλάδα, πολύ σύντομα, εάν ο λαός μας δεν αντιδράσει, να έχει αφομοιωθεί εδαφικά, εθνικά και πολιτειακά από μια ευρύτερη υπερκρατική πολιτική οντότητα, ας την πούμε «ευρωπαϊκή ομοσπονδία», η οποία με βάση την μέχρι σήμερα πορεία της Ε.Ε. θα σμιλευθεί ανάλογα με τα συμφέροντα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Όπως προκύπτει από όλα τα παραπάνω είναι σωστή η προγραμματική θέση του ΕΠΑΜ να δρομολογήσει τις διαδικασίες με βάση την λαϊκή κυριαρχία για την ψήφιση ενός νέου δημοκρατικού συντάγματος όπου θα αποκαθίστανται το σύνολο των παραβιασθέντων δικαιωμάτων του πολίτη και θα εξασφαλίζει ότι ποτέ στο μέλλον δεν θα υπάρξει εκτελεστική εξουσία που θα μπορεί να καταλύσει τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος , ούτε θα αφήνει την χώρα ανοχύρωτη απέναντι σε άνομα συμφέροντα.

Επιβάλλεται ο λαός μας, ως πηγή όλων των εξουσιών, να αναδείξει μέσω εκλογών νέα Εθνική Εθνοσυνέλευση, η οποία θα συντάξει νέο σύνταγμα, εξ υπαρχής συγκρότησης νέου κράτους, γνήσια δημοκρατικού, με ρεαλιστικούς θεσμούς με λειτουργική διαδικασία και ευρεία αρμοδιότητα άμεσης δημοκρατίας, , αποσκοπώντας στην οργάνωση ενός κράτους ενεργών πολιτών και όχι υπηκόων.

Έτσι ενεργώντας , θα δικαιωθούμε απέναντι στους λαούς της Γης, αφού θα τους κάνουμε να θυμηθούν από πού καταγόμαστε και συγχρόνως να τους υποδείξουμε μια νέα εμπνευσμένη σύγχρονη πρωτοποριακή γνήσια δημοκρατική κρατική οργάνωση, αντάξια της κληρονομιάς μας, προσφορά μας στην ανθρωπότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s