Είμαι και εγώ ένας σκλαβωμένος επαγγελματίας

%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%ce%b3%cf%8e-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b2%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5

Του Λευτέρη Λάππα

Αγαπητοί συμπολίτες είμαι ο Λευτέρης Λάππας από τα Ιωάννινα.
Είμαι και εγώ ένας σκλαβωμένος επαγγελματίας που προσπαθώ να βρω διέξοδο από τις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές που μας έχουν χρεώσει οι κυβερνήσεις κυρίως λόγω του μνημονίου. Δεν λέω πως τα πράγματα προ μνημονίου ήταν καλά, αλλά τότε μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε άνετα σε αρκετά μεγάλο ποσοστό στην ληστρική τακτική του ΤΕΒΕ και έπειτα ΟΑΕΕ.
Είμαι ένας από αυτούς που έχει υποστεί μείωση τζίρου πάνω από 65% μέσα σε μία εξαετία.

Είμαι ένας από αυτούς που εξαπατήθηκαν και άκουσαν ψεύτικες υποσχέσεις από τους πολιτικούς μας.
Είμαι ένας από αυτούς που θέλησα να μάθω γιατί ενώ δεν χρεώνω χρεώνομαι και μάλιστα με τοκογλυφικά επιτόκια.
Είμαι ένας από αυτούς που ρώτησα , έμαθα, έψαξα και βρήκα κι άλλους σαν εμένα.
Είμαι ένας από αυτούς που βρήκα έναν από τους ελάχιστους δικηγόρους στην Ελλάδα που ασχολήθηκαν σοβαρά με το θέμα του ΟΑΕΕ και δεν φοβήθηκα να συμμετέχω σε ομαδική προσφυγή ενάντια στον ΟΑΕΕ και το Υπουργείο Εργασίας. Δεν φοβήθηκα να συμμετέχω σε συνεντεύξεις τύπου, ομιλίες και οποιουδήποτε άλλου είδους εκδηλώσεις που αφορούσαν την άδικη και ληστρική τακτική του ΟΑΕΕ και του ΚΕΑΟ.

Στα πέντε χρόνια που ασχολούμαι με το θέμα του ασφαλιστικού έχω κάνει μερικές διαπιστώσεις:
1) Σεισπειρωθήκαμε όταν νιώσαμε απειλή. Η απειλή ήταν αυτή που δημιούργησε τους Συλλόγους και τις Ομάδες κατά του ΟΑΕΕ. Η απειλή ήταν αυτή που μας έδωσε κοινό τόπο να πατήσουμε και να κινηθούμε ενάντια σε αυτούς που μας απειλούσαν.
2) Η συσπείρωση αυτή μας θύμισε κάτι που είχαμε ξεχάσει, το ΕΜΕΙΣ. Όλοι κοιτάζαμε το ΕΓΩ μας και τίποτε δεν έμπαινε πάνω από αυτό. Μέσα στις ομάδες και στους συλλόγους ζυμώσαμε ξανά το ΕΜΕΙΣ μάθαμε να ακούμε, τουλάχιστον περισσότερο απ’ ότι ακούγαμε πριν και να πράττουμε σε συλλογικό επίπεδο.
3) Μάθαμε να μιλάμε με επιχειρήματα και όχι με συνθήματα. Μάθαμε να αξιολογούμε τα λεγόμενα του συνομιλητή μας και να σκεφτόμαστε πριν να μιλήσουμε. Διαβάζαμε, μελετούσαμε αξιολογούσαμε και κρίναμε από το αποτέλεσμα και όχι από τα όμορφα λόγια.
4) Δεν μπορούμε να είμαστε δικηγόροι, εργατολόγοι, ασφαλιστές , επιχειρηματίες και βιοπαλαιστές παράλληλα. Κάποιοι ίσως ναι, λόγω επαγγέλματος, οι περισσότεροι από εμάς όχι. Πρέπει να ξεχωρίσουμε τη πολιτική από τη νομική δράση. Ως πολίτες είναι δικαίωμα μας και υποχρέωση μας να γνωρίζουμε και να διεκδικούμε το σωστό και το δίκαιο, για μας και την οικογένεια μας. Η νομική διεκδίκηση είναι ένας τρόπος πίεσης σύμφωνα με τις δυνατότητες που απορρέουν από το σύνταγμα. Η πίεση στοχεύει στην πολιτική απόφαση. Δηλαδή με τις νομικές κινήσεις προσπαθούμε να προκαλέσουμε πίεση προς την Πολιτεία ώστε να πάρει μέτρα και αποφάσεις τα οποία είναι σωστά και δίκαια και τα διεκδικούμε σαν πολίτες. Όσο πιο συλλογική και ομαδική είναι αυτή η πίεση τόσο πιο γρήγορα αποτελέσματα έχουμε. Εμείς ως πολίτες πρέπει να ασχοληθούμε με την συλλογικότητα και την ορθότητα των διεκδικήσεων. Οι νομικοί πρέπει να μας δείξουν τον τρόπο με τον οποίο θα απευθυνθούμε στην πολιτεία σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους ώστε οι διεκδικήσεις μας να γίνουν πολιτικές αποφάσεις.
5) Απαιτήσαμε από τον κάθε πολιτικό που μας πλησίαζε να επιχειρηματολογεί και όχι να συνθηματολογεί. Πολλοί που νόμισαν πως ήμαστε εύκολοι “πελάτες” τους ξεμπροστιάσαμε και τους κάναμε να αισθάνονται τουλάχιστον αμήχανα κάθε φορά που τολμούσαν να αντιπαρατεθούν μαζί μας.
6) Εξαπατηθήκαμε αρκετές φορές από πολιτικούς. Τελευταία φορά ήταν με τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που προεκλογικά δεχόταν σχεδόν όλα τα αιτήματα μας και μας χτυπούσαν φιλικά στην πλάτη. Η αδικία και η αγανάκτηση έκανε πολλούς από εμάς να στηρίξουμε τις ελπίδες μας σε ψεύτικα λόγια γεμάτα ψεύτικες υποσχέσεις για ένα δίκαιο ασφαλιστικό, αξιοπρεπείς συντάξεις, έλεγχο των ταμείων για τα χαμένα αποθεματικά και άλλα πολλά.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αξίζει να μιλάμε για πολιτικούς και εκλογές. Σήμερα το να πείς κάποιον “πολιτικό” σημαίνει πως είναι ένας πλούσιος που έχει εκπαιδευτεί στο να λέει ψέμματα και να πατάει επί πτωμάτων για τα προσωπικά του συμφέροντα. Εκλογές σημαίνει πως το σύνολο των πολιτικών είναι σίγουρο πως θα πάει σε μια διαδικασία, όσο δημοκρατική μπορεί να χαρακτηριστεί, στην οποία γνωρίζει από πριν το αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας μηχανισμούς που εμείς χρηματοδοτήσαμε για να σιγουρευτεί πως αυτά που θα χάσει είναι λιγότερα από αυτά που θα κερδίσει. Κοντολογίς οι εκλογές είναι άλλο ένα κολπάκι του συστήματος για την διατήρηση των πολιτικών συμφερόντων (και όχι μόνο) στην εξουσία.
Έχουμε όμως άλλη επιλογή; Αν δεν ψηφίσουμε θα καταφέρουμε κάτι; Αν δεν δώσουμε την υπογραφή μας για την θανατική μας καταδίκη θα γλιτώσουμε το θάνατο;
Είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν πως η λύση είναι η καθολική αποχή. Πιστεύω πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει ένα ποσοστό βολεμένων ή ένα ποσοστό που πιστεύει πως θα βολευτεί και οδηγείται στην κάλπη. Προσωπική μου άποψη είναι πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις εκλογές σαν ένα όπλο εναντίον του συστήματος.
Με ποια κριτήρια όμως; Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως αυτοί που θα εμπιστευτούμε την εξουσία (όσο βαρύ κι αν ακούγεται) είναι ικανοί να σύρουν το κάρο έξω από τη λάσπη; Ας το κάνουμε πιο συγκεκριμένο. Ποιος πολιτικός φορέας έχει λύση και πρόταση ρεαλιστική σχετικά με το ασφαλιστικό σύστημα;
Γιατί αγαπητοί μου αυτόν θα ψηφίσω, αυτόν που έχει ρεαλιστική πρόταση για την επίλυση και την καθιέρωση ενός σωστού ασφαλιστικού. Ένα σωστό ασφαλιστικό σύστημα δεν έχει να κάνει με τις συντάξεις και τα νοσοκομεία. Έχει να κάνει με την ανελαστική εργασία, την ανάπτυξη των επιχειρήσεων, την αύξηση του ΑΕΠ, την αύξηση των εξαγωγών, την αύξηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την μείωση της ανεργίας, τις δομές του κράτους, την παιδεία, την εξωτερική πολιτική, την αξιοποίηση των φυσικών πόρων, την αύξηση του τουρισμού και πολλά άλλα, ένα σωστό ασφαλιστικό προϋποθέτει σωστό κυβερνητικό πρόγραμμα και έργο.
Για να μην πέσουμε λοιπόν ξανά στην παγίδα των πολιτικάντηδων και των πολιτικών απατεώνων προτείνω:
Να συντάξουμε μια κοινή επιστολή όλοι οι σύλλογοι και οι ομάδες Πανελλαδικά που θα σταλεί σε όλα τα κόμματα κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά στην οποία θα ζητάμε την πρόταση τους αναλυτικά σχετικά με το Ασφαλιστικό.
Να το πάμε και ένα βήμα παραπέρα. Η πρότασή τους αυτή να είναι δεσμευτική. Εγγράφως δεσμευτική. Να μας δηλώσουν δηλαδή ποια βήματα θα ακολουθήσουν, τι αποτέλεσμα αναμένουν από κάθε βήμα και πώς, ο δρόμος που θα μας προτείνουν θα μας οδηγήσει έξω από την κρίση. Έτσι θα μπορούμε να αξιολογήσουμε την πρόταση και να την στηρίξουμε ή να την απορρίψουμε. Αν την στηρίξουμε και εκλεγεί όμως το κόμμα, θα πρέπει να ακολουθήσει όσα εγγράφως δεσμεύτηκε να κάνει. Αν δεν μπορεί, να παραιτηθεί. Στην πρόταση που θα ζητάμε συνεπώς θα πρέπει να υπάρχει έγγραφη δέσμευση με «ρήτρα ευθύνης», ότι δηλαδή παραιτούνται από οποιαδήποτε ασυλία ή νόμο που τους απαλλάσσει από τις ευθύνες τους, ότι αποδέχονται ποινικές ευθύνες αλλά και αποζημίωση προς το ελληνικό δημόσιο με τις προσωπικές τους περιουσίες σε περίπτωση που δεν ακολουθήσουν αυτά που προτείνουν.
Έτσι θα δούμε ποιος από τα 62 κόμματα έχει σοβαρή πρόταση αλλά και ποιος την πιστεύει πραγματικά και έχει τα “κότσια” να την υπογράψει με «ρήτρα ευθύνης». Είμαστε αρκετά ενημερωμένοι πλέον για να μας τάζουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, νομίζω πως κανένας δεν μπορεί και δεν έχει το δικαίωμα να μας εξαπατήσει,να ισοπεδώσει το μέλλον των παιδιών μας και να προδώσει τους προγόνους μας. Κι αν το κάνει, τότε πρέπει να έχουμε ένα χαρτί με την υπογραφή του στα χέρια μας ώστε να αντιμετωπίσει τον φυσικό δικαστή.
Αυτή είναι η πρόταση μου. Όποιος συμφωνεί δεν έχει παρά να το δηλώσει (έστω μ’ ένα απλό «like») για να του στείλω την επιστολή προς τα κόμματα, να την διαβάσει (παρατηρήσεις και σχόλια δεκτά) και αν θέλει να κάνουμε επιτέλους μια κοινή προσπάθεια. Εκτός από συλλόγους και ομάδες, όποιος θέλει μπορεί να συμμετάσχει και σαν φυσικό πρόσωπο. Καλό θα ήταν όμως όλοι μας να μπούμε στο σύλλογο ή την ομάδα της περιοχής μας (αν δεν είμαστε ήδη κάπου), αφήνοντας τα προσωπικά στην άκρη, γιατί έτσι θα λειτουργήσει καλύτερα το όλο εγχείρημα.

που προσπαθώ να βρω διέξοδο από τις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές που μας έχουν χρεώσει οι κυβερνήσεις κυρίως λόγω του μνημονίου. Δεν λέω πως τα πράγματα προ μνημονίου ήταν καλά, αλλά τότε μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε άνετα σε αρκετά μεγάλο ποσοστό στην ληστρική τακτική του ΤΕΒΕ και έπειτα ΟΑΕΕ.
Είμαι ένας από αυτούς που έχει υποστεί μείωση τζίρου πάνω από 65% μέσα σε μία εξαετία.
Είμαι ένας από αυτούς που εξαπατήθηκαν και άκουσαν ψεύτικες υποσχέσεις από τους πολιτικούς μας.
Είμαι ένας από αυτούς που θέλησα να μάθω γιατί ενώ δεν χρεώνω χρεώνομαι και μάλιστα με τοκογλυφικά επιτόκια.
Είμαι ένας από αυτούς που ρώτησα , έμαθα, έψαξα και βρήκα κι άλλους σαν εμένα.
Είμαι ένας από αυτούς που βρήκα έναν από τους ελάχιστους δικηγόρους στην Ελλάδα που ασχολήθηκαν σοβαρά με το θέμα του ΟΑΕΕ και δεν φοβήθηκα να συμμετέχω σε ομαδική προσφυγή ενάντια στον ΟΑΕΕ και το Υπουργείο Εργασίας. Δεν φοβήθηκα να συμμετέχω σε συνεντεύξεις τύπου, ομιλίες και οποιουδήποτε άλλου είδους εκδηλώσεις που αφορούσαν την άδικη και ληστρική τακτική του ΟΑΕΕ και του ΚΕΑΟ.

Στα πέντε χρόνια που ασχολούμαι με το θέμα του ασφαλιστικού έχω κάνει μερικές διαπιστώσεις:
1) Σεισπειρωθήκαμε όταν νιώσαμε απειλή. Η απειλή ήταν αυτή που δημιούργησε τους Συλλόγους και τις Ομάδες κατά του ΟΑΕΕ. Η απειλή ήταν αυτή που μας έδωσε κοινό τόπο να πατήσουμε και να κινηθούμε ενάντια σε αυτούς που μας απειλούσαν.
2) Η συσπείρωση αυτή μας θύμισε κάτι που είχαμε ξεχάσει, το ΕΜΕΙΣ. Όλοι κοιτάζαμε το ΕΓΩ μας και τίποτε δεν έμπαινε πάνω από αυτό. Μέσα στις ομάδες και στους συλλόγους ζυμώσαμε ξανά το ΕΜΕΙΣ μάθαμε να ακούμε, τουλάχιστον περισσότερο απ’ ότι ακούγαμε πριν και να πράττουμε σε συλλογικό επίπεδο.
3) Μάθαμε να μιλάμε με επιχειρήματα και όχι με συνθήματα. Μάθαμε να αξιολογούμε τα λεγόμενα του συνομιλητή μας και να σκεφτόμαστε πριν να μιλήσουμε. Διαβάζαμε, μελετούσαμε αξιολογούσαμε και κρίναμε από το αποτέλεσμα και όχι από τα όμορφα λόγια.
4) Δεν μπορούμε να είμαστε δικηγόροι, εργατολόγοι, ασφαλιστές , επιχειρηματίες και βιοπαλαιστές παράλληλα. Κάποιοι ίσως ναι, λόγω επαγγέλματος, οι περισσότεροι από εμάς όχι. Πρέπει να ξεχωρίσουμε τη πολιτική από τη νομική δράση. Ως πολίτες είναι δικαίωμα μας και υποχρέωση μας να γνωρίζουμε και να διεκδικούμε το σωστό και το δίκαιο, για μας και την οικογένεια μας. Η νομική διεκδίκηση είναι ένας τρόπος πίεσης σύμφωνα με τις δυνατότητες που απορρέουν από το σύνταγμα. Η πίεση στοχεύει στην πολιτική απόφαση. Δηλαδή με τις νομικές κινήσεις προσπαθούμε να προκαλέσουμε πίεση προς την Πολιτεία ώστε να πάρει μέτρα και αποφάσεις τα οποία είναι σωστά και δίκαια και τα διεκδικούμε σαν πολίτες. Όσο πιο συλλογική και ομαδική είναι αυτή η πίεση τόσο πιο γρήγορα αποτελέσματα έχουμε. Εμείς ως πολίτες πρέπει να ασχοληθούμε με την συλλογικότητα και την ορθότητα των διεκδικήσεων. Οι νομικοί πρέπει να μας δείξουν τον τρόπο με τον οποίο θα απευθυνθούμε στην πολιτεία σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους ώστε οι διεκδικήσεις μας να γίνουν πολιτικές αποφάσεις.
5) Απαιτήσαμε από τον κάθε πολιτικό που μας πλησίαζε να επιχειρηματολογεί και όχι να συνθηματολογεί. Πολλοί που νόμισαν πως ήμαστε εύκολοι “πελάτες” τους ξεμπροστιάσαμε και τους κάναμε να αισθάνονται τουλάχιστον αμήχανα κάθε φορά που τολμούσαν να αντιπαρατεθούν μαζί μας.
6) Εξαπατηθήκαμε αρκετές φορές από πολιτικούς. Τελευταία φορά ήταν με τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που προεκλογικά δεχόταν σχεδόν όλα τα αιτήματα μας και μας χτυπούσαν φιλικά στην πλάτη. Η αδικία και η αγανάκτηση έκανε πολλούς από εμάς να στηρίξουμε τις ελπίδες μας σε ψεύτικα λόγια γεμάτα ψεύτικες υποσχέσεις για ένα δίκαιο ασφαλιστικό, αξιοπρεπείς συντάξεις, έλεγχο των ταμείων για τα χαμένα αποθεματικά και άλλα πολλά.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αξίζει να μιλάμε για πολιτικούς και εκλογές. Σήμερα το να πείς κάποιον “πολιτικό” σημαίνει πως είναι ένας πλούσιος που έχει εκπαιδευτεί στο να λέει ψέμματα και να πατάει επί πτωμάτων για τα προσωπικά του συμφέροντα. Εκλογές σημαίνει πως το σύνολο των πολιτικών είναι σίγουρο πως θα πάει σε μια διαδικασία, όσο δημοκρατική μπορεί να χαρακτηριστεί, στην οποία γνωρίζει από πριν το αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας μηχανισμούς που εμείς χρηματοδοτήσαμε για να σιγουρευτεί πως αυτά που θα χάσει είναι λιγότερα από αυτά που θα κερδίσει. Κοντολογίς οι εκλογές είναι άλλο ένα κολπάκι του συστήματος για την διατήρηση των πολιτικών συμφερόντων (και όχι μόνο) στην εξουσία.
Έχουμε όμως άλλη επιλογή; Αν δεν ψηφίσουμε θα καταφέρουμε κάτι; Αν δεν δώσουμε την υπογραφή μας για την θανατική μας καταδίκη θα γλιτώσουμε το θάνατο;
Είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν πως η λύση είναι η καθολική αποχή. Πιστεύω πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει ένα ποσοστό βολεμένων ή ένα ποσοστό που πιστεύει πως θα βολευτεί και οδηγείται στην κάλπη. Προσωπική μου άποψη είναι πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις εκλογές σαν ένα όπλο εναντίον του συστήματος.
Με ποια κριτήρια όμως; Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως αυτοί που θα εμπιστευτούμε την εξουσία (όσο βαρύ κι αν ακούγεται) είναι ικανοί να σύρουν το κάρο έξω από τη λάσπη; Ας το κάνουμε πιο συγκεκριμένο. Ποιος πολιτικός φορέας έχει λύση και πρόταση ρεαλιστική σχετικά με το ασφαλιστικό σύστημα;
Γιατί αγαπητοί μου αυτόν θα ψηφίσω, αυτόν που έχει ρεαλιστική πρόταση για την επίλυση και την καθιέρωση ενός σωστού ασφαλιστικού. Ένα σωστό ασφαλιστικό σύστημα δεν έχει να κάνει με τις συντάξεις και τα νοσοκομεία. Έχει να κάνει με την ανελαστική εργασία, την ανάπτυξη των επιχειρήσεων, την αύξηση του ΑΕΠ, την αύξηση των εξαγωγών, την αύξηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την μείωση της ανεργίας, τις δομές του κράτους, την παιδεία, την εξωτερική πολιτική, την αξιοποίηση των φυσικών πόρων, την αύξηση του τουρισμού και πολλά άλλα, ένα σωστό ασφαλιστικό προϋποθέτει σωστό κυβερνητικό πρόγραμμα και έργο.
Για να μην πέσουμε λοιπόν ξανά στην παγίδα των πολιτικάντηδων και των πολιτικών απατεώνων προτείνω:
Να συντάξουμε μια κοινή επιστολή όλοι οι σύλλογοι και οι ομάδες Πανελλαδικά που θα σταλεί σε όλα τα κόμματα κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά στην οποία θα ζητάμε την πρόταση τους αναλυτικά σχετικά με το Ασφαλιστικό.
Να το πάμε και ένα βήμα παραπέρα. Η πρότασή τους αυτή να είναι δεσμευτική. Εγγράφως δεσμευτική. Να μας δηλώσουν δηλαδή ποια βήματα θα ακολουθήσουν, τι αποτέλεσμα αναμένουν από κάθε βήμα και πώς, ο δρόμος που θα μας προτείνουν θα μας οδηγήσει έξω από την κρίση. Έτσι θα μπορούμε να αξιολογήσουμε την πρόταση και να την στηρίξουμε ή να την απορρίψουμε. Αν την στηρίξουμε και εκλεγεί όμως το κόμμα, θα πρέπει να ακολουθήσει όσα εγγράφως δεσμεύτηκε να κάνει. Αν δεν μπορεί, να παραιτηθεί. Στην πρόταση που θα ζητάμε συνεπώς θα πρέπει να υπάρχει έγγραφη δέσμευση με «ρήτρα ευθύνης», ότι δηλαδή παραιτούνται από οποιαδήποτε ασυλία ή νόμο που τους απαλλάσσει από τις ευθύνες τους, ότι αποδέχονται ποινικές ευθύνες αλλά και αποζημίωση προς το ελληνικό δημόσιο με τις προσωπικές τους περιουσίες σε περίπτωση που δεν ακολουθήσουν αυτά που προτείνουν.
Έτσι θα δούμε ποιος από τα 62 κόμματα έχει σοβαρή πρόταση αλλά και ποιος την πιστεύει πραγματικά και έχει τα “κότσια” να την υπογράψει με «ρήτρα ευθύνης». Είμαστε αρκετά ενημερωμένοι πλέον για να μας τάζουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, νομίζω πως κανένας δεν μπορεί και δεν έχει το δικαίωμα να μας εξαπατήσει,να ισοπεδώσει το μέλλον των παιδιών μας και να προδώσει τους προγόνους μας. Κι αν το κάνει, τότε πρέπει να έχουμε ένα χαρτί με την υπογραφή του στα χέρια μας ώστε να αντιμετωπίσει τον φυσικό δικαστή.
Αυτή είναι η πρόταση μου. Όποιος συμφωνεί δεν έχει παρά να το δηλώσει (έστω μ’ ένα απλό «like») για να του στείλω την επιστολή προς τα κόμματα, να την διαβάσει (παρατηρήσεις και σχόλια δεκτά) και αν θέλει να κάνουμε επιτέλους μια κοινή προσπάθεια. Εκτός από συλλόγους και ομάδες, όποιος θέλει μπορεί να συμμετάσχει και σαν φυσικό πρόσωπο. Καλό θα ήταν όμως όλοι μας να μπούμε στο σύλλογο ή την ομάδα της περιοχής μας (αν δεν είμαστε ήδη κάπου), αφήνοντας τα προσωπικά στην άκρη, γιατί έτσι θα λειτουργήσει καλύτερα το όλο εγχείρημα.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Είμαι και εγώ ένας σκλαβωμένος επαγγελματίας

  1. Πετρος Καλογεροπουλος

    Συναγωνιστη Λευτερη,
    ειμαι μεσα.
    Ως τωρα μονο το ΕΠΑΜ εχει-με ψηφισμα ΟΜΟΦΩΝΟ στο συνεδριο του-αποδεχθει την πληρη πολιτικη και ποινικη ευθυνη. Και το ΕΠΑΜ ειναι βεβαιο πως θα τηρησει την υπογραφη του,αφου ζει και αναπνεει με εναν και μοναδικο σκοπο: την απελευθερωση της χωρας μας.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s