Τι πραγματικά απέδειξαν οι Ολλανδικές εκλογές;

Του Δημήτρη Καζάκη

Εν χορώ μας λένε ότι στις Ολλανδικές εκλογές ηττήθηκε η ακροδεξιά που ζητούσε την έξοδο από το ευρώ. Μάλιστα η γελοιότητα του πράγματος έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε με άρθρο του Council on Foreign Relations πριν δυο ημέρες μας διαβεβαιώνει ότι No One Is Following Britain Out of the EU (Κανείς δεν ακολουθεί την Βρετανία έξω από την ΕΕ). Τόση ανοησία, βλάπτει σοβαρά την υγεία!

Και για όλα αυτά αρκούσε η επικράτηση του κεντροδεξιού Φιλελεύθερου κόμματος του πρώην πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε. Το λεγόμενο ακροδεξιό κόμμα του Γκέερτ Βίλντερς έμεινε στη δεύτερη θέση με οριακή μείωση ποσοστών και εδρών. Οι ηγέτες της ΕΕ ανάπνευσαν στεναγμό ανακούφισης στα τηλεφωνήματα και τα tweets μετά την επικράτηση της Ολλανδικής κεντροδεξιάς. Αυτό μας διαβεβαιώνουν τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας.

Μάλιστα. Για να δούμε όμως τις εξέφρασε η ψήφος των Ολλανδών; Αυτό που επικράτησε στην Ολλανδία δεν είναι το αν θέλουν να μείνουν ή φύγουν οι Ολλανδοί από την ΕΕ, αλλά το πόσο γουστάρουν τους Τούρκους ή όχι.Τι ήταν εκείνο που έκρινε τη ζυγαριά υπέρ του Ρούτε; Μήπως η ταύτισή του με την ΕΕ; Όχι. Αυτό που έκρινε αποφασιστικά τη ζυγαριά υπέρ του Ρούτε ήταν η στάση του απέναντι στον Ερντογκάν και τους Τούρκους μετανάστες στην ίδια τη χώρα του.

Ο Ρούτε αξιοποίησε την αντιπαράθεση με τον Ερντογκάν για να επενδύσει στα πιο βαθιά ρατσιστικά ένστικτα των Ολλανδών ψηφοφόρων, που επικεντρώνονται εδώ και χρόνια πρωτίστως στο μίσος τους εναντίον των Τούρκων και γενικότερα κάθε ανατολίτη. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ακροδεξιός Βίλντερς είδε να ανεβαίνει σε ψήφους και ποσοστά όταν ξεκίνησε μια ρατσιστική εκστρατεία εναντίον των Τούρκων. Σ’ αυτόν ακριβώς τον ρατσισμό θεμελίωσε και την αντι-ΕΕ στάση του.

Τι έκανε λοιπόν ο Ρούτε; Πολύ απλά έκλεψε το ακροατήριο και τους οιονεί ψηφοφόρους του Βίλντερς υπερκεράζοντας την ακροδεξιά σε ρατσιστική υστερία εναντίον των Τούρκων. Έτσι ο πρωθυπουργός Ρούτε απαγόρεψε – εντελώς αυθαίρετα και παραβιάζοντας κάθε έννοια φιλικών σχέσεων ανάμεσα σε κράτη – να απευθυνθεί ο ίδιος ο Ερντογκάν ή άλλος της κυβέρνησής του στους Τούρκους μετανάστες της Ολλανδίας.

Για φανταστείτε να είχε γίνει κάτι τέτοιο σε Έλληνες πολιτικούς στην προσπάθειά τους να απευθυνθούν σε κοινότητες της ομογένειας στο εξωτερικό; Φανταστείτε το σάλο που θα ξεσήκωνε κάτι τέτοιο.

Ο Ρούτε το έκανε για να επενδύσει στα ρατσιστικά ένστικτα σοβαρού μέρους των Ολλανδών. Και πραγματικά ξεσάλωσε σε ρατσιστική ρητορία. Ξεπέρασε κυριολεκτικά ακόμη και τον Βίλντερς.

Το πρόβλημα βέβαια του Ρούτε και του Βίλντερς δεν ήταν και δεν είναι ο βαθύτατα αντιδραστικός και ανοικτά αντιδημοκρατικός χαρακτήρας του καθεστώτος Ερντογκάν. Ούτε το γεγονός ότι συνιστά μόνιμη απειλή αποσταθεροποίησης και πολέμου στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Αντίθετα. Οι Ρούτε, Βίλντερς και Σία θέλουν και υποστηρίζουν μια τέτοια Τουρκία. Αυτούς που δεν θέλουν είναι τους Τούρκους, τους οποίους θεωρούν υποδεέστερους, υπανθρώπους, όπως ακριβώς οι ναζί θεωρούσαν τους Εβραίους.

Ο φυλετικός ρατσισμός εναντίον των Τούρκων και ευρύτερα του Ισλάμ, έδωσε και πήρε κατά τη διάρκεια των εκλογών. Και οφείλουμε να πούμε ότι είναι καλά εδραιωμένος στη συνείδηση ενός πολύ μεγάλου κομματιού Ολλανδών ψηφοφόρων εδώ και πολλά χρόνια. Κι αυτός ο επίσημος ρατσισμός κυριάρχησε στις εκλογές. Όχι το δίλημμα μέσα ή έξω από την ΕΕ.

Είναι η πρώτη φορά μετά τον πόλεμο στην δυτική Ευρώπη, που εκλογικό αποτέλεσμα κρίνεται από μια τόσο εξόφθαλμα ρατσιστική στάση. Κι έτσι η ΕΕ για μια ακόμη φορά – όπως και στο μεσοπόλεμο – γίνεται και επίσημα το λίκνο του ρατσισμού και του φυλετικού διαχωρισμού. Καταδικάζοντας μια ολόκληρη χώρα, την Ολλανδία, να ζει υπό καθεστώς επίσημου ρατσισμού και «πολέμου των πολιτισμών», ο οποίος στην ιστορία γέννησε κάθε λογής γενοκτονία, αλλά και τους πιο καταστροφικούς θερμούς πολέμους της Ευρώπης.

Οι επικεφαλείς της ΕΕ σήμερα αποδεικνύονται όλο και πιο αδίστακτοι. Προκειμένου να διασώσουν το οικοδόμημα του ολοκληρωτισμού που δημιούργησαν σε βάρος των λαών της Ευρώπης, δεν διστάζουν από το να χρησιμοποιήσουν τον ρατσισμό ως επίσημη πολιτική καταστολής, διαίρεσης και αποσύνθεσης. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου μόλις πριν τέσσερις ημέρες που λέει ότι μπορούν να απαγορευθούν ενδύματα στο πλαίσιο της γενικής πολιτικής που καλύπτει θρησκευτικά και πολιτικά σύμβολα. Μόνο και μόνο για να επιτραπεί το κυνηγητό της μαντίλας και των ισλαμικών θρησκευτικών συμβόλων από τις κυβερνήσεις της ΕΕ.

Με την απόφαση αυτή καταργείται η θρησκευτική ελευθερία ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Κι έτσι δίνει το δικαίωμα στις κρατικές αρχές να αποφασίζουν ποια θρησκευτικά σύμβολα είναι αποδεκτά και ποια όχι. Με κριτήρια που αφορούν αποκλειστικά πολιτικές σκοπιμότητες.

Η Laïcité ως θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας που επιβλήθηκε από την εποχή της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης σχεδόν σε κάθε κοινοβουλευτική δημοκρατία της Ευρώπης, καταργείται οριστικά για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Laïcité είναι μια βασική έννοια στο γαλλικό σύνταγμα, το άρθρο 1 του οποίου ορίζει επίσημα ότι η Γαλλία είναι μια κοσμική δημοκρατία («La France est une République indivisible, laïque, démocratique et sociale.»).

Αυτή απαιτεί την απουσία της θρησκευτικής συμμετοχής στις κυβερνητικές υποθέσεις, ιδίως την απαγόρευση της θρησκευτικής επιρροής στον προσδιορισμό των κρατικών πολιτικών. Όπως επίσης και την απουσία κυβερνητικής εμπλοκής στις θρησκευτικές υποθέσεις. Απαγορεύει ιδιαίτερα την εμπλοκή της κυβέρνησης στον προσδιορισμό της θρησκείας και των θρησκευτικών συμβόλων.

Η απόφαση αυτή έδωσε την αφορμή στον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να δηλώσει ότι η ΕΕ έχει αρχίσει μια σύγκρουση «μεταξύ του Σταυρού και της Ημισελήνου, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το θέσουμε.» Ο Ερντογάν επενδύει στο αντιευρωπαϊκό αίσθημα με όρους φασιστικής ακροδεξιάς, μπροστά στο δημοψήφισμα στην Τουρκία που θα δώσει στον πρόεδρο ουσιαστικά απεριόριστες, δηλαδή δικτατορικές εξουσίες.

Η απόφαση της Τρίτης από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, δεν δείχνει μόνο πόσο ελεγχόμενη από πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες είναι η ανώτατη δικαιοσύνη της ΕΕ, αλλά και πόσο επενδύει στα πιο βαθιά μίση και ρατσιστικά πάθη που διαπνέουν ολόκληρη την ιστορία της δυτικής Ευρώπης. Επιχειρεί να κάνει ότι έκανε ο Ρούτε στην Ολλανδία. Να κινητοποιήσει τα βαθύτερα ρατσιστικά ένστικτα υπέρ της ΕΕ. Να πείσει δηλαδή ότι τέτοιες ρατσικές πολιτικές σε βάρος όσων θρησκευτικά, πολιτιστικά και φυλετικά δεν εντάσσονται στον περίφημο αποικιοκρατικό Δυτικό Πολιτισμό, ή πολύ περισσότερο συνιστούν απειλή γι’ αυτόν, είναι πιο εύκολο και πολύ πιο αποτελεσματικό να εφαρμόζονται σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ένας ακόμη λόγος για να ξεμπερδέψουν με το κράτος έθνος, το οποίο γεννήθηκε με όρους laïcité, θρησκευτικής και πολιτικής ελευθερίας για όλους του πολίτες του έθνους. Τέτοιες υποχρεώσεις δεν είχε και δεν έχει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οποία στη θέση του laïcité έχει θέση επίσημα το «διάλογο των εκκλησιών» με τον καθολικισμό του Πάπα να συνιστά το λίκνο μιας νέας πανθρησκείας, η οποία γρήγορα θα γίνει υποχρεωτική για όλους τους υπήκοους της ΕΕ.

Γιατί λοιπόν ζητωκραυγάζουν την επικράτηση του Ρούτε στην Ολλανδία; Διότι για πρώτη φορά μετά το ναζισμό ο επίσημος θρησκευτικός και φυλετικός ρατσισμός προσχώρησε πλέον ανοιχτά στη διάσωση της ΕΕ. Είναι να μην χαίρονται οι κρυφοί και φανεροί επίγονοι του Καρλομάγνου και του Χίλτερ;

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

 

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Τι πραγματικά απέδειξαν οι Ολλανδικές εκλογές;

  1. Χρήστος Σολωμός

    ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ.

    ΜΕΡΟΣ Δ.

    Δεν μπορώ να έχω κανένα σεβασμό
    ή συγκατάβαση για μια κυβέρνηση
    που πηγαίνει από λάθος σε λάθος,
    με σκοπό να διατηρείται στην αρχή.
    Μαχάτμα Γκάντι.

    Ο σκοπός να διατηρείται στην αρχή. Μαζί με την έλλειψη κάθε ευθύνης, μην ξεχνάμε το ανεπανάληπτο των πολιτικών, αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη.
    Έτσι κάπως έχει αποτυπωθεί και εμπεδωθεί στην συνείδηση των περισσότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων, πως πρέπει να κυβερνάται η χώρα.
    Επειδή οι αγώνες περιέχουν ρίσκο, υπευθυνότητα, όραμα ,σχέδιο και ικανότητες , πολλοί αριστεροί στο όνομα, προτιμούν να διολισθαίνουν στις πρακτικές εξυπηρέτησης της ντόπιας και διεθνούς ολιγαρχίας , χρησιμοποιώντας αριστερή φρασεολογία.
    Ολιγαρχία: Μία μορφή διακυβέρνησης, που στηρίζεται στην αξία της ιδιοκτησίας, στην οποία ο πλούσιος έχει κάθε δύναμη και ο φτωχός είναι αποστερημένος απ’ αυτή. Πλάτων.
    Τα πάθη της ψυχής διαφθείρουν κι αυτούς τους άριστους άντρες, όταν γίνουν κυβερνήτες. Αριστοτέλης.
    Αυτά μας έλεγαν οι φιλόσοφοι σε κάποια ξεχασμένη από τους νεοέλληνες χώρα για την ακρίβεια πόλι-κράτος.
    Αλλά πού οι πολίτες τότε είχαν το θάρρος ,το σθένος να διεκδικήσουν την ανθρώπινη μοίρα τους από την υποβίβαση σε ζώα-δούλους από την πλευρά των πλουσίων, της ολιγαρχίας.
    Τώρα είμαστε στον αστερισμό του Survivor, ποσοστά άνω του 60% στις ηλικίες 15-44 κάνουν την εμφάνισή τους κάθε βράδυ στον ΣΚΑΪ. http://www.zappit.gr.
    Φτάσαμε στην εποχή της Σεισάχθειας ( νομοθετική διάταξη του Σόλωνα για τη διαγραφή των χρεών στην αρχαία Αθήνα ) και του Σόλωνα.
    Κατόπιν στον Πεισίστρατο πού η ιστορία μας διδάσκει, όσο και καλός να είναι ένας τύραννος δεν ισχύει το ίδιο για τον διάδοχό του ( μην τους μπερδεύουμε με τους δικτάτορες ), μετά στον νομοθέτη Κλεισθένη.
    Έφτασε η εποχή της άμεσης δημοκρατίας. Αποφασίζει ο λαός για το συμφέρον του. Και όχι οι πλούσιοι για το δικό τους συμφέρον. Η ολιγαρχία υποτάσσεται και πληρώνει πολλούς και βαρείς φόρους.
    Από την αρχαιότητα υπήρχαν κόμματα πολλά, τα συμφέροντα όμως μόνο δύο. Το συμφέρον των πλουσίων και το συμφέρον του λαού.
    Οι εποχές αλλάζουν , αλλά οι ιδεολογίες ακόμα και καμουφλαρισμένες πάντα είναι δύο. Δύο και ασυμβίβαστες.
    Η οι πλούσιοι θα εκμεταλλεύονται τους πολλούς όσο μπορούν ή ο λαός θα υποτάξει τους πλούσιους και θα επιβάλλει τους δικού του κανόνες στην πολιτική , οικονομία κλπ. για το συμφέρον του συνόλου του λαού.
    Επειδή όμως η ολιγαρχία είναι ολιγάριθμη προχωρά σε αναγκαστικές συμμαχίες , μοιράζει ένα μέρος του πλούτου ( πολλές φορές με μορφή δανείων πού μετά τα ζητά πίσω) σε διάφορα στρώματα της κοινωνίας για να μην αμφισβητηθεί η ηγεμονία της.
    Στην αρχαία Ρώμη είχαμε το πελατειακό σύστημα.
    Στην σημερινή μας κοινωνία έχουμε το συμμαχικό στρατόπεδο της ολιγαρχίας που αποτελούνταν μέχρι πρότινος από το πολιτικό ,κομματικό προσωπικό, την συνδικαλιστική γραφειοκρατία , πολλές δημόσιες υπηρεσίες, επιχειρήσεις στενού και ευρύτερου τομέα ,δικηγόρους, γιατρούς, μηχανικούς, ανώτερα μεσαία στρώματα.
    Στις ανεπτυγμένες χώρες είχαν βρει την χρυσή τομή .
    Μεταξύ των διεκδικήσεων του ντόπιων, της απορρόφησης των προϊόντων , της εκμετάλλευσης τρίτων χωρών ( βλέπε και Ελλάδα, ειδικά μέσω των δανείων ) ,και των κερδών τους.
    Επειδή όλες αυτές οι συμμαχίες για την ολιγαρχία είναι το απαραίτητο κακό, όταν στενεύουν, δυσκολεύουν οι καταστάσεις προσπαθούν να τους ρίξουν.
    Η δική μας ολιγαρχία εξαιρετικά αδύνατη σαν εμπορική , μεταπρατική πού είναι, ο ξένος παράγων που αποζυμά την Ελλάδα και έχει κάθε συμφέρον να μην υπάρχουν ντόπια ανταγωνιστικά προϊόντα και πού βάζει σε θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό άτομα της επιλογής του, έως υπουργούς και η ξένη με την ντόπια ολιγαρχία να διαγωνίζονται για τις θέσεις και την πίττα της κρατικής μηχανής, δημιουργούν ένα εκρηκτικό έως τραγελαφικό, κοινωνικό ,οικονομικό σκηνικό.
    Μέχρι πού έφτασε η σημερινή μέρα , η ξένη ολιγαρχία ( εδώ και 7 χρόνια) να έχει τον απόλυτο έλεγχο.
    Καλύτερη περιγραφή δεν έχω διαβάσει για την σημερινή κατάντια της Ελλάδος, από αυτή του Ναπολέοντα.
    Ναι του Βοναπάρτη. Ορίστε τι έλεγε.
    Όταν μια κυβέρνηση εξαρτάται από τους τραπεζίτες για τα χρήματα, τότε εκείνοι και όχι οι ηγέτες της κυβέρνησης ελέγχουν την κατάσταση, αφού το χέρι που δίνει είναι πάνω από το χέρι που παίρνει. Το χρήμα δεν έχει πατρίδα, οι χρηματοδότες δεν έχουν πατριωτισμό και δεν έχουν αξιοπρέπεια. Μοναδικός σκοπός τους είναι το κέρδος.

    Μου αρέσει!

  2. Ειδικά όσον αφορά τη μαντίλα πρέπει όμως να μην ξεχνούμε το εξής: Δεν είναι ένα πραγματικά θρησκευτικό σύμβολο,έστω και αν στον καιρό μας έχει ξεπέσει σε τέτοιο.Η μαντίλα επιβάλλεται από το κοράνι,όπως και πολλές άλλες ρυθμίσεις,που αφορούν την καθημερινή και κοινωνική ζωή,σε αρμονία βέβαια με τα ήθη και έθιμα της τότε εποχής.Σήμερα ο τρόπος ζωής είναι πολύ διαφορετικός.Τον περασμένο αιώνα,με την άνοδο των λαϊκών κινημάτων οι γυναίκες του ισλάμ αντέδρασαν σ’ αυτούς τους απαρχαιωμένους νόμους και ιδίως οι γυναίκες της Τουρκίας στη χώρα τους και πιο πολύ αυτές που είχαν πάει μετανάστριες στην Ευρώπη.Σήμερα ζούμε μια γενική οπιστοδρόμηση,με τις λαϊκές και ανθρωπιστικές αξίες να είναι στο περιθώριο.Απ’ την άλλη μεριά,οι αλλοεθνείς μετανάστες σχηματίζουν πάντα κοινότητες στις χώρες υποδοχής τους με δικά τους,ιδιέτερα χαραχτηριστικά,διαφορετικά απ’ αυτά των συμπατριωτών τους στις χώρες που άφησαν πίσω τους.»Πολυπολιτισμός» δεν υπάρχει.Σε κάθε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο ο πολιτισμός είναι ένιαίος,έτσι όπως διαμορφώνεται από τους ανθρώπους που τον συναποτελούν.Οι μεταναστες δέχονται επιρροές στις χώρες όπου πηγαίνουν,αναγκαστικά όμως επιρρεάζουν και αυτοί την κοινωνία και τον τρόπο ζωής των χωρών αυτών.Αυτό δημιουργεί μεταξύ των άλλων και διαφόρων ειδών αντιθέσεις και ανακατατάξεις.Ωστόσο η παρέμβαση του νόμου στον τρόπο που ντύνεται ο καθένας και η καθε μια,μόνο για κακό είναι.Οι ίδιες οι γυναίκες και μαζύ ολοι οι προοδευτικοί άνθρωποι πρέπει να προσπαθούν,για να αλλάξουν τα πράμματα προς το καλύτερο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s