Η Ευρωπαϊκή Ένωση γιάφκα των εγκληματιών, των λαών της Ευρώπης

Του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου

Ποτέ δεν ήταν το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αίτημα των λαών. Ποτέ δεν είδαμε κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις σε καμμιά χρο-νική περίοδο, σε καμμιά χώρα της Ευρώπης, υπέρ της ενωμένης Ευρώπης. Από τότε που τέλειωσε ο β’ παγκόσμιος πόλεμος, κανένας λαός, κανένας πολίτης, σε κανένα μέρος της Ευρώπης δεν νοιάστηκε, δεν διεκδίκησε την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Αντίθετα! Ήταν η πρεμούρα των ισχυρών, των ηγεμόνων και αυτοκρατόρων από το 1ο Ράιχ, πίσω στα χρόνια του Καρλομάγνου, να δουν την ευρωπαϊκή ήπειρο ενοποιημένη. Και χρειάστηκαν πόλεμοι, λεηλασίες και σφαγές, όταν κάθε τέτοια προσπάθεια ενοποίησης έμπαινε σε εφαρμογή.

Σάμπως η απάντηση της αντίδρασης στην Γαλλική επανάσταση δεν ήταν η ενοποιημένη Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας στα 1815;

Αλλά και μετά οι επαναστάσεις του 1848, δεν ήταν αποτέλεσμα του αιτήματος των λαών για δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία; Απέναντι στην οικονομική ένωση zolverein (κατά πολλούς η 1η ευρωπαϊκή κοινότητα) και την πρωσική επικυριαρχία δεν ξεσηκώθηκε ο γερμανικός λαός τον 19ο αιώνα; Από…
αυτήν την ένωση δεν προέκυψε με πόλεμους σφαγές και πολύ αίμα το 2ο γερμανικό ράιχ υπό τον Kaiser και τον Μπίσμαρκ, μέχρι να καταλήξει στον 1ο Παγκόσμιο πόλεμο;

Πότε προσπάθησε να ενωθεί η Ευρώπη και δεν προέκυψε απολυταρχία. Μήπως η προσπάθεια της Ναζιστικής Γερμανίας από το 1933 δεν είχε όραμα ακριβώς αυτό; Πόσοι τόνοι μελάνι δεν χύθηκαν από τους ιδεολόγους του ρατσισμού και του φυλετικού διαχωρισμού για την Πανευρώπη. Με τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο δεν ήταν η Γερμανία του Χίτλερ που προσπάθησε μέσω των όπλων και των σφαγών να υλοποιήσει τα σχέδια των ιδεολόγων για την ενωμένη Ευρώπη, και ειδικά του οικονομολόγου στο πανεπιστήμιο της Νυρεμβέργης και στενού συνεργάτη του Χίτλερ, Λούντβιχ Έρχαρντ; Παρεμπιπτόντως ο Έρχαρντ διετέλεσε υπουργός οικονομικών επί Αντενάουερ, ενώ το 1963 εξελέγη καγκελάριος της Δ. Γερμανίας.

Αλλά ας δούμε καλύτερα μερικά αποφθέγματα για την Ενωμένη Ευρώπη, έτσι όπως αποτυπώθηκαν από πολλούς εμπνευστές και υποστηρικτές της:

«Οι Ευρωπαϊκοί λαοί αντιπροσωπεύουν μια οικογένεια. Δεν είναι πολύ ευφυές να φανταστούμε ότι σε ένα τόσο κατακερματισμένο κοινό χώρο, όπως αυτό της Ευρώπης, μια κοινότητα λαών μπορεί να διατηρεί επί μακρόν διαφορετικά νομικά συστήματα και αντιλήψεις δικαίου.» (Αδόλφος. Χίτλερ, 1936, ομιλία στο Ράιχσταγκ).

«Η νέα Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς της, θα βρει ταχέως ευημερία, όταν τα εθνικά σύνορα θα παραμεριστούν» (Άρθουρ Ζάις Ίνκαρτ, κατοχικός επίτροπος Ολλανδίας, 11.9.1940 – κρεμάστηκε στη Νυρεμβέργη).

«Πρέπει να δημιουργήσουμε μια Ευρώπη με αλληλεγγύη, μια συμπαγή ενότητα. Έτσι θα γίνει πλουσιότερη, ισχυρότερη και πιο πολιτισμένη» (Βίντκουν Κούισλινκ, 25.11.1942.)

«Το όραμα της ευρωπαϊκής κοινότητας. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος που θέτουμε για τα ευρωπαϊκά έθνη. Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με εθελοντική συνεργασία των ανεξάρτητων κρατών, αποδεχόμενων φυσικά την πολιτική ηγεσία ενός μόνο έθνους… η περιφερειακή συνεργασία των ευρωπαϊκών χωρών και η οργανική ανάπτυξη των οικονομικών δυνάμεών τους θα προετοιμάσει και θα ενισχύσει, μέσα από τα σύγχρονα εργαλεία δημοσιονομικής εξυγίανσης, την ευρωπαϊκή οικονομική τάξη και την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση…». (Χάινριχ Χούνκ – σύμβουλος της οικονομικής επιτροπής του ναζιστικού κόμματος και πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανίας και Εμπορίου του Βερολίνου).

Κι έτσι φτάσαμε στις 23 Ιουλίου 1952 για να τεθεί σε εφαρμογή η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), μία από τις κοινότητες προπομπού της σημερινής ΕΕ. Το νερό μπήκε ξανά στο αυλάκι, και οι ιδέες του «εμποράκου των εθνών» Ζαν Μονέ με τα μεγάλα οικονομικά «πάρε-δώσε» με τον Αδόλφο Χίτλερ για την ανάπτυξη της χημικής βιομηχανίας και της αυτοκινητοβιομηχανίας της ναζιστικής Γερμανίας, ο οποίος ορίζεται Πρόεδρος της Ανώτατης Αρχής, υιοθετούνται στο έπακρο.

Να τι μας έλεγε ο Μονέ: «Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη, αν τα κράτη συνεχίζουν να βασίζονται στην εθνική κυριαρχία. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους πολίτες τους την αναγκαία ευημερία και την κοινωνική πρόοδο. Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν τη συνεργασία και την ομοσπονδιακή μορφή».

Στις 24 Μαρτίου 1957, υπογράφηκε η περιβόητη Συνθήκη της Ρώμης, η ίδρυση της Ευρωπαϊκής οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ). Από αυτή την συνθήκη γιορτάσανε προχτές οι νέοι επίδοξοι αυτοκράτορες της Ευρώπης τα 60 χρόνια. Και περήφανος ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής Γιούνκερ υπέγραψε με την ιστορική πένα που υπέγραψε τότε ο εκπρόσωπος του Λουξεμβούργου, για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του πρώτου προέδρου και οργανωτή της ευρωπαϊκής Επιτροπής Βάλτερ Χαλστάιν. Ο Χαλστάιν υπογράφοντας εκ μέρους της Γερμανίας την Συνθήκη μαζί με τον Αντενάουερ, διετέλεσε πρόεδρος της ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 1958 έως το 1967 κι εργάστηκε με ζήλο για την υλοποίηση της Κοινής Αγοράς.

Ποιος ήταν όμως ο βίος και η πολιτεία του Χαλστάιν; Πολύ απλά. Ο Χαλστάιν ήταν ο άνθρωπος που ως ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στα γερμανικά καρτέλ της χημικής βιομηχανίας και του ναζιστικού κόμματος, συντέλεσε με το αζημίωτο την εδραίωση και συντήρησε την παραμονή του Χίτλερ στην εξουσία. Ήταν ο ίδιος που πίσω στα 1938 συμμετείχε στις συζητήσεις εκ μέρους της ναζιστικής κυβέρνησης της Γερμανίας με του Ιταλούς φασίστες του Μουσολίνι στην διαμόρφωση του θεμέλιου λίθου του Άξονα στη Νέα Ευρώπη που οραματίζονταν. Αιχμάλωτος στις ΗΠΑ μετά τον πόλεμο, προκρίθηκε για να υπηρετήσει τον προαιώνιο σκοπό της ενωμένης Ευρώπης.

Ήταν αυτός που με την επίσκεψή του στην Ελλάδα το 1959 ζήτησε και πέτυχε από την ελληνική κυβέρνηση του «εθνάρχη Καραμανλή» την οριστική διευθέτηση των εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα την γερμανική οικονομική βοήθεια και την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Τότε ξέσπασε και η γνωστή υπόθεση Μέρτεν, με τον Γερμανό εγκληματία πολέμου που είχε εμπλακεί στην δολοφονία χιλιάδων εβραίων στην Θεσσαλονίκη να αμνηστεύεται να αποφυλακίζεται και να φυγαδεύεται από την χώρα.

Ο Βάλτερ Χαλστάιν ήταν συνέταιρος με τον Μαξ Μέρτεν σε δικηγορικό γραφείο στην Γερμανία με την επωνυμία «Βάλτερ Χαλστάιν και Μαξ Μέρτεν»!

Σε αυτή την γιάφκα, οι απόγονοι των εγκληματιών, των δολοφόνων και των σφαγέων των λαών της Ευρώπης, οικοδομούν τη νέα ΕΕ. Την απροκάλυπτα πλέον, Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων. Και σε αυτή την Ένωση, ο πρωθυπουργός και σύσσωμο το λεγόμενο κοινοβουλευτικό συνταγματικό τόξο, δίδει όρκους υποταγής και υποτέλειας, παραδίδοντας μαθήματα δοσιλογισμού και προδοσίας σε βάρος του ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα αποφάσισε να ανήκει αμετάκλητα στον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης και της ΕΕ, διαμήνυσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 25 Μαρτίου. Και διάλεξε καθόλου τυχαία, την εθνική επέτειο της παλιγγενεσίας για να ενσταλάξει το δηλητήριο του ρόλου που ετάχθη να υπηρετεί.

Μα δεν θα αργήσει η ώρα που ο ελληνικός λαός θα δώσει την απάντηση του.

Δεν είναι ευχή. Είναι απλά, νομοτέλεια.

Κανείς λαός, δεν θα μπορεί να ζήσει τον εφιάλτη που μας ετοιμάζουν.

Γι’ αυτό όσο γίνεται γρηγορότερα, η έξοδός μας από την ΕΕ και την ευρωζώνη πρέπει να γίνει πραγματικότητα, πριν ο αριθμός των θυμάτων, λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Έχουμε το σχέδιο, έχουμε την γνώση, έχουμε την θέληση. Έχουμε το πολιτικό υποκείμενο για να το κάνουμε πράξη.

Ο Θ. Συμβουλόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού του Ε.ΠΑ.Μ.

Advertisements

Γιατί είναι αναγκαίο το GREXIT; Ποιος μπορεί να το εφαρμόσει με επιτυχία;

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Η επιβίωση της Ελλάδας και των Ελλήνων περνάει από την απόδραση ταυτόχρονα μέσα από την Ευρωζώνη και την ΕΕ. Αυτό όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουν οι Έλληνες, τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει το μαρτύριο του θανάτου και του ξεκληρίσματος που μας έχει επιβληθεί από τις δάνειες δυνάμεις κατοχής με την σύμπλευση και την συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων των μνημονίων και των ντόπιων συμφερόντων.

Είναι  γεγονός πλέον, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ακόμη και από τους πιο μεγάλους θιασώτες της ευρωζώνης, ότι αυτή περνάει την πιο βαριά και βαθιά κρίση της. Ο νέος Πρόεδρος των Η.Π.Α. Ντόναλντ Τραμπ, απροκάλυπτα αμφισβήτησε τη βιωσιμότητα του ευρώ και επιδεικτικά απαξίωσε ακόμη και μια χειραψία με την Α. Μέρκελ, στέλνοντας μηνύματα σε πολλούς αποδέκτες, με την πράξη του αυτή.

Για το λόγο αυτό και δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι τώρα άρχισαν πολλοί να μιλούν για εθνικό νόμισμα, βλέποντάς το ως το πιο ασφαλές καταφύγιο απέναντι στην παγκοσμιοποίηση, στην καταστροφή που έρχεται και στην άβυσσο που χάσκει απειλητικά μπροστά στις οικονομίες των περισσοτέρων κρατών της ΕΕ.

Στην Πατρίδα μας οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις και τα μνημόνια που κουβαλάνε σαν προίκα….
μαζί τους, φέρνουν το ένα αδιέξοδο μετά το άλλο, κάνοντας το κόστος από την παραμονή της χώρας στο ευρωσύστημα και στην ευρωζώνη όλο και πιο δυσβάστακτο, η δε θρυλούμενη πλέον ανάπτυξη έχει καταντήσει ανέκδοτο που και αυτό όλο μετατίθεται χρόνο στον χρόνο, αρκεί να περνάει αυτός ο καιρός με το λαό να περιμένει στην άκρη. Τι όμως να περιμένει άραγε, εκτός από την οριστική του συντριβή;

Είναι προφανές ότι η κατάσταση που τείνει να παγιωθεί, είναι αυτή που ακολουθείται συστηματικά από το 2010, με όρους και μέτρα που υπαγορεύονται από τους δανειστές και μετά από δήθεν σκληρή διαπραγμάτευση των εθελόδουλων κυβερνήσεων οποιασδήποτε μορφής και πρόσημου (δεξιάς, σοσιαλισμού, λαϊκόδεξιάς, αριστεράς και βάλε) επιβάλλονται στις πλάτες του λαού, με ταυτόχρονη αποσάθρωση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους και του ξεπουλήματος της περιουσίας του.

Αν έτσι παραμείνουν τα πράγματα, τότε ο αργός θάνατος που έχει επιβληθεί σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού και ο οποίος με αδιάσειστα στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνεται, θα επεκταθεί ακόμη περισσότερο, αγγίζοντας την ανθρωπιστική κρίση. Μια κρίση δηλαδή, που τα καθάρματα της ΕΕ απειλούσαν ότι θα έπληττε τη χώρα μας, αν αυτή έφευγε από το ευρώ!

Στην κατάσταση αυτή λοιπόν που ζούμε, το κυρίαρχο θέμα για τη χώρα μας πρέπει να είναι η γρήγορη έξοδος από τη «σπηλιά του Πολύφημου», όμως με την κοινωνία προς το παρόν ηττημένη, η δυνατότητα για το πολυπόθητο Grexit και με όρους δημοκρατικής απόφασης για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, όσο πάει και δυσκολεύεται, όσο ο λαός στη μεγάλη του πλειοψηφία, δεν βλέπει ακόμη μπροστά του τον πολιτικό εκείνο φορέα και τον ηγέτη εκείνον που θα μπορέσουν να τον οδηγήσουν στην πολυπόθητη έξοδο από το «κελί του μελλοθάνατου» με γνώση, σχέδιο και ασφάλεια, έξω δηλαδή από το μονόδρομο των δανειστών και της κατοχής που αυτοί έχουν επιβάλλει.

Όμως, εκτός από τη ζοφερή εικόνα που έχει διαμορφωθεί και περιγράφτηκε παραπάνω, υπάρχει και ο άλλος δρόμος, αυτός που αρχικά αναφέραμε. Ο δρόμος που θα παρουσιαστεί από εκείνον τον πολιτικό φορέα και τον ηγέτη του, που θα φανερώνει ότι υπάρχει απόλυτη γνώση του αντικειμένου, κατάλληλη προετοιμασία, αλλά και διαμορφωμένο σχέδιο που θα εφαρμοστεί την κατάλληλη στιγμή από ικανά και έντιμα στελέχη.

Αυτά όλα είναι εκείνα που «ψάχνουν» με αγωνία να ακούσουν σήμερα οι πολίτες στο δημόσιο διάλογο, πλην όμως δεν μπορούν ή δυσκολεύονται να τα βρουν, αφού αυτός ο διάλογος είναι ανύπαρκτος και δεν επιχειρείται να ανοίξει ούτε από τα περισσότερα ΜΜΕ, ούτε φυσικά από τα κοινοβουλευτικά συστημικά κόμματα στο σύνολό τους .

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.), έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό, να παρουσιάζει στον Ελληνικό λαό το δρόμο της λύτρωσης με συστηματικό τρόπο, έχοντας τη γνώση όλων εκείνων των κινήσεων που χρειάζονται να γίνουν, στιγμή τη στιγμή, μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα.

Και αυτό το Ε.ΠΑ.Μ. με τα στελέχη του το κάνει με την καθημερινή αρθρογραφία, με τις προγραμματισμένες ομιλίες στην Αθήνα και στην Επικράτεια, με καθημερινές σχεδόν ραδιοφωνικές συνεντεύξεις και παρεμβάσεις του ΓΓ και των μελών της ΠΓ του Μετώπου, με κεντρικές εκδηλώσεις ημερίδων, με κινηματικές δράσεις, με σειρά διάφορων εντύπων, με εφημερίδα του Μετώπου, με ραδιοφωνικές εκπομπές στο διαδικτυακό ραδιόφωνο του και πολύ σύντομα ζωντανά με τη δική του web-camera, αλλά και με συστηματική παρουσία του ΓΓ Δ. Καζάκη και άλλων στελεχών του σε τηλεοπτικά κανάλια της Περιφέρειας και σε ελάχιστα Πανελλήνιας εμβέλειας, εκτός των λεγομένων «μεγάλων».

Η μεγάλη φιλοδοξία για να μεταδοθεί η γνώση και η εναλλακτική πρόταση του Ε.ΠΑ.Μ. σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο υπάρχει, όπως επίσης υπάρχει και η πίστη όλων των στελεχών του, ότι τελικά και νομοτελειακά οι πολίτες της Ελλάδας θα ανακαλύψουν το Ε.ΠΑ.Μ. και θα συμπαραταχθούν δίπλα του για την τελική νίκη τη ΝΙΚΗ του ίδιου του Λαού.

Ο Δ. Κυπριώτης είναι στρατηγός ε.α., μέλος της ΠΓ και Οργανωτικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

Λύτρωση για την οικονομία το εθνικό κρατικό νόμισμα, όμως ο τρόπος πορείας σ’ αυτό;

«Υπάρχει ένα πολύ τρομερότερο όπλο απ’τη συκοφαντία, Η ΑΛΗΘΕΙΑ»:Ταλλεϋράνδος, ή «Η αλήθεια λαβώνεται, μα δε σκοτώνεται»: Λαϊκή σοφία

Του Γιώργου Βαζάκα

Εδώ και κάμποσο καιρό -να ’μαστε σίγουροι αυτό θα συνεχιστεί από δω και πέρα- ξεκίνησε το κουβεντολόι για τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα. Το έναυσμα έδωσε με σχετικές δηλώσεις του πριν μερικές εβδομάδες ο υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κ. Ν. Ξυδάκης. Όμως στην πατρίδα μας, μια που έστω και η αναφορά για τη μετάβαση σε εθνικό – κρατικό νόμισμα έχει ενοχοποιηθεί, είναι σχεδόν θεσμικά απαγορευμένη, ο εν λόγω υπουργός δέχτηκε υστερικό, ανηλεές πολιτικό μαστίγωμα. Τα φερέφωνα όλων δυστυχώς των πολιτικών δυνάμεων του ελληνικού κοινοβουλίου ξεσπάθωσαν εξισώνοντας τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα με την καταστροφή.

Όμως μήπως έχει σημασία να δούμε, γιατί η αλλαγή νομίσματος συζητιέται σοβαρά σ’ όλες σχεδόν τις χώρες της ευρωζώνης; Η Ολλανδία π.χ. έχει ήδη ανακοινώσει ότι από το 2012 διαθέτει επίσημα σχέδιο μετάβασης στο δικό της νόμισμα, όταν εκτιμήσει ότι το ευρώ δεν τη συμφέρει άλλο. Βέβαια οι επιτελείς της ευρωζώνης έχουν να χάσουν πολλά, εάν μια χώρα της εγκαταλείψει το ευρώ, με πρώτο και κύριο την ασυλία τους και τα φεουδαρχικά τους προνόμια.

Όμως στη χώρα, όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, στην Ελλάδα μας, φουντώνει μόνο το….
κουβεντολόι σχετικά με τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα. Γίνονται συζητήσεις δηλαδή, χωρίς σοβαρό περιεχόμενο και τεκμηριωμένο διάλογο, σε μια διάσταση κουτσομπολιού. Πριν περίπου ένα μήνα ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ο κ. Στουρνάρας, παρουσιάζοντας στη βουλή την «Ενδιάμεση Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για τη νομισματική πολιτική» δήλωσε τα εξής καταπληκτικά:

«Κάνουν λάθος όσοι επαναφέρουν θέμα δραχμής και Grexit. Αυτό δεν προκύπτει από καμία ανάλυση. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας έχει ήδη επιτευχθεί. Το να φύγεις από το ευρώ δεν είναι απλή υποτίμηση. Είναι αλλαγή νομίσματος. Θα είναι η απόλυτη καταστροφή. Έχουμε υποχρεώσεις σε ευρώ και όλοι θα ζητάνε ευρώ. Θα συλλαμβανόμαστε στα σύνορα και δε θα μπορούμε να ταξιδέψουμε. Όσοι λένε αυτές τις ανοησίες υποστηρίζοντας ότι δε θα συμβεί και τίποτα, αν φύγουμε από το ευρώ, ας ταξιδέψουν στη Βόρειο Κορέα να καταλάβουν τι θα συνέβαινε».

Ουδείς μέσα στο κοινοβούλιο τόλμησε να τον εγκαλέσει για τα ειδεχθή ψέματα που ξεστόμισε, Δυστυχώς. Προσέξαμε ότι ο κ. Στουρνάρας είπε ότι η ανάγκη για έξοδο από το ευρώ δεν προκύπτει από καμιά οικονομική ανάλυση. Προφανώς η ελεύθερη πτώση στην οποία βρίσκεται με ευρώ η ελληνική οικονομία δεν του αρκεί. Ακόμη ανέφερε -το συνηθισμένο φόβητρο- τη Βόρειο Κορέα.

Δηλαδή κ. Στουρνάρα η Βόρειος Κορέα -κακό παράδειγμα χώρας απομονωτισμού προς αποφυγήν- δε δημιουργήθηκε λόγω ενός άγριου επεμβατικού πολέμου που διαμέλισε την ενιαία Κορέα; Ούτε απομονώθηκε η χώρα αυτή λόγω του καθεστώτος αποκλεισμού, που της επέβαλε ο σοσιαλισμός φεουδαρχικού τύπου σ’ αυτή; Μάλλον σεις ξέρετε καλύτερα. Η Βόρειος Κορέα είναι απομονωμένη, γιατί έφυγε από το ευρώ και πήγε στη δραχμή! Ήμαρτον Κύριε! Τι άλλο θα ακούσουμε.

Στο κουβεντολόι για το νόμισμα συμμετέχουν κι άλλοι. Και κάποιοι μιλάνε για δραχμή και εννοούν διπλό ή παράλληλο νόμισμα -πρόταση Βαρουφάκη- η οποία στην ουσία της δεν είναι παρά η πρόταση Σόιμπλε. Μάλιστα την πρόταση του Σόιμπλε περί διπλού νομίσματος υπό καθεστώς κατοχής και καθεστώς εξαίρεσης εντός της ΕΕ με αντάλλαγμα το κούρεμα μέρους του χρέους έχουν υιοθετήσει ανοιχτά οι κ.κ. Κατσανέβας και Μιχαλολιάκος, με την ελπίδα προφανώς να τους επιλέξουν οι Γερμανοί στη θέση των Τσίπρα – Καμμένου σήμερα.

Άλλοι μιλάνε για την επαναφορά της παλιάς δραχμής υπό καθεστώς υποτιμήσεων, για να ξεφτιλιστεί ακόμη περισσότερο η εργασία στην Ελλάδα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης (πρόταση Λαπαβίτσα). Μάλιστα ο κ. Λαπαβίτσας φαντασιώνεται ένα ειδικό καθεστώς εξαιρέσεων της Ελλάδας εντός της ΕΕ -περίπου όπως το οριοθετεί και στην πρότασή του ο Σόιμπλε- έτσι ώστε να νομιμοποιηθεί de facto το καθεστώς κατοχής και οι δανειστές να είναι ελεύθεροι να εκβιάζουν, χωρίς η χώρα μας να μπορεί να επικαλεστεί εθνικό, διεθνές ή έστω ευρωπαϊκό δίκαιο.

Άλλοι πάλι προτείνουν να πάμε σε μια νέα δραχμή, για να ξεχρεώσουμε μέρος του δημόσιου… χρέους και να εθνικοποιήσουμε τις τεράστιες ζημιές των συστημικών τραπεζών. (πρόταση Λαφαζάνη). Φυσικά κανείς απ’ τους συντάκτες της εν λόγω πρότασης δε μας διαφωτίζει σχετικά με τις αντοχές σήμερα του ελληνικού νοικοκυριού, ώστε να μάθουμε επί τέλους πόσους φόρους και πόση λιτότητα αντέχει προκειμένου να εξυπηρετηθεί έστω και ένα 10% του σημερινού δημόσιου χρέους. Ούτε φυσικά κανείς τους μας εξηγεί, γιατί θα πρέπει να περάσουν στο δημόσιο οι χρεοκοπημένες και τοκογλυφικές τράπεζες. Τι τις χρειάζεται ο ελληνικός λαός και η ελληνική οικονομία;

Και οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι από την απαρχή της σημερινής χρεοκοπίας, πριν καν την επιβολή του πρώτου μνημονίου κανείς από τους σημερινούς φερέλπιδες φορείς των προτάσεων περί δραχμής δε δέχτηκε μια ανοιχτή και δημόσια αναμέτρηση επιχειρημάτων και προτάσεων. Αν το είχαν δεχτεί, πώς κατόπιν θα συμμετείχαν στην οργανωμένη εκστρατεία εξαπάτησης του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου ο Τσίπρας και η αριστερά του να αποτελέσουν τον άσσο στο μανίκι των δανειστών και των θεσμών κατοχής της Ελλάδας, προκειμένου να σκοτώσουν την ελπίδα στη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων και να τους οδηγήσουν μαζικά στην αποχή και την παραίτηση;

Προς τους φορείς των παραπάνω απόψεων για τη μετάβαση σε κρατικό – εθνικό νόμισμα, από την απαρχή της σημερινής χρεοκοπίας, πριν ακόμα την επιβολή του πρώτου μνημονίου, το Ε.ΠΑ.Μ. (Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο) -τις απόψεις του για το νόμισμα τις δίνουμε παρακάτω- έκανε προτάσεις να βγουν όλοι μαζί σε ένα ανοιχτό δημόσιο πολιτικό διάλογο και να αναμετρηθούν δημόσια οι απόψεις και τα επιχειρήματα του καθενός και ο κόσμος να κρίνει και να συμπεράνει.

Δυστυχώς κανείς δε θέλει το διάλογο και μάλιστα τον ανοιχτό και δημόσιο. Προτιμούν το μονόλογο. Και μάλιστα εκνευρίζονται, όταν τους ασκείται κριτική. Οι λόγοι είναι πολλοί. Με τις προτάσεις τους που καταθέτουν περί δραχμής, στην ουσία προλειαίνουν το έδαφος για την επιβολή της πρότασης Σόιμπλε.

Και να τι λέει το Ε.ΠΑ.Μ για τη μετάβαση σε κρατικό εθνικό νόμισμα: Η μετάβαση μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους, χωρίς να υπολογίζουμε το κόστος ή αν θέλετε τις συνέπειες για το λαό και την πατρίδα. Το ζήτημα είναι , επιλέγουμε να κάνουμε τη μετάβαση σε κρατικό εθνικό νόμισμα με ομαλό τρόπο, προς το συμφέρον των πολλών ή πάμε να περάσουμε τη μετάβαση κι ό,τι θέλει ας γίνει. Εδώ το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Δηλαδή αν για παράδειγμα αναγνωρίσουμε το χρέος και πούμε ότι θα το πληρώσουμε με το νέο εθνικό νόμισμα, έστω και μέρος αυτού του χρέους, να είμαστε σίγουροι, ότι με το που θα περάσουμε στο νέο εθνικό νόμισμα, θα υπάρξει καινούργια λιτότητα, πολλοί μεγαλύτεροι φόροι κλπ.

Και τονίζει το Ε.ΠΑ.Μ. το νόμισμα από μόνο του δεν είναι λύση. Δεν αποτελεί μαγική λύση δια πάσαν νόσον. Αντίθετα συνιστά την αναγκαία, αλλά όχι την ικανή συνθήκη -όπως λέμε στις φυσικές επιστήμες- για να ξεφύγει η χώρα την ολοκληρωτική κατάρρευση. Πιο συγκεκριμένα το κρατικό – εθνικό νόμισμα πρέπει να συνοδευτεί από κατάλληλες πολιτικές κι έτσι σου λύνει τα χέρια, όχι όμως για να βγάζεις τα μάτια σου. Δηλαδή να συμβεί, όπως στα χρόνια της παλιάς δραχμής (να έχουμε διολισθήσεις, πληθωρισμό, ελλείμματα, για να ωφελούνται οι ημέτεροι. Αυτές οι πολιτικές δε βοηθούν).

Αν έχεις το δικό σου κρατικό εθνικό – νόμισμα, που εκδίδεται αποκλειστικά από το επίσημο κράτος έχεις ελευθερία πολλών επιλογών, ενώ με το κοινό νόμισμα (ευρώ ) δεν έχεις, ιδιαίτερα δυνατότητα άσκησης δημοσιονομικής και πιστωτικής πολιτικής. Και το βασικό ελέγχεις με το δικό σου νόμισμα την κυκλοφορία του χρήματος (τράπεζες). Και αν δεν ελέγχεις την κυκλοφορία του χρήματος -το απέδειξε η παγκόσμια εμπειρία- είσαι τελειωμένος. Και όταν χρεοκοπεί μια τράπεζα την κλείνεις.

Η ξεχρέωση τραπεζών σε βάρος καταθετών και δανειοληπτών είναι πρωτοτυπία μόνο στην ευρωζώνη (τα γνωστά bail in). Δεν είναι συμπτωματικό που ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας ο Καποδίστριας, για να βάλει σειρά στα οικονομικά πράγματα της χώρας, πρωτίστως να διαχειρισθεί τα δάνεια του Αλ. Μαυροκορδάτου, έκοψε κρατικό εθνικό νόμισμα, το φοίνικα, έστησε κρατική τράπεζα, δημιούργησε νομισματοκοπείο στην Αίγινα, που μετά τη δολοφονία του και την άφιξη του Όθωνα οι Βαυαροί γκρέμισαν το νομισματοκοπείο και παράγγειλαν την έκδοση της δραχμής στο Μόναχο.

Συνοψίζοντας το Ε.ΠΑ.Μ. κοντά στα προηγούμενα επισημαίνει: Εθνικό νόμισμα χωρίς την καταγγελία και ολοκληρωτική διαγραφή του χρέους, δίχως την έξοδο από το ευρώ αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δίχως την ακύρωση του συνόλου των πράξεων, νόμων, δεσμεύσεων και γενικά του καθεστώτος οικονομικής κατοχής, που επέβαλαν οι δανειστές στην Ελλάδα από την 8/5/2010 και χωρίς να ασκηθεί ποινική δίωξη για σφετερισμό εξουσίας και εσχάτη προδοσία εναντίον όλων αυτών που υπέγραψαν την καταδίκη της πατρίδας και του λαού , ώστε να ακυρωθούν όλες οι υπογραφές τους, η διεκδίκησή του δε θα είναι τίποτε περισσότερο από τη συνέχιση της ίδιας σημερινής κατάστασης με διαφορετική μορφή.

Κλείνοντας θέλουμε να αναφέρουμε τα λόγια κάποιου, από τα οποία καταφαίνεται η σημασία του ποιος ελέγχει το νόμισμα. Αυτός ο κάποιος δεν είναι κανένας άλλος παρά ο Mάγιερ Αμσελ Ρότσιλντ(1744-1812) ο πατριάρχης της οικογένειας Ρότσιλντ: (τραπεζίτες με ρίζες από το μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας). Είπε λοιπόν κάποτε ο Μάγιερ Αμσελ Ρότσιλντ: «Δώσε μου τον έλεγχο του νομίσματος και δε με νοιάζει, ποιος κάνει τους νόμους της χώρας».

Εκθέσαμε τα παραπάνω ευελπιστώντας να προσφέρουμε στο χώρο ενός άρθρου τις απόψεις των πολιτικών κινήσεων, που τάσσονται υπέρ της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα. Μέχρι σήμερα οι εκπρόσωποι αυτών των κινήσεων από την απαρχή της χρεοκοπίας λοιδορούνται ως «δραχμιστές» ή ως «συμμορία της δραχμής» από τους παπαγάλους του συστήματος ή κατά αντιχαρακτηρισμό από τη «συμμορία του ευρώ».

Κι ας προσέξουμε πολύ καλά, για να μην πέσουμε ξανά σε παγίδα. Ήδη από καιρό ο κόσμος εναντιώνεται στο ευρώ. Και όταν η μεγάλη πλειοψηφία του λαού θα έχει σιχαθεί την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε στο ευρώ ,τότε θα «χτυπήσουν» οι «συμμορίες του ευρώ» σπέρνοντας σύγχυση με την προπαγάνδα: «Ε, καλά έξω από το ευρώ, αλλά ποιος από τους «δραχμιστές» θα μας πάει με ομαλότητα και ασφάλεια και τα παρόμοια.»

Το Ε.ΠΑ.Μ. ανέδειξε τον τρόπο. Και ως προς το χαρακτηρισμό για τα μέλη του ως «δραχμιστές» αυτά ξεκαθαρίζουν ότι δεν είναι «δραχμιστές», δηλαδή από κάποιο ιδεολόγημα, όπως τονίζουν οι παπαγάλοι του συστήματος, αλλά θέλουν να φύγουμε από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να αποκτήσουν οι άνθρωποι στην πατρίδα μας επί τέλους, ύστερα από την καταστροφή τόσων χρόνων εντός του ευρώ ένα αξιοπρεπές εισόδημα κι έτσι να κινηθεί η οικονομία.

Ο Γιώργος Βαζάκας είναι φιλόλογος, μέλος του Ε.ΠΑ.Μ.

Σε ποιον χρωστάει όλος ο πλανήτης;

Του Μιχάλη Αριδά

Πριν λίγους μήνες, δημοσιεύτηκε από το ΔΝΤ η έκθεση του Δημοσιονομικού Παρατηρητηρίου (https://www.imf.org/external/pubs/ft/fm/2016/02/pdf/fm1602.pdf). Κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, διότι το παγκόσμιο χρέος έχει ανέλθει το 2015, στα 152 τρις δολάρια, ήτοι στο 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ (σελ. 12). Μιλάει για το σύνολο του κρατικού και του ιδιωτικού χρέους, δηλαδή των κρατών, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων (πλην των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων).

Δεν έχουν ακόμα συμφωνήσει, ποιο ύψος χρέους χαρακτηρίζεται ανησυχητικό, αλλά συμφωνούν πως το υψηλό χρέος ευθύνεται για τις οικονομικές κρίσεις, είτε πρόκειται για αναπτυσσόμενες χώρες, είτε για αναπτυγμένες. Αλλά και όταν δεν υπάρχει κρίση, το χρέος ευθύνεται για τη χαμηλή ανάπτυξη.

Τέλος, μας λέει η έκθεση αυτή, πως επειδή οι επιχειρήσεις γίνονται εύθραυστες στους κραδασμούς…
των ανεξόφλητων χρεών, οι οικονομίες που έχουν υποστεί καθίζηση δεν πρέπει να προβαίνουν σε πρόωρη σύσφιξη της δημοσιονομικής τους πολιτικής, αλλά πρέπει να σπεύσουν ταχέως σε εθελοντική αναδιάρθρωση των ιδιωτικών χρεών, με μέτρα όπως η χρονική επιμήκυνση της διάρκειας αποπληρωμής του χρέους.

Ας κάνουμε λιανά, τα ευρήματα και τα συμπεράσματα του πολυαγαπημένου ΔΝΤ.

Όταν το παγκόσμιο παραγόμενο προϊόν ανέρχεται περίπου στα 75 τρις δολάρια, τι σημαίνει το να φτάνει το χρέος στα 152 τρις δολάρια; Αν όλοι όσοι παράγουν οτιδήποτε σε αυτό τον πλανήτη, δημιουργούν 75 τρις, πως γίνεται να χρωστάνε 152 τρις; Πως γίνεται όλη η Γη να χρωστάει ότι παράγει, πάνω από δύο φορές μάλιστα; Σε ποιον τα χρωστάει; Στους αρειανούς; Είναι διαγαλαξιακό το χρέος;

Πως γίνεται οι Η.Π.Α να χρωστούν περίπου το 110% του ΑΕΠ τους; Το πιο δυνατό οικονομικά και στρατιωτικά κράτος της Γης, σε ποιον και γιατί χρωστάει;

Αντιλαμβάνεστε την παραδοξότητα και τον παραλογισμό; Τι είναι τελικά αυτοί στους οποίους χρωστάει όλο το ανθρώπινο είδος; Που βρήκαν αυτοί τα λεφτά, ώστε να δανείζουν όλους όσους κατοικούν και παράγουν πάνω στον έρμο αυτό πλανήτη; Η απάντηση είναι απλή: είναι τα περίφημα κοράκια – funds, που δανείζουν αέρα και κάνουν τους τόκους κεφάλαιο και τα χρέη υπέρογκα. Γι αυτό, λοιπόν, θα χρωστάμε αιώνια σε αυτά.

Φαίνεται ότι δε δώσαμε στον κόσμο μόνο τη δημοκρατία, τα γράμματα, τις επιστήμες, τις τέχνες. Αυτά τους τα μαθαίναμε παλιά. Στον 21ο αιώνα τους μάθαμε άλλα πράματα, πολύ πιο κολλητικά, σαν επιδημία. Τι μάθαμε σε 7 δις ψυχές; Να τα τρώνε στα μπουζούκια, να καταναλώνουν περισσότερα από όσα παράγουν, να παίρνουν συντάξεις πρόωρες, να είναι καλοπερασάκηδες με δανεικά, να παίρνουν διακοποδάνεια και να φορτώνουν τις πιστωτικές κάρτες. Γι’ αυτό χρωστούν όλοι τα μαλλιοκέφαλά τους.

Μήπως μας δουλεύουν ψιλό γαζί με ηλίθιες δικαιολογίες, για να εφαρμόσουν απρόσκοπτοι τη σφαγή μας; Εννοείται. Γιατί όμως καταλαβαίνουμε αμέσως, πως το «εμείς φταίμε» είναι μια σκέτη μπούρδα, ένα ηλίθιο ψέμα, όταν αναφέρεται σε όλο τον πλανήτη και δεν το καταλαβαίναμε, όταν αναφερόταν στην Ελλάδα; Αντιλαμβάνεστε την παγίδα που έριξαν τη σκέψη μας; Το τεράστιο ψέμα που είχαμε πιστέψει; Λέω είχαμε, γιατί τώρα πια κανείς δεν το χάφτει. Εκτός από τα κομματόσκυλα βεβαίως, τα λαμόγια, τους βολεμένους και αυτούς που νομίζουν πως θα βολευτούν.

Ένα τελευταίο από το ΔΝΤ. Συμβουλεύει τα κράτη που είναι σε δύσκολη θέση, να «αναδιαρθρώσουν» τα χρέη των επιχειρήσεων. Προτείνει ένα τρόπο. Καιροπέταγμα του χρέους με επιδότηση του πιστωτή. Το Ε.ΠΑ.Μ., προτείνει κάτι άλλο. Διαγραφή των χρεών των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, που τα μνημόνια τους εξάντλησαν οικονομικά και όχι μόνο. Όχι των θαλασσοδανείων των λαμογιών βεβαίως. Αυτά θα πληρωθούν μέχρι δεκάρας.

Από τη στιγμή δε, που το ίδιο το διεθνές δίκαιο το προβλέπει ξεκάθαρα, γιατί δεν «αναδιαρθρώνουμε» και το δημόσιο χρέος; Ο ΟΗΕ βγάζει συνεχώς ψηφίσματα, πως ένα κράτος έχει το δικαίωμα να αναδιαρθρώσει το χρέος του από το μηδέν. Αυτό ισχύει, γιατί ένα κράτος δεν είναι σαν έναν ιδιώτη. Δεν μπορεί να κάνει κατάσχεση κάποιος σε ένα κράτος, γιατί το κράτος έχει πίσω του ένα λαό. Είναι πρώτιστο μέλημα του κάθε κράτους η ευημερία και επιβίωση του λαού του και όχι η εξόφληση του χρέους. Γι΄ αυτό, ένα κράτος έχει το δικαίωμα να διαγράψει μονομερώς το χρέος του. Το διεθνές δίκαιο τα λέει αυτά, όχι εγώ.

Εμείς γιατί δεν ασκούμε αυτό το δικαίωμά μας, όπως μόνο το Ε.ΠΑ.Μ. ζητάει; Για να μην μας αποκαλέσει μπαταχτσήδες, ο αείμνηστος ολετήρας ΓΑΠ; Γιατί να μην πάει ο πρωθυπουργός της ελεύθερης και ανεξάρτητης Ελλάδας (όχι της σημερινής, που είναι υπό κατοχή) στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και να ενημερώσει, πως η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει το χρέος της, καθώς από όπου και να το πιάσεις, είναι παράνομο, καταχρηστικό και ληστρικό; Και άρα, ως εκ τούτου, δεν πρόκειται να πληρώσει ποτέ ένα χρέος που δεν αναγνωρίζει;

Ποιος θα τρέχει μετά; Ποιος έχει να τρέμει από μια τέτοια εξέλιξη; Εμείς ή τα διεθνή κοράκια; Σας διαβεβαιώ, το δεύτερο.

Γιατί έχουν διαγράψει το χρέος τους, τόσα άλλα κράτη και όχι εμείς; Είναι πιο έξυπνοι οι Ισλανδοί που το έκαναν πρόσφατα; Σκεφτείτε, ότι η πρώτη χώρα που κέρδισε δικαστήριο διαγράφοντας χρέος, ήταν η Ελλάδα τη δεκαετία του 1930. Γιατί όχι και σήμερα;

Ο Μ. Αριδάς είναι μέλος της ΠΓ του Ε.ΠΑ.Μ.

Αλήθεια, τι Γιορτάσαμε στη Ρώμη;

Του Σπύρου Στάλια

Η επίσημη ανακοίνωση για τα 60 χρόνια της ΕΕ που αναρτήθηκε στην σελίδα της ΕΕ γράφει μεταξύ άλλων: «Εξήντα χρόνια πριν, εδώ στη Ρώμη, τέθηκαν τα θεμέλια της σημερινής Ευρώπης, που ζει την μακροβιότερη περίοδο ειρήνης στην Ιστορία της. Η Συνθήκη της Ρώμης δημιούργησε μια κοινή αγορά ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων, αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων και δημιούργησε τις συνθήκες ευημερίας και σταθερότητας προς όφελος των Ευρωπαίων Πολιτών».

Για την ιστορία, η Συνθήκη της Ρώμης, επισήμως γνωστή ως η Συνθήκη Ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, υπογράφτηκε την 25η Μάρτιου του 1957 και ετέθη σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου του 1958. Την είχαν αποδεχτεί, η τότε Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Γαλλία και το Λουξεμβούργο. Πρωταρχικός στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένα κοινό δασμολόγιο και να καθιερωθούν κοινές πολιτικές στις μεταφορές και στην αγροτική πολιτική. Σιγά σιγά με τον χρόνο, άρχισαν στην ένωση να προσχωρούν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και σήμερα 29 χώρες γιορτάζουν την Συνθήκη της Ρώμης, στη Ρώμη.

Η Συνθήκη της Ρώμης αναθεωρήθηκε δραστικά δυο φορές, Την πρώτη με την Συνθήκη του….
Μάαστριχτ το 1992, με την όποια αφαιρέθηκε από τον επίσημο τίτλο της ένωσης η λέξη ‘οικονομική‘, και η δεύτερη αναθεώρηση έγινε το 2009 με την Συνθήκη της Λισαβόνας η όποια φέρει τον επίσημο τίτλο «Συνθήκη Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Εδώ εγείρεται η εύλογη απορία.

Αν σταθούμε στην Συνθήκη της Ρώμης και μετά στις Συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισσαβόνας κανείς ακριβώς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι ακριβώς γιορτάζουμε.

Αποκλείεται να γιορτάζουμε την σημερινή Ευρώπη ως το υλοποιημένο όνειρο των Πατέρων της Συνθήκης της Ρώμης. Μάλλον γιορτάζουμε την ακύρωση του ονείρου των Πατέρων της Συνθήκης της Ρώμης με βάση την Ευρώπη που ζούμε.

Μάλλον γιορτάζουμε την νίκη των Τραπεζιτών-Πατέρων των Συνθηκών του Μάαστριχτ και της Λισσαβόνας κατά των Πατέρων της Συνθήκης της Ρώμης.

Πιο συγκεκριμένα.

Η Συνθήκη της Ρώμης ήταν μια σαφής συνθήκη υπέρ μιας ορισμένης συνεργασίας των Κρατών που συμμετείχαν, ενώ στα κράτη-μέλη είχε ανατεθεί ο καθοριστικός ρόλος στην επίτευξη της πλήρους απασχόλησης. Με άλλα λόγια η Συνθήκη της Ρώμης διέπετο από την κεϋνσιανή σχολή σκέψης.

Οι μεταγενέστερες Εκθέσεις, το 1970 του Werner και το 1977 του MacDougall, που αναφέρονται στην περαιτέρω διεύρυνση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων διέπονταν ακριβώς από αυτό το πνεύμα. Οι Εκθέσεις ήσαν σαφείς για τα βήματα που θα έπρεπε να ακολουθήσει η Ένωση για μια πιο στενότερη συνεργασία των μελών της. Έθεταν ως πρωταρχικούς όρους την δημιουργία οργάνου κοινής δημοσιονομικής πολιτικής και δημοκρατικού κοινοβουλίου, σαν θεμέλια, που πάνω τους θα οικοδομούντο οι επόμενες εκτελεστικές λειτουργίες της Ένωσης.

Αλλά τα πράγματα, ήδη από τα μέσα του 1970, άρχισαν να παίρνουν άλλη τροπή για το μέλλον της Ευρώπης.

Έντρομοι τότε οι πολιτικοί από την δεξιά μέχρι την αριστερά, με επικεφαλής τον Γάλλο Πρόεδρο Valéry Giscard d’Estaing και αργότερα με τον Μιτεράν διαπίστωναν ότι το κεϋνσιανό κράτος αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα να διατηρεί και να δημιουργεί τους όρους κερδοφόρας συσσώρευσης κεφαλαίου για τους καπιταλιστές από την μια, και από την άλλη να διατηρεί και να δημιουργεί όρους κοινωνικής αρμονίας μέσω της πλήρους απασχόλησης βρίσκεται σε αντίφαση. Αυτό συνεπάγεται εξαιρετικά υψηλές δαπάνες, τις οποίες το κράτος μπορεί να εξασφαλίσει μέσω μιας διαρκώς αυξανόμενης φορολογίας και δανεισμού, πράγμα που είναι αδύνατον, με αποτέλεσμα να προκύψει κρίση. Με άλλα λόγια οι πολιτικοί και διανοούμενοι εκείνης της εποχής διαπίστωναν ότι δεν μπορεί το κράτος να ικανοποιεί αντιφατικούς στόχους φορολογώντας και δανειζόμενο διαρκώς.

Ξεπέρασαν έτσι τις θέσεις των Μάρξ και Κέυνς, που ερμηνεύουν την ανάπτυξη μέσω επαρκών δαπανών για την στήριξη ικανοποιητικής δημιουργίας κεφαλαίου και παραγωγής.

Ταυτόχρονα την εποχή εκείνη, υπήρξε σταδιακά και η απελευθέρωση της διακίνησης των κεφαλαίων. Οι πολιτικοί τότε έβαλαν και αυτή την μεταβλητή στο μοντέλο τους, και κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι η δημοσιονομική αδυναμία του κράτους και η παγκοσμιοποίηση, αποτελούν εμπόδια για ένα εθνικό κράτος να δαπανά και να διατηρεί την πλήρη απασχόληση.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 σε όλη την Ευρώπη σταδιακά  η ανεργία άρχισε να γίνεται όπλο της πολιτικής για την διατήρηση της αξίας του νομίσματος και όχι ο πολιτικός στόχος της πλήρους απασχόλησης όπως ήταν την εποχή από το 1945 έως το 1975.

Έτσι το Όραμα των Πατέρων της Ρώμης για μια Ευρώπη της πλήρους απασχόλησης και της στενής συνεργασίας των Λαών, μέσω του Ντελόρ και των τραπεζιτών, που συνέταξαν την Συνθήκη του Μάαστριχτ, και της Συνθήκης της Λισσαβόνας έγινε η Ευρώπη της Ζούγκλας της Ελεύθερης Αγοράς.

Με άλλα λόγια από το κεϋνσιανό υπόδειγμα, οδηγηθήκαμε στο νεοκλασικό υπόδειγμα του 19ου αιώνα, σύμφωνα με το οποίο, είναι αδύνατον να υπάρξει πλήρης απασχόληση και σταθερότητα τιμών. Προτιμότερη είναι η σταθερότητα των τιμών, με αποτέλεσμα αντί να ιδρυθεί και να λειτουργήσει ένα κοινό υπουργείο οικονομικών και ένα δυνατό ευρωπαϊκό κοινοβούλιο όπως οραματιζόταν η Συνθήκη της Ρώμης, βρεθήκαμε με το ουδέτερο ευρώ, και να μας διοικεί η ΕΚΤ και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, που δεν εκλέγονται και ούτε απολογούνται πουθενά.

Ο θεμέλιος λίθος της ΕΕ, μέσω του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, αποτελείται από τους ευέλικτους μισθούς, τις ελαστικές τιμές και το επιτόκιο. Και οι τρεις αυτές μεταβλητές συνιστούν ένα μηχανισμό αυτοσυντονιζόμενο, ο οποίος μακροχρονίως (χωρίς να λέει ποσό μεγάλο είναι αυτό το «μακροχρονίως») τείνει να δημιουργήσει όρους πλήρους απασχόλησης.

Το αφήγημα της ΕΚΤ, της ΕΕ αλλά και του ΔΝΤ είναι ότι εφ’ όσον υπάρχει ανεργία, οι τρέχοντες μισθοί θα πρέπει να μειωθούν έτσι ώστε να αυξηθεί η ζήτηση από τις επιχειρήσεις για εργασία. Με την σειρά του, το επιτόκιο και αυτό θα αυτορυθμιστεί σε αυτό το ύψος, που κάθε αποταμίευση αμέσως θα επενδύεται, και έτσι,  και μόνο έτσι, η απασχόληση πόρων και εργασίας θα επιτευχθεί. Δεν υπάρχει περίπτωση ακούσιας ανεργίας εκτός και αν υπάρξουν νόμοι που προστατεύουν τις αμοιβές, εργατικές ενώσεις, συνδικάτα, παρέμβαση του κράτους και άλλες τέτοιες ατέλειες.

Αν υπάρχει ανεργία, το κράτος πρέπει να αποσυρθεί και να αφήσει μόνη της την αγορά να ξεκαθαρίσει το τοπίο, και αυτή σίγουρα θα επιτελέσει αυτό το καθήκον. Το καλύτερο δε που έχει να κάνει το κράτος είναι να βοηθά την ελεύθερη αγορά να λειτουργεί ομαλά, με άλλα λόγια το κράτος να είναι το ελάχιστο δυνατό στη ζωή μας, και να μην αναμιγνύεται στο οικονομικό γίγνεσθαι και να νομοθετεί προθύμως ότι η ελεύθερη αγορά επιθυμεί. Νομίζω ότι κανείς νεοφιλελεύθερος δεν θα διαψεύσει αυτή την περιγραφή και επί τη ευκαιρία απορώ, πως είναι δυνατόν ο Πρωθυπουργός αυτά να μην τα γνωρίζει και να ρωτά τους Ευρωπαίους ηγέτες, με επιστολή του, αν τα ευρωπαϊκά εργασιακά κεκτημένα ισχύουν, για να πάρει την βροντώδη απάντηση πως δεν ισχύουν.

Αυτή λοιπόν την άθλια πνευματική σύλληψη των τραπεζιτών που υλοποιήθηκε πλήρως με το ευρώ, η δεξιά ελίτ των τραπεζιτών, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τα υπαλληλάκια τους οι πολιτικοί, που ως άλλοθι μας επιτρέπουν ακόμα να τους εκλέγουμε, μαζεύτηκαν στην Ρώμη για να την γιορτάσουν, ερήμην φυσικά των Ευρωπαϊκών Λαών.

Γιόρτασαν την επιβεβλημένη Λιτότητα που προστατεύει τον Πλούτο τους.

Είναι καιρός να ξεμπερδεύουμε με την ευρωζώνη και με αυτή την ΕΕ. Ζούμε ήδη τον ένατο χρόνο λιτότητας και καταστροφής. Μην κάνουμε την αποχώρηση μας από την Ευρωζώνη 25η Μαρτίου, δηλαδή να γιορτάζουμε την αποχώρηση μας μετά από 400 χρόνια ευρώ και γερμανοκρατίας.

Ο Σπύρος Στάλιας είναι οικονομολόγος Ph.D και επικεφαλής του τομέα οικονομίας του Ε.ΠΑ.Μ.

«Κρείττον του λαλείν το σιγάν» κ. «καθηγητά»!

Οφειλόμενη απάντηση στον «καθηγητή» Περικλή Γκόγκα και στο άρθρο του με τίτλο ««Επιστροφή στη Δραχμή»: Ο μύθος και 15 σοβαρά προβλήματα».

Του Όθωνα Κουμαρέλλα

Στην απέλπιδα προσπάθειά του ο κ. αναπλη-ρωτής «καθηγητής» οικονομικής ανάλυσης και διεθνών οικονομικών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, να πείσει πόσο καλή είναι η ευρωζώνη και ότι φυσικά δεν ευθύνεται αυτή για την κατάσταση που περιήλθε η ελληνική οικονομία και ο λαός, εννοώντας -χωρίς να το λέει ευθέως-, ότι, όπως κατά Ντάισελμπλουμ, ευθυνόμαστε εμείς που τα φάγαμε σε… ποτά και σε γυναίκες, παρομοιάζει την ευρωζώνη με το σύστημα νομισματικών ισοτιμιών του Bretton Woods που ίσχυσε από το 1945 έως το 1971. Μια εποχή που όντως η Ελλάδα γνώρισε πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Όμως, πληροφορούμε τον συμπαθή κατά τα άλλα κ. «καθηγητή», ότι το σύστημα Bretton Woods δεν ήταν νομισματική ένωση, αλλά σύστημα ισοτιμιών, μεταξύ διαφορετικών νομισμάτων. Με το δολλάριο των ΗΠΑ στο ρόλο μεν «παρεμβατικού νομίσματος», αλλά τις επί μέρους χώρες να διαθέτουν το δικό τους εθνικό νόμισμα, διατηρώντας το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης και κυκλοφορίας του, καθώς και το δικαίωμα άσκησης κάθε επί μέρους πολιτικής.

Αντίθετα η ευρωζώνη είναι πραγματική νομισματική ένωση, με ένα νόμισμα κοινό, το ευρώ και με εκχώρηση του προνομίου της έκδοσης και κυκλοφορίας του νομίσματος από τις επί μέρους….
συμμετέχουσες χώρες σε έναν υπερεθνικό ιδιωτικό οργανισμό (ΕΚΤ). Η ΕΚΤ δεν μπορεί όμως, ούτε να χρηματοδοτεί, ούτε καν να δανείζει απ’ ευθείας τα κράτη. Αποτελεί μηχανισμό δημιουργίας χρέους. Τελεία!

Αντίθετα με την παλιά δραχμή έστω κι αν αυτή ήταν συνδεδεμένη μέχρι το 1971 στο διεθνές σύστημα ισοτιμιών με peg δολλαρίου 1/30, που παρά τους περιορισμούς σε σχέση με τη διατήρηση ικανών αποθεμάτων χρυσού και ξένου συναλλάγματος, επέτρεπε πολλούς βαθμούς ελευθερίας άσκησης οικονομικής πολιτικής, το ευρώ δεν επιτρέπει στοιχειώδεις βαθμούς ελευθερίας. Το ευρώ όντας σταθερής (αναγκαστικής) κυκλοφορίας δεν έχεις άλλο τρόπο να το αποκτήσεις για να ικανοποιήσεις τις ανάγκες σου, παρά μόνο να το δανείζεσαι. Αποκτά αξία μέσω ακριβώς του δανεισμού του. Είναι χρεόγραφο και δεν αντικατοπτρίζει αξίες παρά μόνο συσχετισμούς στις διεθνείς χρηματαγορές.

Για να μην είσαι υποχρεωμένος να δανείζεσαι το ευρώ για να ικανοποιείς τις χρηματοδοτικές σου ανάγκες θα πρέπει να εξασφαλίζεις ικανοποιητικά πλεονάσματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Δηλαδή, πάντα οι εξαγωγές σου να είναι μεγαλύτερες από τις εισαγωγές και ταυτόχρονα να μην έχεις δημοσιονομικά ελλείμματα. Αυτό σημαίνει ότι οι δαπάνες του κράτους θα πρέπει πάντα να υπολείπονται των εσόδων.

Ο περιορισμός όμως της δαπάνης του δημόσιου τομέα δημιουργεί έλλειμμα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Αυτό είναι αξιωματική αρχή! Δεν μπορείς να έχεις ταυτόχρονα πλεονάσματα στον εξωτερικό τομέα, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο. Μόνο εφαρμόζοντας αρπακτικές πολιτικές ορντολιμπεραλισμού, όπως η Γερμανία, καταστρέφοντας τους εταίρους σου.

Εάν όλες οι χώρες της ευρωζώνης και εν γένει της Ε.Ε. υποχρεώνονται να εφαρμόζουν τέτοιες πολιτικές, τότε αυτό σημαίνει ότι έχουν εμπλακεί σε έναν εξοντωτικό ανταγωνισμό προς τα κάτω και προς την πλήρη εξαθλίωση των πληθυσμών τους. Αφού για να κερδίζουν «ανταγωνιστικότητα» σε σχέση με τους εταίρους τους, θα πρέπει ολοένα να μειώνουν τις κρατικές δαπάνες, τους μισθούς και κάθε κοινωνική μέριμνα.

Βεβαίως οι πιο μικρές και αδύναμες οικονομίες μέσω της υπερχρέωσης καταστρέφονται πρώτες, αλλά ακολουθούν και οι πιο ισχυρές. Έτσι, όμως ούτε ανταγωνιστικότητα επιτυγχάνεται, εφ’ όσον όλες οι οικονομίες υποχρεώνονται να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, αλλά ισορροπούν κάθε φορά σε χαμηλότερο επίπεδο. Τα κράτη δεν επενδύουν, αλλά και ο ιδιωτικός τομέας, όντας ελλειμματικός και υπερχρεωμένος αρνείται, αφού συρρικνώνεται η δαπάνη και συνεπώς η ενεργός ζήτηση, αρκούμενος -εάν διαθέτει κάποια αποθέματα-, είτε σε αποθησαυρισμό, είτε σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις και αρπαχτές.

Αυτό είναι το νομισματικό σύστημα «Φρανκενστάιν» που καθιέρωσε το ευρώ και η Ε.Ε.. Καμία σχέση δεν έχει με το σύστημα ισοτιμιών του Bretton Woods, όπου όλες οι χώρες είχαν διατηρήσει το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης και κυκλοφορίας του νομίσματός τους, αλλά με την τραπεζική μαφία ανίκανο τσιράκι της οποίας -έστω κι άθελά του από ιδεοληψία- αποδεικνύεται ο «καθηγητής».

Αυτά τα τόσο απλά θα έπρεπε να τα γνωρίζει ο συμπαθής κατά τα άλλα «καθηγητής», για να μας κάνει προπαγάνδα. Αλλά ούτε για προπαγάνδα δεν είναι ικανός, αγνοώντας τα βασικά και λέγοντας τόσο χονδροειδή ψέματα!

Σε κάθε περίπτωση, είτε τα γνωρίζει, είτε όχι, θα πρέπει να του αφαιρεθεί το πτυχίο και η έδρα του καθηγητή, καθόσον το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο και πληρώνεται ο κύριος αυτός από τη τσέπη όλων μας, για να διδάξει υποτίθεται τα παιδιά μας.

Ας δούμε όμως ένα προς ένα τα «σοβαρά προβλήματα» που θα προκύψουν κατά τον κ. καθηγητή στην περίπτωση μετάβασης σε νέο εθνικό νόμισμα.

  1. Υποτίμηση. Ακόμα και αν θέλαμε να πάμε σε εθνικό νόμισμα, είναι η χειρότερη δυνατή στιγμή για να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο -γράφει.

Η άγνοια, η ασχετοσύνη και η βλακεία όμως βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους.

α) Παρομοίωση ενός κυρίαρχου κράτους που έχει ασυλία με μια απλή επιχείρηση που βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας.

β) Ταύτιση του νομίσματος με χρηματοπιστωτικό προϊόν και έκδοσή του στις διεθνείς χρηματαγορές.

γ) Το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί άμεσα και σημαντικά λόγω αβεβαιότητας και υψηλού κινδύνου και ότι κανείς δεν θα θέλει να κρατά το νέο μας νόμισμα.

Όλες οι παραπάνω αυθαίρετες διαπιστώσεις έχουν κοινή μήτρα. Την άγνοια και την πλήρη σύγχυση στοιχειωδών εννοιών αυτού που τις παραχαράσσει για να ικανοποιήσει την ιδεοληψία του.

Το νόμισμα όμως δεν είναι χρηματοοικονομικό προϊόν, ούτε τα κράτη επιχειρήσεις. Τα κράτη ως κυρίαρχες συλλογικές οντότητες έχουν ασυλίες, κατοχυρωμένες από το διεθνές δίκαιο, που ούτε καν μπορεί να φανταστεί ο αρθρογράφος, βυθισμένος στην αυτάρκεια της άγνοιάς του.

Ωστόσο ας μας πει, ο κ. «καθηγητής», από που προκύπτει η ανάγκη να εκθέσουμε άμεσα το νέο νόμισμα στις διεθνείς χρηματαγορές;

Ας μας πει για ποιο λόγο κανείς δεν θα θελήσει να εξάγει στη χώρα μας τα προϊόντα του και να αναπτύξει τις συναλλαγές του μαζί μας;

Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο που να παράγει προϊόντα και να αρνείται να τα πουλήσει σε αυτόν που τα θέλει! Ούτε να μην αγοράζει αυτά που του χρειάζονται. Ακόμη και σε συνθήκες πολέμου οι συναλλαγές μπορεί να επηρεάζονται μεν, συνεχίζονται δε! Πόλεμο όμως δεν έχουμε, ούτε θα έχουμε. Αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, εδώ μιλάμε για οικονομία. Μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα και γι’ αυτό, αλλά σε άλλο σημείωμα και με άλλη ευκαιρία.

Καμία σχέση λοιπόν οι χρηματαγορές, οι οποίες έρχονται μετά να αποτυπώσουν θετικά, ή αρνητικά αυτό που συμβαίνει στην πραγματική ζωή και την οικονομία.

Αντίθετα από τις δεισιδαιμονίες που κατατρέχουν το μυαλό του «καθηγητή» το νέο νόμισμα θα είναι προστατευμένο για όσο χρόνο χρειάζεται εκτός χρηματαγορών. Τόσο απλά.

Φαίνεται όμως ο κ. «καθηγητής» να αγνοεί τα στοιχειώδη. Δηλαδή, πως, σε ποιες περιπτώσεις και γιατί υποτιμάται ένα νόμισμα.

Το νόμισμα υποτιμάται σε δύο περιπτώσεις:

α) Ηθελημένα και για να πετύχει η εκδίδουσα το νόμισμα αρχή συγκεκριμένους οικονομικούς στόχους, πχ αποκατάσταση ανταγωνιστικότητας. Στην περίπτωσή μας όμως θα πρόκειται για ένα εντελώς νέο νόμισμα, ο καθορισμός της ισοτιμίας του οποίου θα γίνει εξ αρχής διοικητικά, λαμβάνοντας υπ’ όψη όλους τους παράγοντες, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις οικονομικές εξελίξεις. Για ποιο λόγο να έλθουμε αμέσως μετά να αλλάξουμε αυτή την ισοτιμία; Από που προκύπτει ότι οι νομισματικές αρχές που θα εκδώσουν το νόμισμα θα κάνουν νομοτελειακά λάθος στις εκτιμήσεις τους, για να έλθουν μετά να διορθώσουν με υποτίμηση;

β) Εξ αιτίας κερδοσκοπικών επιθέσεων. Όμως από που προκύπτει η παραμικρή ανάγκη να τεθεί άμεσα σε διαπραγμάτευση;

Διότι, οι «αγορές» δεν θα διαθέτουν επαρκείς ποσότητες του νέου νομίσματος για να κερδοσκοπήσουν οι φίλοι του κ. «καθηγητή» με αυτό. Για να το αποκτήσουν θα πρέπει να έλθουν να το αγοράσουν από τον εκδότη του. Δηλαδή το ελληνικό κράτος. Ποιος ο λόγος να τους το πουλήσουμε πριν την ομαλοποίηση της κατάστασης και την εξασφάλιση ταχείας ανοδικής πορείας της οικονομίας, η οποία θα έλθει να ισχυροποιήσει το νόμισμα; -Και θα τους το πουλήσουμε -όταν έλθει η ώρα να το κάνουμε- ακριβά, ας μην ανησυχεί γι’ αυτό ο κ. «καθηγητής».

Η ισοτιμία του θα καθοριστεί με βάση τις ανάγκες της εθνικής οικονομίας στις συνθήκες που θα επικρατούν την περίοδο της μετάβασης, με στόχο την «απογείωσή» της σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και εξάλειψης της ανεργίας και σε σχέση με ένα «καλάθι» νομισμάτων των χωρών, που εμείς θα επιλέξουμε ως προνομιακούς εμπορικούς μας εταίρους. Από το σημείο εκείνο και μετά θα ακολουθηθεί μια ευέλικτη πολιτική ρυθμιζόμενης διακύμανσης του νομίσματος (managed floating with no predetermined path for the exchange rate -κατά IMF).

Διότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι μια τυπική ισοτιμία του νέου νομίσματος, αλλά η αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων και αυτή δεν μπορεί παρά μόνο ένα ελεύθερο, δημοκρατικό και κυρίαρχο κράτος που εκδίδει το νόμισμά του, να εγγυηθεί. Πιο απλά δεν γίνεται να εξηγούνται τα αυτονόητα.

Μήπως θα πρέπει να ξαναξεκινήσετε από την αρχή τις σπουδές σας κ. «καθηγητά»; Ίσως αυτή τη δεύτερη φορά κάτι να καταλάβετε και να προστατεύετε τον εαυτό σας, διότι στην περίπτωσή σας, «κρείττον του λαλείν το σιγάν»!

  1. Χρέος: Ο κ. «καθηγητής» αγνοεί σειρά μελετών νομικών, πολιτικών και οικονομικών, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που αποδεικνύουν ότι το χρέος είναι παράνομο και ληστρικό ακόμα και με βάση το αγγλικό δίκαιο: Δηλαδή, ληστρικό χρέος, είναι εκείνο που απαιτεί από τον οφειλέτη να καταβάλει «κατάφωρα υπερβολικές» πληρωμές, ή η εξυπηρέτησή του χρέους αυτού, καταπατά κατάφωρα τα χρηστά ήθη και τις συνήθεις πρακτικές των έντιμων εμπορικών συναλλαγών (Consummer Credit Act 1974, 2006).

Είναι περιττό να αναφερθούμε εδώ στις δύο εκθέσεις του ίδιου του ΟΗΕ για την καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα από την επιβολή των μνημονίων, στην καταπάτηση του Συντάγματος και τόσα άλλα που επισυμβαίνουν σε βάρος της πατρίδας και του λαού μας. Έχουν γραφεί τόμοι, που δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε εδώ. Μας εκπλήσσει όμως η άγνοια του κ. «καθηγητή» γι’ όλα αυτά.

Αγνοεί επίσης, τη βασική αρχή που διέπει το διεθνές δίκαιο ως προς τα δημόσια χρέη: «Στην πραγματικότητα, όταν ένα κράτος αποκηρύσσει, ή φιλοδοξεί να ακυρώσει το δημόσιο χρέος του, δεν μπορεί να υπάρξει ζήτημα διεθνούς ευθύνης, εκτός εάν το μέτρο αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από λόγους δημοσίου συμφέροντος ή αν κάνει διακρίσεις μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών εις βάρος των τελευταίων.» (International responsibility. Second report by F. V. Garcia Amador, Special Rapporteur DOCUMENT A/CN.4/106, p. 119.).

Προφανώς του είναι αδιανόητη η διαγραφή των χρεών, αυτή όμως δύναται με βάση τα διεθνώς ισχύοντα για ελεύθερες χώρες και αργά, ή γρήγορα θα γίνει!!!

  1. Κοινωνικό κράτος: Ο κ. «καθηγητής» μας πληροφορεί ότι μια στάση πληρωμών σημαίνει το τέλος του εξωτερικού δανεισμού. Το τι δουλειά έχει ο εξωτερικός δανεισμός με το κοινωνικό κράτος σε μια χώρα που είναι κυρίαρχη και εκδίδει το νόμισμά της, μόνο ένας «καθηγητής» επιπέδου βραβείου Νόμπελ μπορεί να συσχετίσει. Μάλιστα το δικαιολογεί, ότι αυτό θα συμβεί -η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους- επειδή θα πρέπει να εξαλείψουμε το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού που δεν θα μπορεί να καλυφθεί με εξωτερικό δανεισμό.

Φυσικά, σήμερα με το ευρώ είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε για να καλύπτουμε τα ελλείμματα. Το γιατί αυτό θα είναι πάλι απαραίτητο στην περίπτωση του εθνικού νομίσματος του διαφεύγει.

Όμως με το εθνικό νόμισμα, που ένα κυρίαρχο κράτος εκδίδει το νόμισμά του καλύπτει όλες του τις ανάγκες με αυτό και δεν είναι υποχρεωμένο να δανείζεται.

Είναι ένας από τους κύριους λόγους που επιδιώκουμε τη μετάβαση σε εθνικό κρατικό νόμισμα. Για να καλύπτουμε όλες τις ανάγκες μας με υγιείς μη δανειακούς πόρους.

Κατά τα άλλα μιλώντας για κατάρρευση του κοινωνικού κράτους σας υπενθυμίζουμε, αγαπητέ κ. «καθηγητά», ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί»!

  1. Παραγωγή: Ως είναι φυσικό, θεωρώντας αναπόφευκτη την υποτίμηση του νέου νομίσματος, επισημαίνει ότι αυτή θα προκαλέσει την αύξηση της τιμής των εισαγομένων καυσίμων, η οποία θα συμπαρασύρει σε αύξηση το κόστος παραγωγής, καθώς επίσης το κόστος μεταφοράς των προϊόντων και ανησυχεί ότι αυτό θα έχει επιπτώσεις στο ΑΕΠ της χώρας, η οποία μπορεί να φτάσει σε μείωση ενός ακόμα 30%.

Δεν θα επιμείνουμε να τον κάνουμε να καταλάβει γιατί το νέο νόμισμα δεν πρόκειται να υποτιμηθεί. Το εξαντλήσαμε αυτό στο σημείο 1.

Ωστόσο κι αν ακόμα υπάρξει υποτίμηση του νέου νομίσματος, του υπενθυμίζουμε, ότι τα αναγκαία καύσιμα, άλλες πρώτες ύλες και ο κεφαλαιουχικός εξοπλισμός, η εισαγωγή τους γίνεται και θα γίνεται πληρωτέα σε συνάλλαγμα. Ειδικά τότε, οι εισαγωγές αυτές θα γίνονται είτε μέσω αλληλόχρεων λογαριασμών μετά από διακρατικές συμφωνίες, συμφωνίες κλίρινγκ κτλ, που σήμερα τις απαγορεύει η Ε.Ε. κτλ. Έτσι το πολύ-πολύ το κράτος να υποχρεωθεί, να «παίξει» με τη φορολογική του πολιτική και με την εφαρμογή διατίμησης στις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών πρώτης ανάγκης όπως τα καύσιμα και η ηλεκτρική ενέργεια, προκειμένου οι τιμές να μείνουν σταθερές. Αν και η επιδίωξη εξ αρχής θα είναι η σημαντική τους μείωση.

Ας μάθει λοιπόν ο κ. «καθηγητής», ότι ένα ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος που εκδίδει το δικό του εθνικό κρατικό νόμισμα δεν υφίσταται τέτοιους περιορισμούς και κινδύνους.

Αντίθετα είναι οι πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης που έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στην αποξήλωση της παραγωγικής βάσης της χώρας και στην μείωση του ΑΕΠ ήδη κατά πλέον του 30%, που επικαλείται.

  1. Ανταγωνιστικότητα: Είπαμε στο «σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Ωστόσο πρώτα πρέπει να μιλήσουμε για παραγωγή, μετά για παραγωγικότητα της εργασίας και στο τέλος για ανταγωνιστικότητα. Αυτή είναι η σειρά και όχι ανάποδα.

Συνεπώς, πρώτα θα ανακτηθεί η εσωτερική αγορά μέσω του εισοδήματος που θα δοθεί στα νοικοκυριά για να δημιουργηθεί τζίρος, της διαγραφής των ιδιωτικών χρεών, με ταυτόχρονο χτύπημα των μονοπωλίων και της εφαρμογής μέτρων προστασίας της εγχώριας παραγωγής. Μόνον έτσι θα ανακάμψει η παραγωγή, με σκοπό την πλήρη απασχόληση και τον μηδενισμό της ανεργίας. Ανακάμπτοντας η παραγωγή με την εφαρμογή «έξυπνων» πολιτικών, νέων τεχνολογιών και καινοτομίας, μέσω συγκεκριμένου σχεδίου, θα αυξάνεται σταδιακά και η παραγωγικότητα της εργασίας και μέσω αυτής η ανταγωνιστικότητα.

Φαντάζομαι ότι ο κ. «καθηγητής» αντιλαμβάνεται τουλάχιστον αυτό, δηλαδή ανταγωνιστικότητα μέσω της υποτίμησης του νομίσματος μόνο εκτάκτως και προσωρινά μπορεί να επιδιωχθεί και να φέρει επίσης προσωρινά αποτελέσματα. Εξ άλλου 15 χρόνια εσωτερικής υποτίμησης (από το 2002 μέχρι το 2009 αφανώς και από το 2010 μέχρι σήμερα απολύτως εμφανώς, η οποία ξεπερνάει συνολικά το 30%), μηδαμινά αποτελέσματα έφερε -αν όχι αρνητικά- στην περίφημη ανταγωνιστικότητα.

  1. Βιοτικό επίπεδο: Τολμάει να μιλήσει για πτώση του βιοτικού επιπέδου και για φτώχεια, όταν είναι η παραμονή μας στην ευρωζώνη, που έχει αποδειχθεί πια και στον πλέον αδαή που μας οδηγεί. Επικαλείται τα σημεία 1 περί υποτίμησης και 4 περί παραγωγής για να θεμελιώσει την θέση του, αλλά δυστυχώς γι’ αυτόν αποδεικνύεται, ότι και στα 2 αυτά σημεία οι ισχυρισμοί του είναι έωλοι και απολύτως ανεδαφικοί.

Προκαλεί γέλωτα όμως ο ισχυρισμός του, ότι οι εύποροι δεν έχουν να χάσουν. Δηλαδή, θέλει να μας πείσει ότι δεν είναι τα πλούσια στρώματα των ευρωδίαιτων -όπου φαντάζομαι ο ίδιος ανήκει, με το πάθος που υπερασπίζεται το ευρώ- που αντιδρούν στη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, αλλά οι πένοντες, ή ότι οι ευρωδίαιτοι πλούσιοι «σκίζονται» για το καλό των πτωχών. Έλεος κ. «καθηγητά»!

  1. Κόστος συναλλαγών: Με διακρατικές συμφωνίες, συμφωνίες κλίρινγκ, αλλά και πληρωμές τοις μετρητοίς δεν τίθεται θέμα κόστους αντιστάθμισης κινδύνου. Εξ άλλου διακυμάνσεις της ισοτιμίας του νέου νομίσματος, μόνο το φαντασιακό του κ. «καθηγητού» υπάρχουν, όπως αποδεικνύεται παραπάνω. Ωστόσο και να υπάρξει εντελώς προσωρινά τέτοιο θέμα, δεν είναι επαρκής λόγος για να παραμένουμε στην ευρωζώνη που μας καταστρέφει, έτσι κι αλλιώς.
  1. Επενδύσεις. Σε μια χώρα που από το 2002 ήδη με την είσοδό μας στην ΟΝΕ, οι επενδύσεις και μάλιστα αυτές που είναι παραγωγικού χαρακτήρα έχουν πάρει την κατιούσα, φτάνοντας σε κατακρήμνιση από το 2010 και μετά, είναι τουλάχιστον προσβολή στη νοημοσύνη μας, να μιλά ο κ. «καθηγητής» για σημαντική μείωσή τους στην περίπτωση μετάβασης σε εθνικό νόμισμα. Ας μας αναφέρει έστω και μια παραγωγική επένδυση που έγινε στη χώρα τα τελευταία 8 χρόνια και θα του δώσω δίκιο. Αλλά δυστυχώς γι’ αυτόν και αυτούς που υπερασπίζεται μόνο αγοραπωλησίες και αρπαχτές που τις έχουν βαφτίσει επενδύσεις γίνονται πλέον σε αυτόν τον τόπο. Είμαστε ήδη πίσω από την Υεμένη στο ζήτημα των επενδύσεων και τολμά να μας τρομοκρατεί ακόμα με τέτοιου είδους φληναφήματα;

Καμία όμως επένδυση δεν μπορεί να γίνει, ούτε του ενός ευρώ σε μια πεθαμένη αγορά, χωρίς τζίρο και με έλλειμμα στο εισόδημα των νοικοκυριών που ξεπερνάει μεσοσταθμικά το 20% και επιβαρύνεται καθημερινά. Όσες «μεταρρυθμίσεις» κι αν γίνουν, όσο κι αν μειωθούν περαιτέρω οι μισθοί, όσο κι αν μειωθεί η φορολογία του κεφαλαίου. Μόνο για οίκους ανοχής μπορεί να ενδιαφερθούν οι «επενδυτές» και για ξεκοκάλισμα των δημόσιων, αλλά και των ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων! Τόσο απλά!

Ο μόνος τρόπος είναι ακριβώς μέσω του εθνικού νομίσματος να ανακουφιστούν εισοδηματικά τα νοικοκυριά, να δημιουργηθεί ενεργός ζήτηση, το κράτος να προχωρήσει σε αποκατάσταση των κοινωνικών του δομών και σε ευρύ πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, για να ακολουθήσει ο ιδιωτικός τομέας. Και τότε ναι θα έλθουν και οι ξένοι να επενδύσουν σοβαρά.

  1. Εμπόριο: Μωρέ τι μας λες; Θα μειωθεί το εμπόριο με τις χώρες τις ευρωζώνης; Και λοιπόν; 185 χώρες περιμένουν εκεί έξω! Αλλά πέραν αυτού, ας δούμε πρώτα την κατάληξη της ευρωζώνης μετά και τη δική μας αποχώρηση και μετά ας έλθουμε να συζητήσουμε.

Βέβαια η FIAT θα μας κρατήσει μούτρα και δεν θα θέλει να πουλήσει τα αυτοκίνητά της, όπως και ηSIEMENS….

Αντίθετα είμαστε εμείς που θα πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά τις εμπορικές μας σχέσεις με όλους αυτούς και να τις θέσουμε σε βάσεις ισοτιμίας και αμοιβαίου οφέλους και όχι όπως σήμερα, που είμαστε «μπέστε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώστε»!

  1. Ευημερία και ανάπτυξη: Και τα δύο τώρα «μας τρέχουν από τα μπατζάκια». Βρες κάτι άλλο να μας πείσεις….
  1. Επιτόκια: Τα επιτόκια δανεισμού στην ευρωπαϊκή διατραπεζική αγορά θα αυξηθούν σημαντικά για τις ελληνικές τράπεζες. Και λοιπόν; Σε τι θα μας αφορά εμάς η ευρωπαϊκή διατραπεζική αγορά, αφού φύγουμε από τον ζουρλομανδύα, μέρος του οποίου αποτελεί; Ούτε τα δάνειά τους χρειαζόμαστε. Κάθε άλλο, επιδίωξή μας είναι να τα αποφύγουμε οριστικά. Σήμερα τα έχουμε ανάγκη, όχι με το εθνικό μας νόμισμα.

Αυτοί έχουν ανάγκη να δανείζουν, εμείς με αποκατεστημένη τη νομισματική μας κυριαρχία δεν θα έχουμε ανάγκη να δανειζόμαστε. Φυσικά τόσο η Τράπεζα της Ελλάδος, όσο και οι λεγόμενες συστημικές θα περιέλθουν σε πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, δηλαδή σε ιδιοκτησία του ελληνικού δημοσίου και θα εκκαθαριστούν εν λειτουργία με την παρουσία των εισαγγελικών αρχών και… «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του»!

Για να θυμόμαστε τι λέμε: Καταγγελία του χρέους και έξοδος από το ευρώ, με ταυτόχρονη καταγγελία κάθε περιοριστικής στην άσκηση εθνικής πολιτικής, σύμβασης, ή ευρωπαϊκής συνθήκης (τέσσερις ελευθερίες του Μάαστριχτ, ΚΑΠ, δημοσιονομικά σύμφωνα κτλ). Αυτό σημαίνει εγκατάλειψη του «σκάφους» που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Τίποτε δεν μας δεσμεύει και τίποτε δεν μας υποχρεώνει, ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Το κόστος θα είναι δικό τους, όχι δικό μας!

  1. Πληθωρισμός: Από τα πιο αγαπημένα τρομολαγνικά επιχειρήματα των ευρωδίαιτων κατηγόρων του εθνικού νομίσματος. Όμως γνωρίζει ο κ. «καθηγητής» πως και γιατί προκαλείται ο πληθωρισμός σε μια οικονομία;

Μάλλον όχι για να παπαγαλίζει τα «σκονάκια» που κυκλοφορούν στα τηλεοπτικά πάνελς και εν γένει στα καθεστωτικά μέσα.

Πληθωρισμό λοιπόν έχουμε για δύο βασικούς λόγους:

α) Στην περίπτωση μιας καρτελοποιημένης οικονομίας όπου τα μονοπώλια μπορούν να καθορίζουν αυθαίρετα τις τιμές των προϊόντων. Οι κυβερνήσεις όμως -εάν το θελήσουν- μπορούν να ακολουθήσουν αντιμονοπωλιακές πολιτικές και να τις ελέγξουν. Αν και η ελληνική οικονομία παρουσιάζει χαρακτηριστικά μερικής καρτελοποίησης, μια δημοκρατική – πατριωτική κυβέρνηση είναι εύκολο να σπάσει τα μονοπώλια εκεί που υπάρχουν και να μην επιτρέψει αδικαιολόγητες αυξήσεις τιμών στα προϊόντα.

β) Στην περίπτωση υπερβάλλουσας ενεργού ζήτησης, όπου η παραγωγή αδυνατεί να ανταπεξέλθει. Είναι όμως γελοίο να φοβάται κανείς πληθωρισμό στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, όπου μαστίζεται από αποπληθωρισμό και ύφεση, ενώ η ζήτηση βρίσκεται στα τάρταρα.

Βεβαίως στην περίπτωση μετάβασης σε εθνικό νόμισμα και αποκατάστασης των εισοδημάτων των νοικοκυριών θα δημιουργηθεί ζήτηση. Εξ άλλου αυτό είναι ζητούμενο. Όμως με ένα τεράστιο μέρος του παραγωγικού δυναμικού, είτε του ανθρώπινου, είτε εκείνου του κεφαλαιουχικού εξοπλισμού και των υποδομών να αργεί, δεν υπάρχει περίπτωση πληθωριστικών πιέσεων, μέχρις ότου βρεθούμε σε κατάσταση πλήρους απασχόλησης του συνόλου του δυναμικού. Τόσο απλά.

Όσον αφορά στον περίφημο «εισαγόμενο» πληθωρισμό, αυτός παρατηρείται μόνο σε περίπτωση ταχείας υποτίμησης του νομίσματος. Τέτοια όμως πιθανότητα δεν υπάρχει στην περίπτωσή μας, αφού το νόμισμα θα είναι εξ αρχής προστατευμένο και για τους λόγους που εκτέθηκαν στο σημείο 1. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση, υπάρχουν μια σειρά εργαλείων αντιστάθμισης και αποφυγής πληθωριστικών πιέσεων.

Έτσι, ούτε ο επαπειλούμενος πληθωρισμός μπορεί να αποτελέσει σοβαρό επιχείρημα αποτρεπτικό της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα και μόνο για εκφοβισμό των αδαών χρησιμοποιείται.

13, 14 &15. Κατ’ αρχήν ο κ. «καθηγητής» θα πρέπει να μας μιλήσει για την αποτελεσματικότητα εντός του ευρώ. Μετά να μας εξηγήσει πως και γιατί μια σειρά από χώρες εκτός ευρώ και με δικό τους εθνικό νόμισμα είναι πολλές φορές πιο αποτελεσματικές από κάμποσες χώρες εντός ευρωζώνης. Αναφορικά με τα spreads από που προκύπτει ότι πρέπει να μας απασχολούν, τη στιγμή που αρνούμαστε να δανειστούμε; Πως κατανοεί την ανάγκη δανεισμού μιας χώρας που διαθέτει το δικό της εθνικό νόμισμα, ακολουθεί πολιτικές πλήρους απασχόλησης και παραγωγικής ανοικοδόμησης;

Εθισμένος στο δάνειο χρήμα, αδυνατεί να κατανοήσει, ότι υπάρχει ζωή χωρίς δανεικά!

Τέλος, αφού το νόμισμά μας θα είναι για όλο το μεταβατικό στάδιο εκτός διαπραγμάτευσης στις χρηματαγορές τίνι τρόπω θα δεχθεί κερδοσκοπικές επιθέσεις; Ή μήπως του είναι κι αυτό αδιανόητο; Δηλαδή να μένουμε εκτός διεθνούς μπαρμπουτιέρας, που ο ίδιος αποκαλεί «αγορές»; Ή ποιος μας υποχρεώνει ντε και καλά να συμμετέχουμε, παρά τη θέλησή μας;

Ωστόσο ο κ. «καθηγητής» επιδεικνύοντας ανεπίτρεπτη άγνοια του κινδύνου να γίνει ρεζίλι των σκυλιών αποτολμά τελειώνοντας την παρέμβασή του να απευθύνει ερωτήματα και γιατί τάχα «ομολογείται» ότι τα πράγματα θα είναι λίγο δύσκολα στην αρχή, διαστρεβλώνοντας κατάφωρα την αλήθεια.

Ε λοιπόν, ποτέ δεν ισχυριστήκαμε ότι τα πράγματα θα είναι δύσκολα στην αρχή!
Τουλάχιστον εμείς στο ΕΠΑΜ που πρώτοι θέσαμε το ζήτημα του εθνικού νομίσματος σαν λύση στο ελληνικό «πρόβλημα» -πρόβλημα ξένης κατοχής-, μαζί με τη διαγραφή των χρεών, την τιμωρία των ενόχων, την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανατροπή, με τη θεμελίωση μιας νέας Ελληνικής Πολιτείας μέσω συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.

Αντίθετα ισχυριζόμαστε και το αποδεικνύουμε με εμπεριστατωμένες μελέτες, ότι από την πρώτη κιόλας ημέρα, η ζωή των πολιτών θα βελτιωθεί σημαντικότατα. Τόσο με την αποκατάσταση των εισοδημάτων, όσο και με τη διαγραφή των παράνομων χρεών που δημιουργήθηκαν υπό το καθεστώς κατοχής προς το κράτος και τις τράπεζες. Θα ανοίξουν οι δουλειές και θα υπάρξει παραγωγή και κατακόρυφη μείωση της ανεργίας. Από την πρώτη κιόλας ημέρα! Όσο κι αν αυτό φαντάζει αδιανόητο στους βυθισμένους στη μιζέρια της ευρωλαγνείας τους.

Φυσικά και τότε κάποιοι θα κακοπεράσουν. Όλοι αυτοί που ευθύνονται για την κατάσταση που έφεραν την πατρίδα και το λαό μας. Ας μην ταυτίζεται λοιπόν μαζί τους, επιδεικνύοντας -ανεπίτρεπτη για στοιχειωδώς νουνεχή- άγνοια κινδύνου!

Όσον αφορά σε αυτούς που έχουν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό (προφανώς παράνομα), όχι μόνο δεν προκύπτει από πουθενά ότι τάσσονται υπέρ του εθνικού νομίσματος, αλλά αντίθετα είναι οι ίδιοι που γνωρίζουν πολύ καλά, ότι όταν και εάν έλθει αυτή η στιγμή, τότε -και με το τραπεζικό σύστημα υπό τον καθολικό έλεγχο του δημοσίου-, θα ελεγχθούν πραγματικά και σε βάθος, τόσο για το πόθεν όσο και για το έσχες και θα πληρώσουν βαρύ το αντίτιμο! Αυτών τα συμφέροντα εκφράζει και προσπαθεί να προστατεύσει ο κ. «καθηγητής»;

Ο Όθωνας Κουμαρέλλας είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ.

 

Σύνοδος της Ρώμης – Σύγκρουση στρατηγικών αλλά και εργαλείο πολιτικής εξαπάτησης

Του Κυριάκου Κυριακόπουλου

Η πανηγυρική ευρωσύναξη – φιέστα για τα 60χρονα του αρρωστημένου μορφώματος που στις μέρες μας έχει μετατραπεί σε ανελέητη φυλακή των λαών του έλαβε τέλος.
Τα φώτα του ιταλικού Καπιτώλιου έσβησαν.
Οι συμβολισμοί που προσβλέπουν στον εντυπωσιασμό περίσσεψαν.
Και η απόφαση για τον περαιτέρω εκφασισμό του ευρωεκτρώματος, θεωρείται πλέον τετελεσμένο γεγονός…

Τίποτε απ’ όλα όσα επισήμως ακούστηκαν, δεν είναι δυνατόν να συγκαλύψει την κορυφαία σύγκρουση στρατηγικών, στην οποία έχει περιέλθει η Ε.Ε.

Άλλωστε, η ίδια η αποκωδικοποίηση των τελικών παρεμβάσεων, τόσο του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, όσο και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, είναι ενδεικτική όχι μονάχα για την εμφανώς υποβόσκουσα σύγκρουση, αλλά και για την περαιτέρω στροφή της Ευρωπαϊκής ελίτ στον οικονομικό και μιλιταριστικό της εκφασισμό.

Από την άλλη μεριά, τα ιδιότυπα παζάρια που συντελέστηκαν αναφορικά με τη διπλωματία των διατυπώσεων στο τελικό κείμενο, δε συνιστούν παρά φτηνές και ανέξοδες «παροχές» στους απαξιωμένους πολιτικούς κομπάρσους, οι οποίοι…
αναζητούσαν εναγωνίως «μια γοητευτική διατύπωση» για να πουλήσουν εκδούλευση στους λαούς και τα εθνικά τους κοινοβούλια.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι το δίλημμα για το αν θα πρέπει να χαρούμε ή να εξοργιστούμε που δε συμπεριελήφθη στην νέα Ευρωπαϊκή συνθήκη το επικοινωνιακό ξεροκόματο για τα εργασιακά και το κοινοτικό κεκτημένο όπως ακριβώς θα το ήθελε ο κ Τσίπρας, δεν μπορεί να είναι το δικό μας δίλημμα, γιατί απλούστατα η επιλογή μας δεν είναι να ενσωματωθούμε στη χορογραφία της εξαπάτησης ενός χρεοκοπημένου πρωθυπουργού που επιζητεί εναγωνίως το δικό του πολιτικό «success».

Διότι μόνο αφελείς μπορούν να είναι όσοι δεν αντιλαμβάνονται, ότι και με την συμπερίληψη της όποιας διατύπωσης, αλλά και χωρίς αυτήν, η εργασιακή ζούγκλα που έχει επέλθει στη χώρα με την προσυπογραφή ΚΑΙ αυτής της κυβέρνησης, θα ανατραπεί μονάχα με την πλήρη και οριστική ανατροπή της κατοχικής διοίκησης, των προθύμων που την υπηρετούν, και του συνολικού κατοχικού θεσμικού πλαισίου που επέβαλαν με το έτσι θέλω στον τόπο μας, για να πλιατσικολογήσουν τον πλούτο του, και να καταδικάσουν σε μόνιμη δυστυχία το λαό του.Οι διακηρύξεις που προϋπήρχαν της 25/3/2017 αποτυπωμένες στην ιδρυτική πράξη του 1957, ΟΥΤΕ τους δυνάστες εμπόδισαν να τις βιάσουν, επιβάλλοντας στη χώρα στυγνή κατοχή με παραβίαση όλων των θεμελιωδών δικαιωμάτων του λαού μας…

Αλλά ΟΥΤΕ τους για πρόθυμους του Ελληνικού πολιτικού συστήματος, εξελήφθησαν ως αυτονόητες οριακές κόκκινες γραμμές, προκειμένου να μην ενδώσουν…να μην υποταχτούν…και εν τέλει να μη σφετεριστούν τη δύναμη της εξουσία τους, προσυπογράφοντας ταπεινωτικές συμφωνίες που αλυσόδεσαν τη χώρα και κατέλυσαν τη Συνταγματική – θεσμική της οχύρωση.

Θα πρέπει λοιπόν να είναι σε όλους εμάς αποσαφηνισμένο, πως οι εκφραστικές διατυπώσεις από μόνες τους, δε συνιστούν ούτε ικανή ούτε αναγκαία συνθήκη, για την τήρηση ή τη μη τήρησή τους στην ίδια τη ζωή.

Η απόφαση της συγκατάθεσης στην παραβίασή τους, και εν τέλει η ίδια η υποταγή στις απαιτήσεις των εκβιαστών – που χθες ξαναφόρεσαν για τις ανάγκες της παράστασης τη μάσκα του «φίλου και εταίρου» – υπήρξε πολιτική απόφαση ενός πολιτικού προσωπικού που σφετερίστηκε την εξουσία του και λειτούργησε με όρους εσχατοπροδοτικούς στην κατάλυση των Συνταγματικών θεσμών.

Επομένως και η ανατροπή του κατοχικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στη χώρα, θα είναι πολιτική απόφαση άσκησης εθνικής κυριαρχίας, και ωε τέτοια δεν μπορεί να επαφίεται σε εκφραστικές διατυπωσούλες που «ικανοποιούν» εταιρικούς ζητιάνους και αδίστακτους πρωταγωνιστές της πολιτικής εξαπάτησης.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η κυβέρνηση αυτής της «Αριστεράς» αντί να θριαμβολογεί βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στην πολιτική απάτη, επειδή «ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε μετ’ επιτάσεως, τη διαφύλαξη του κοινωνικού χαρακτήρα της Ε.Ε., και του σεβασμού του Ευρωπαϊκού κοινωνικού και εργασιακού κεκτημένου από όλα τα κράτη – μέλη».

Αντί να υπενθυμίζει – απευθυνόμενη σε αφελείς – πως ο κ. Τσίπρας είχε δηλώσει στις αρχές Μαΐου πως «η Σύνοδος της Ρώμης θα πρέπει να μην είναι απλά μια επετειακή εκδήλωση, αλλά μια προσπάθεια συλλογικού αναστοχασμού για το κοινό μας μέλλον».

Είναι προτιμότερο να αναλογιστεί τα εκτρώματα που προσυπέγραψαν οι υπουργοί της και ο πρωθυπουργός της, όχι μονάχα από το Φεβρουάριο του ΄15, αλλά κυρίως μετά από τον Ιούλιο του ΄15, όταν δε δίστασαν κουρελιάζοντας το Σύνταγμα για πολλοστή φορά, να περιφρονήσουν ακόμη και τη δημοψηφισματική λαϊκή ετυμηγορία.

Ο πρωθυπουργός επομένως αυτής της «Αριστεράς», που το μόνο στο οποίο επιδίδεται με πρωτοφανή μανία, είναι στο σφετερισμό των ιδανικών και της ελπίδας όσων έκαναν το λάθος να τον εμπιστευτούν, και ο οποίος δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να ακυρώσει τα δικά του ιδεολογικά διλήμματα προκειμένου να ενσωματωθεί ταχύτατα στο κλαμπ των χειραγωγούμενων πολιτικών ανδρεικέλων προσκυνώντας τους δυνάστες της χώρας του, αυτή τη στιγμή το μόνο που οφείλει, όχι απέναντι στην κοινωνία που εξαπάτησε αλλά απέναντι στα παιδιά του και σε ότι έχει απομείνει να παραπέμπει στην προσωπική του αξιοπρέπεια, είναι να απαντήσει στο κορυφαίο ίσως δίλημμα της θλιβερής πολιτικής του σταδιοδρομίας:

Θα συνεχίσει να ανέχεται την προσωπική του ταπείνωση υποκρινόμενος τον «εταίρο και συνομιλητή» των ευρωσυμμοριτών, εξαργυρώνοντας τον προσωπικό και θεσμικό εξευτελισμό του με την παράταση της παραμονής του στην προεδρική καρέκλα ;;;
Θα συνεχίσει να βυθίζεται μέχρι το λαιμό στη συνενοχή που με τις πράξεις και τις παραλείψεις του οδηγεί τη χώρα στην απόλυτη διάλυση και το λαό της σε καθολική δυστυχία ;;;

Ή θα αποτολμήσει έστω και την ύστατη στιγμή να συνειδητοποιήσει, πως η πολύτιμη παρακαταθήκη στα παιδιά του, δε θα μπορεί να είναι ποτέ η ιδιότητα του «πρώην πρωθυπουργού» αφού…
Αυτή η ιδιότητα…
Γι αυτόν τον πρωθυπουργό…

Δε συνιστά μονάχα τον ορισμό της απόλυτης προσωπικής και θεσμικής του ταπείνωσης, αλλά ενσωματώνει στο πρόσωπό του, την πιο χυδαία έκφραση της πολιτικής εξαπάτησης και του πλέον προκλητικού ιδεολογικού και πολιτικού γενιτσαρισμού που έχει καταγραφτεί ποτέ στην ιστορία αυτού του πλανήτη.

Το βαρέλι του ξεπεσμού έχει πάτο.
Αλλά αυτός ο πρωθυπουργός, τρύπησε και τον πάτο, και συνεχίζει ακάθεκτος τον ταπεινωτικό του κατήφορο.

Ο Κυριάκος Κυριακόπουλος, είναι μέλος της Γραμματείας Πολιτικού Σχεδιασμού του Ε.ΠΑ.Μ.

Πως η Νεοφιλελεύθερη Επιστήμη του Ευρώ μας έστειλε στα Μνημόνια

Του Σπύρου Στάλια

Ας δούμε την Υπόθεση του Διπλού Ελλείμματος που εδώ και εννέα χρόνια μας έστειλε στη λιτότητα στην ανεργία και στη φτώχεια. Η Υπόθεση των Δίδυμων Ελλειμμάτων, αυστηρά θεώρει, ότι αν οι αποταμιεύσεις είναι μεγαλύτερες από τις δαπάνες του ιδιωτικού τομέα ή η διαφορά τους είναι σταθερή, τότε το έλλειμμα του δημόσιου τομέα προκαλεί έλλειμμα στον εξωτερικό τομέα, δηλαδή το εξωτερικό χρέος αυξάνεται και κατά συνέπεια η λιτότητα είναι επιβεβλημένη.

Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) μπορούμε να το δούμε από δύο πλευρές. Από την πλευρά των δαπανών και από την πλευρά του εισοδήματος που παρήχθη.

Αν το δούμε από την πλευρά των δαπανών έχουμε:

ΑΕΠ= C + I +G + (X – M)

που σημαίνει ότι η συνολική εθνική δαπάνη (ΑΕΠ) αποτελείται από το άθροισμα της τελικής δαπάνης για κατανάλωση (C), συν την δαπάνη για επενδύσεις (Ι), συν τις συνολικές κρατικές δαπάνες (G), δηλαδή τις δαπάνες για αγαθά και υπηρεσίες του κράτους, συν την διαφορά εισαγωγών-εξαγωγών ή πιο ακριβέστερα συν το έλλειμμα ή περίσσευμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών.

Κατά συνέπεια οι μεταβλητές C, G, I, X, εκφράζουν την δαπάνη που δημιουργεί……
εισόδημα, απασχόληση, αύξηση του ΑΕΠ.

Η μείωση τους το αντίθετο.

Αν δούμε από την πλευρά των εισοδημάτων (ΑΕΠ) θα έχουμε:

ΑΕΠ = C + S + T που η εξίσωση υποδηλώνει ότι το εθνικό εισόδημα τελικά εισπράττεται από τα νοικοκυριά με την μορφή εισοδήματος που καταναλώνεται (C), που αποταμιεύεται (S), και από το κράτος που εισπράττει φόρους (Τ).

Οι μεταβλητές S, T, M, εκφράζουν εισόδημα, μη δαπάνη, που αποτελεί διαρροή της ζήτησης, και κατά συνέπεια η αύξηση τους μειώνει το εθνικό εισόδημα και αυξάνει την ανεργία.

Βασικός κανόνας της μακροοικονομίας και της λογιστικής, είναι ότι το εισόδημα του ενός είναι δαπάνη του άλλου και άρα ισχύει:

C + I + G + (X – M) = C + S + T

που μπορεί να γραφεί: (G-T) + (I-S) + ( X-M) =0

Η παραπάνω ισότητα περικλείει και τους τρεις τομείς της οικονομίας.

Το στοιχειό (G-T), εκπροσωπεί τον δημόσιο τομέα της οικονομίας.

Όταν οι δαπάνες (G) είναι μεγαλύτερες των φόρων (Τ), δηλαδή (G>T), τότε ο δημόσιος τομέας έχει έλλειμμα και αν (G<T) ο δημόσιος τομέας έχει περίσσευμα.

Το στοιχειό (I-S) εκπροσωπεί τον ιδιωτικό τομέα.

Αν οι δαπάνες του ιδιωτικού τομέα (Ι) είναι μεγαλύτερες από τα εισοδήματα του (S), δηλαδή (I>S), τότε ο ιδιωτικός τομέας έχει έλλειμμα, ενώ όταν τα εισοδήματα του (S) είναι μεγαλύτερα από τις δαπάνες του, δηλαδή (S>I), τότε ο ιδιωτικός τομέας έχει περίσσευμα.

Το στοιχείο (X-M) εκπροσωπεί τον εξωτερικό τομέα της οικονομίας.

Όταν οι εξαγωγές της χώρας (Χ) είναι μεγαλύτερες από τις εισαγωγές (Μ), δηλαδή (Χ>Μ), τότε ο εξωτερικός τομέας της χώρας έχει περίσσευμα, ενώ αν (Χ<Μ), δηλαδή οι εισαγωγές είναι μεγαλύτερες από τις εξαγωγές, το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών έχει έλλειμμα (περιλαμβάνεται και η διακίνηση κεφαλαίων).

Η πρόταση που μας εισηγείται η παραπάνω εξίσωση είναι, ότι εφ’ όσον (T-G)+(S-I)+(M-X)=0, αποκλείεται ταυτοχρόνως και οι τρεις τομείς της οικονομίας να έχουν έλλειμμα ή και οι τρεις να έχουν περίσσευμα.

Αν κάποιος τομέας έχει έλλειμμα, τότε κάποιος άλλος ή και οι άλλοι δυο τομείς θα έχουν περίσσευμα, και αντιστρόφως. Είναι απλή πρακτική αριθμητική.

Το έλλειμμα/περίσσευμα του δημοσίου τομέα είναι μέχρι τελευταίου ευρώ το περίσσευμα /έλλειμμα του ευρύτερου ιδιωτικού τομέα, του εσωτερικού ιδιωτικού τομέα και του εξωτερικού τομέα δηλαδή, (G-T) = (S-I) + ( M-X).

pinakas s1

pinakas s2

Ο παραπάνω πίνακας και το γράφημα από τους Εθνικούς Λογαριασμούς αποδεικνύουν τις σχέσεις που αναφέρθηκαν.

Θα δούμε τώρα την Υπόθεση των Διδύμου Ελλείμματος μέσα από την ισότητα (T-G) + (S-I) + (M-X) =0αφού την γράψουμε ως εξής: (X-M)= (T-G) + (S-I).

Η Υπόθεση των Δίδυμων Ελλειμμάτων, αυστηρά θεώρει ότι αν (S-I)=0 ή η διαφορά τους είναι σταθερή, τότε το έλλειμμα του δημόσιου τομέα (G>T) προκαλεί έλλειμμα στον εξωτερικό τομέα (X<M), δηλαδή το εξωτερικό χρέος αυξάνεται.

Η θεραπεία θα επέλθει μέσω της λιτότητας, δηλαδή η φορολογία θα αυξηθεί, οι τιμές θα μειωθούν όπως και οι μισθοί, δηλαδή το κράτος θα δημιουργήσει περίσσευμα, δηλαδή (T>G), όπου οι φόροι θα είναι μεγαλύτεροι από τις δαπάνες του κράτους και έτσι θα εξαφανιστεί το έλλειμμα του εξωτερικού ισοζυγίου πληρωμών.

Αλλά η Υπόθεση των Δίδυμων Ελλειμμάτων αγνοεί την στάση του ιδιωτικού τομέα (S-I). Δυστυχώς για τους νεοφιλελεύθερους υπάρχει και αυτός, και καθ’ οιονδήποτε τρόπο δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την συμπεριφορά του. Από τα διεθνή στατιστικά στοιχεία η αντίδραση του δεν είναι σταθερή, και ποτέ, μα ποτέ, δεν ισχύει για πάντα S=I ή S>I ή S<I, με την έννοια ότι ζούμε σε ένα κόσμο αβεβαιότητας, τίποτα δεν είναι προβλεπτό στην Οικονομία.

Έτσι η Υπόθεση τους καταρρίπτεται εν τη γενέσει της.

Αν υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση μακροχρονίως επιδιώκει να έχει εξισορροπούμενο προϋπολογισμό, δηλαδή T=G, και ο ιδιωτικός τομέας δαπανά περισσότερο από ότι εισπράττει, δηλαδή S<I, τότε κατ’ ανάγκη οι εισαγωγές θα είναι μεγαλύτερες από τις εξαγωγές, Χ<M, και θα οδηγηθούμε σε έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο, ισοδύναμο του ελλείμματος του ιδιωτικού τομέα.

Η κατάσταση αυτή είναι συνεπής προς την οικονομική θεωρία και αντανακλά την πραγματικότητα, στο βαθμό που οι ξένοι επιθυμούν να χρηματοδοτούν το έλλειμμα, εξάγοντας στην χώρα πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες. Κατά συνέπεια έλλειμμα μπορεί να δημιουργήσει και ο ιδιωτικός τομέας.

Αν εξακολουθήσουμε να υποθέτουμε ότι η κυβέρνηση μακροχρονίως επιδιώκει να έχει εξισορροπημένο προϋπολογισμό, δηλαδή T=G, αλλά ο ιδιωτικός τομέας αποταμιεύει περισσότερο από ότι δαπανά, δηλαδή S>I, τότε θα έχουμε αποτελέσματα αντίθετα από αυτά που περιγράψαμε στην προηγούμενη παράγραφο. Με άλλα λόγια η συμπεριφορά του ιδιωτικού τομέα μπορεί να οδηγήσει το εξωτερικό ισοζύγιο πληρωμών σε διακυμάνσεις που είναι εντελώς άσχετες με το έλλειμμα του δημόσιου τομέα.

Εκείνο που πρέπει να καταστεί σαφές, είναι ότι ένα κράτος δεν μπορεί να έχει απολυτό έλεγχο στις μεταβλητές εκείνες που καθορίζουν το εξωτερικό του εμπόριο. Αν υποθέσουμε μια μείωση της ζήτησης του εξωτερικού εμπορίου, τότε αφού οι εξαγωγές (Χ) είναι στοιχείο της ζήτησης, είναι πιθανό αυτό να οδηγήσει σε μείωση του ΑΕΠ με συνέπεια να μειωθούν οι φόροι και η κυβέρνηση να βρεθεί με έλλειμμα.

Στην περίπτωση αυτή η αιτιότητα είναι αντίστροφη απ’ ότι ισχυρίζονται οι νεοφιλελεύθεροι. Δημιουργείται έλλειμμα στον εξωτερικό τομέα της οικονομίας που έχει ως συνέπεια όμως την δημιουργία ελλείμματος στον δημόσιο τομέα. Αλλά το έλλειμμα του δημόσιου τομέα ενισχύει τα εισόδημα του ιδιωτικού τομέα και ενισχύει έτσι την αποταμίευση του. H μεταβολή της θέσης του ιδιωτικού τομέα μπορεί να τροφοδοτήσει μεταβολές της θέσης του εξωτερικού τομέα χωρίς σαφής μεταβολές στην θέση του δημόσιου τομέα.

Συνοψίζοντας, από τις παραπάνω θέσεις και έχοντας υπ’ όψη και τα διεθνή στατιστικά στοιχεία, είναι αδύνατον να στοιχειοθετηθεί η θέση ότι ο εξωτερικός τομέας μπορεί να επηρεαστεί από τα ελλείμματα του δημόσιου τομέα και αντιστρόφως. Ο παράγοντας που απαγορεύει την συστηματική αυτή θέση που ισχυρίζονται οι νεοφιλελεύθεροι, για να δικαιολογήσουν την αθλιότητα της λιτότητας ως αναγκαίας πολιτικής, είναι η συμπεριφορά του ιδιωτικού τομέα.

Η Υπόθεση των Δίδυμων Ελλειμμάτων συνοδεύεται από το Θεώρημα του Παραγκωνισμού των Ιδιωτικών Επενδύσεων και των Εξαγωγών, σύμφωνα με το οποίο το έλλειμμα του κράτους οδηγεί τα επιτόκια σε άνοδο, αφού το χρήμα είναι δεδομένο λόγω συγκεκριμένων αποταμιεύσεων. Με άλλα λόγια λόγω του ανταγωνισμού για την ανεύρεση των σπανίων κεφαλαίων, τα επιτόκια οδηγούνται σε άνοδο, με αποτέλεσμα την μείωση των επενδύσεων, άλλα και σε άνοδο οδηγείται και η συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος, με αποτέλεσμα την μείωση των εξαγωγών.

Η σύλληψη αυτή φυσικά είναι λανθασμένη.

1) Το επιτόκιο δεν αυτοκαθορίζεται εντός του συστήματος από την απόδοση του κεφαλαίου και τις αποταμιεύσεις. Το επιτόκιο καθορίζεται εξωγενώς από την Κεντρική Τράπεζα. Το χρήμα είναι ενδογενές.

2) Οι κρατικές δαπάνες είναι αυτές που δημιουργούν αποταμιεύσεις και δεν έχουν πηγή οι δαπάνες τις αποταμιεύσεις.

3)Τέλος οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα μέσω μιας απλής λογιστικής εγγραφής και ας μην έχουν ούτε ένα ευρώ καταθέσεις, αρκεί ο αιτών το δάνειο να θέλει να το πάρει και ταυτόχρονα να είναι αξιόπιστος πελάτης. Τα δάνεια δημιουργούν καταθέσεις και όχι οι καταθέσεις δάνεια. Σήμερα το θέμα είναι ότι κανείς δεν θέλει να δανειστεί γιατί η ζήτηση έχει κατακρημνιστεί.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει μια συστηματική σχέση μεταξύ δημόσιου χρέους και του εξωτερικού ισοζυγίου πληρωμών.

Πως λειτουργούν ακριβώς τα πράγματα, πως οι διεθνείς συναλλαγές πραγματοποιούνται;

Οι συναλλαγές μεταξύ χωρών αποκαλούνται διεθνείς εμπορευματικές συναλλαγές. Οι εξαγωγές δηλώνουν εμπορεύματα και υπηρεσίες που παρήχθησαν στη χώρα για να φύγουν από την χώρα, ενώ οι εισαγωγές είναι υπηρεσίες και εμπορεύματα που παρήχθησαν σε ξένες χώρες που εισέρχονται στη χώρα.

Οι εξαγωγές αντιπροσωπεύουν κόστος για τους κατοίκους της χώρας, επειδή εκφράζουν κεφάλαιο, εργασία και πόρους τους οποίους οι κάτοικοι δεν μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν για να παράγουν προϊόντα που οι ίδιοι αλλιώς θα κατανάλωναν.

Οι εισαγωγές είναι πραγματικό όφελος με την έννοια ότι έρχονται απ’ έξω και καταναλώνονται από τους κατοίκους τη χώρας.

Με αυτή την έννοια αν οι εισαγωγές είναι μεγαλύτερες από τις εξαγωγές τότε ο υλικός βίος των κατοίκων της χώρας είναι σαφώς καλύτερος. Οι εξαγωγές μπορούν να θεωρηθούν ως το κόστος των εισαγωγών.

Οι χρηματικές συναλλαγές δεν θεωρούνται ως εξαγωγές ή εισαγωγές. Αντιπροσωπεύουν χρηματικές ροές από και προς την χώρα και έχουν επίπτωση στην συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος της χώρας με τα άλλα νομίσματα.

Οι συναλλαγές πραγματοποιούνται με τα νομίσματα των χωρών που συναλλάσσονται.

Αν θέλουμε να αγοράσουμε κάτι από την Ρωσία θα πρέπει να αναζητήσουμε ρούβλια δίνοντας δραχμές, και αν η Ρωσία θέλει να αγοράσει κάτι από την Ελλάδα, θα αναζητήσει δραχμές για να πληρώσει δίνοντας ρούβλια. Σε ποια ισοτιμία γίνεται η ανταλλαγή; Δηλαδή πόσες δραχμές θα πρέπει να δώσουμε να αγοράσουμε ένα ρούβλι ή ένα δολάριο αν θέλουμε να συναλλαχθούμε με την Αμερική.

Ας δούμε αυτό το θέμα.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του κόσμου το νόμισμα είναι μη μετατρέψιμο σε άλλο νόμισμα αναφοράς ή σε χρυσό και παράλληλα τα νομίσματα τους τα αφήνουν ελευθέρα να διακυμαίνονται στις διεθνείς αγορές.

Αυτό σημαίνει ότι έχουν ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, δηλαδή οι χώρες μόνες τους καθορίζουν το ύψος του επιτοκίου που επιθυμούν, και όχι οι τραπεζίτες όπως σήμερα γίνεται στην Ευρωζώνη, ενώ η δημοσιονομική τους πολιτική, δηλαδή οι κρατικές δαπάνες, στοχεύει στη διατήρηση της πλήρους απασχόλησης.

Δεδομένων αυτών, ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα έχει χρόνιο πρόβλημα στο ισοζύγιο πληρωμών της, δηλαδή οι εισαγωγές της είναι μεγαλύτερες των εξαγωγών της, δηλαδή η αξία των εισαγωγών της σε δραχμές είναι μεγαλύτερη σε αξία των εξαγωγών της σε δραχμές.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι άνθρωποι στο εξωτερικό επιθυμούν να διακρατούν την ελληνική δραχμή, δηλαδή να αποταμιεύουν σε ελληνικές δραχμές και ομόλογα από το να αγοράζουν με τις δραχμές που έχουν άλλα ελληνικά προϊόντα. Εάν αγόραζαν δεν θα υπήρχε πρόβλημα στο ισοζύγιο πληρωμών. Θα είχαμε ισοσκελισμένο ισοζύγιο πληρωμών.

Αυτοί λοιπόν που στο εξωτερικό αποταμιεύουν σε ελληνικά αξιόγραφα (ομόλογα, μετοχές, δραχμές) επί της ουσίας είναι μέρος των αποταμιευτών που αποταμιεύουν μέσα στην Ελλάδα. Και οι δυο έχουν τις αποταμιεύσεις τους σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου για να κερδίζουν και κάποιο τόκο. Οι αποταμιεύσεις είναι ούτως ή άλλως εκπεφρασμένες σε δραχμές. Φυσικά αυτοί που αποταμιεύουν στο εξωτερικό σε ελληνικά ομόλογα ή δραχμές ή σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα, κάλλιστα μπορούν να απαλλαγούν από τις ελληνικές δραχμές μέσω της αγοράς συναλλάγματος αγοράζοντας κάποιο άλλο νόμισμα.

Οι δραχμές αλλάζουν χέρια, η αποταμίευση παραμένει ιδία ως προς τον αριθμό των δραχμών, ενώ η αξία αυτών των δραχμών καθημερινά ίσως να μεταβάλλεται στη διεθνή αγορά συναλλάγματος.

Όπως έχει τονιστεί από τις αποταμιεύσεις εξαρτάται η απασχόληση, επειδή η αποταμίευση συνιστά στοιχείο που μειώνει την ζήτηση, και εντεύθεν καθορίζει την δαπάνη του δημοσίου τομέα για να στηρίξει την πλήρη απασχόληση. Οι αυξημένες κρατικές δαπάνες για την μείωση της ανεργίας όταν αυτή αυξηθεί αντιστοιχεί στην επιθυμία του ιδιωτικού τομέα να αποταμιεύει.

Με άλλα λόγια αν οι εισαγωγές αυξηθούν, πράγμα που σημαίνει ότι είναι δυνατόν να χαθούν θέσεις εργασίας, τότε το κράτος αυξάνει τις δαπάνες του για να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και μειώνει τους φόρους ώστε να παρακινηθεί και ο ιδιωτικός τομέας στην προσπάθεια δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Κατά συνέπεια οι αυξημένες εισαγωγές δεν πρέπει να θεωρούνται κάτι κακό, όπως μας λένε οι νεοφιλελεύθεροι, αλλά μέρος της καλύτερης ζωής του ντόπιου πληθυσμού.

Αλλά πως θα διακυμαίνεται όμως η τιμή του νομίσματος στις διεθνείς αγορές;

Στην ουσία αυτό είναι αδιάφορο όσο οι ξένοι επιθυμούν να αποταμιεύουν σε ελληνικά αξιόγραφα, δηλαδή εμείς να εισάγουμε. Καλύτερα να παίρνεις παρά να δίνεις. Μέγας νόμος της οικονομίας. Αλλά τι ακριβώς είναι εκείνο που λαμβάνουν οπ όψη οι αγορές για να αξιολογήσουν ένα νόμισμα;

Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο υπόδειγμα για την αποτίμηση κάποιου νομίσματος. Αλλά τα στοιχεία που λαμβάνονται υπ’ όψη είναι εκείνα της εγχώριας οικονομίας και κυρίως ο πληθωρισμός, ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης, η ανεργία, το ύψος των επιτοκίων. Όλα αυτά είναι υπό τον έλεγχο μιας κυβέρνησης που ασκεί σοβαρή νομισματική πολίτη, δημοσιονομική πολιτική και εισοδηματική πολιτική.

Με βάση λοιπόν μια επιστημονική αθλιότητα η χώρα οδηγήθηκε στην λιτότητα και τα μνημόνια και κάποιος-οι γι’ αυτή την απόφαση να είναι σίγουροι ότι θα απολογηθούν σύντομα στον Ελληνικό Λαό καθώς η φτώχεια και η δυστυχία θα καλπάσει το 2017.

 

Ο Σπύρος Στάλιας είναι οικονομολόγος Ph.D και επικεφαλής του Τομέα Οικονομίας του Ε.ΠΑ.Μ.

…Και για να μην τα φάμε στις…. πουτάνες!!!!

Του Όθωνα Κουμαρέλλα

Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες ενός ακόμα κακόγουστου θεάτρου που παίζεται στις πλάτες μας από κυβέρνηση – αντιπολίτευση και ξένους ψευτοεταίρους και δανειστές μας.

Μετά τις απαράδεκτες δηλώσεις του Ολλανδού προέδρου του eurogroup Γέρουν Ντάισελμπλουμ, ότι «φάγαμε τα λεφτά σε ποτά και σε γυναίκες», με πρόσχημα την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και προφανώς για να μην τα ξαναφάμε, οι «θεσμοί» δεν ζητούν μόνο την εφαρμογή σκληρών μέτρων. Δεν ζητούν, απλά, την επιβολή μιας σειράς επί πλέον μέτρων «σωφρονισμού» μας, που όλοι γνωρίζουμε από πρώτο χέρι πολύ καλά τι σημαίνουν.

Αλλά ταυτόχρονα ζητούν τη συμφωνία όλων των κομμάτων για την εφαρμογή τους και μετά από μια ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση που θα φέρει αλλαγές στη διακυβέρνηση της χώρας, δηλαδή είτε νωρίτερα, είτε ακόμα και μετά το 2019.

Ο Γάλλος υπουργός οικονομικών Μισέλ Σαπέν ήλθε πρώτος να επιβεβαιώσει ότι το ΔΝΤ ζητά διαβεβαιώσεις και δεσμεύσεις από την «αντιπολίτευση» της «κούλειας» ΝΔ για την εφαρμογή ολόκληρου του πακέτου των μέτρων, που θα συμφωνηθούν (επιβληθούν), ακόμα και για μετά το 2019, ακόμα δηλαδή και με οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση εκλεγεί από τον ελληνικό λαό.

Από την άλλη πλευρά, ο Γερμανός Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε, λέγοντας σε δημοσιογράφους…
στις Βρυξέλλες: «Σε όλες τις περιπτώσεις, προγραμμάτων βοήθειας προς κράτη, οι θεσμοί πάντα διαμηνύουν ότι αποφάσεις για μέτρα που αφορούν το μέλλον, θα πρέπει να γίνονται αποδεκτές και από την αντιπολίτευση, εφόσον υπάρχουν εκλογές στο άμεσο μέλλον. Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Θα πρέπει οι αποφάσεις να διατυπωθούν νομοθετικά με τέτοιο τρόπο, ώστε να παραμένουν ανεξάρτητες από τα εκλογικά αποτελέσματα. Αυτό έχει γίνει με επιτυχία στο παρελθόν σε άλλα κράτη, αλλά και στην Ελλάδα».

Πληροφορίες μάλιστα ανέφεραν από τότε, ότι στη συνάντηση Μητσοτάκη – Σόιμπλε τον Φεβρουάριο, ο τελευταίος είχε ζητήσει φορτικά να υπερψηφίσει τα μέτρα η ΝΔ.

Εν ολίγοις, οι δανειστές και οι ψευτοεταίροι μας σε προφανή κοινή γραμμή θέτουν άμεσα ζήτημα ψήφισης των μέτρων από μια ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που θα δεσμεύει -στο μέτρο του δυνατού- στο διηνεκές τις αποφάσεις της χώρας μας, ανεξαρτήτως κυβερνήσεως.

Έτσι εξηγείται και η παραφιλολογία που αναπτύσσεται στους κόλπους της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να ζητηθεί η υπερψήφιση των νέων μέτρων και από την αξιωματική αντιπολίτευση. Όπως επίσης η νευρικότητα που χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις της ΝΔ η οποία επιρρίπτει ευθύνες στην κυβέρνηση, ότι οι σχετικές δηλώσεις των ξένων γίνονται περίπου σε συνεννόηση με την κυβέρνηση Τσίπρα.

Και στις δύο πλευρές όμως (κυβέρνησης και αντιπολίτευσης), αλλά και μεταξύ όλων ημών, πολλοί είναι αυτοί που αναλογίζονται, ότι οι δανειστές και το 2012, πριν οδηγηθεί η χώρα στην κυβέρνηση Παπαδήμου, είχαν διατυπώσει την ίδια απαίτηση, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει και στην παρούσα συγκυρία.

Το έργο το έχουμε δει τόσες φορές. Οι ξένοι πιέζουν αφόρητα και δεν έχουν κανένα λόγο να μην το κάνουν. Οι «δικοί» μας στο γνωστό παιγνίδι αποπροσανατολισμού -αλληλοκατηγορούμενοι- θα προσέλθουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο στην υπερψήφιση των απαιτουμένων. Για την… Ελλάδα ρε γαμώτο! -Και για να μην τα ξαναφάμε στις πουτάνες!

Ο Όθωνας Κουμαρέλλας είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ.

Δουλοπρέπεια και γιουσουφακισμός

Του Κυριάκου Κυριακόπουλου

Η είδηση για τη μη συμμετοχή της Ελλάδας στη Νατοϊκή διακλαδική άσκηση ηλεκτρονικού πολέμου, ούτε ως απλό «ειδησεογραφικό» μαντάτο μπορεί να εκλαμβάνεται, και φυσικά δεν προσφέρεται για ανόητους πανηγυρισμούς απ όλους αυτούς που επιχειρούν να την εμφανίσουν ως μια απόφαση δεικτική μιας υποτιθέμενης υπερήφανης Ελληνικής στάσης.

Στην ουσία της, συνιστά μια ακόμη επιβεβαίωση των τραγικών αδιεξόδων στα οποία έχει περιέλθει η Ελληνική εξωτερική πολιτική διαχρονικά, και τα οποία οδηγούνται σε περαιτέρω επιδείνωση, από το υπερπλεόνασμα της υποτέλειας και το κενό στρατηγικής διαχείρισης στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα. Τα δεδομένα που συνθέτουν το πρόβλημα είναι καταλυτικά, και ως τέτοια δεν επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες:

Πρώτον: Η Τουρκία, στα πλαίσια της διόλου καινούριας αλλά σταθερά κλιμακούμενης αναθεωρητικής της στρατηγικής, θέτει γι ακόμη μια φορά ζήτημα με τη Λήμνο, επιχειρώντας τη νομιμοποίηση της αυθαίρετης ερμηνείας που επιχειρεί στα προβλεπόμενα της Συνθήκης του Μοντρέ.
Και αυτό το επιχειρεί, διότι από το 1936 και μετά που επιδίδεται στο προσφιλές γι αυτήν σπορ των παραβιάσεων ΚΑΙ αυτής της Συνθήκης, ουδεμία Ελληνική κυβέρνηση έπραξε το αυτονόητο προκειμένου να τσαλακώσει την ανεπίτρεπτη αυθάδεια και τον προκλητικό γεωπολιτικό της τσαμπουκά. Η χώρα μας λοιπόν εδώ, εισπράττει τα επίχειρα αυτού που δεκαετίες ολόκληρες ανέχτηκε χωρίς να αντιδρά.

Δεύτερον: Το ΝΑΤΟ γι ακόμη μια φορά επιδίδεται στην πρακτική του Πόντιου Πιλάτου, εντάσσοντας στον επιχειρησιακό του σχεδιασμό τις Τουρκικές αιτιάσεις, μεροληπτώντας έτσι ουσιαστικά υπέρ αυτού που ξέρει πως θα αποτολμήσει να του μπλοκάρει τα σχέδια, και σε βάρος εκείνου που αρκείται συστηματικά σε μικροναζάκια που δεν ενοχλούν κανέναν, και δεν διαταράσσουν επιχειρησιακούς και στρατηγικούς σχεδιασμούς γενικότερα. Η χώρα μας επομένως ΚΑΙ εδώ εισπράττει αυτά που δικαιούται να εισπράξει ως παιδί που όταν δε του κάνουν τα χατήρια οι μεγαλύτεροι, αυτό επιλέγει να κλείνεται στο δωμάτιό του και να κλαίει δυστυχισμένο και μοναχό.

Και όλα αυτά βεβαίως συμβαίνουν σε μια ιστορική συγκυρία, όπου η Ελλάδα – γι ακόμη μια φορά – περιφρονεί και στην ουσία αποποιείται το συγκριτικό της πλεονέκτημα που της επιτρέπει να περάσει σε μια γενικευμένη στρατηγική αντεπίθεση προκειμένου να ανακτήσει τα νόμιμα στη βάση βεβαίως του διεθνούς δικαίου.
Έτσι…

Ούτε το πολλαπλά αρνητικά φορτισμένο κλίμα στις Ευρωτουρκικές σχέσεις, αξιοποιείται στοχευμένα στη βάση μιας επεξεργασμένης επιθετικής στρατηγικής.
Αλλά…
Ούτε και το αυξημένο επιχειρησιακό βάρος της συγκεκριμένης άσκησης εξέλαβε ως πρώτης τάξεως αφορμή, προκειμένου να επιβάλει στους «συμμάχους και εταίρους» την υποχρέωση για μια διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων, τροποποιώντας δραματικά ατζέντα και προτεραιότητες.

Να πούμε εδώ ότι η συγκεκριμένη άσκηση που εμπίπτει στις αρμοδιότητες της Νατοϊκής διοίκησης του Ραμσταιν, «αγκαλιάζει» ως εύρος ευθύνης της την Ευρώπη, την Αφρική, ακόμη και τη Βαλτική, και φυσικά εμπλέκονται σ αυτήν τα πολυσύνθετα νατοϊκά συστήματα αεράμυνας και όχι μόνο.

Τι έκανε λοιπόν η «θιγμένη» κατά τα λοιπά Ελλάδα, σε μια ιστορική συγκυρία που τις προσφέρονται πολλαπλές δυνατότητες για στρατηγική αξιοποίηση;
Ένα ολέθριο σφάλμα που όφειλε για πολλοστή φορά να μην πράξει. Θύμωσε… και είπε απλά το εξής: «Το οικόπεδο παιδιά είναι εδώ. Μπείτε και κάντε ότι γουστάρετε. Εγώ απλά δε σας παίζω». Κι αυτή τη στρατηγική αποκοτιά, κάποιοι επιμένουν να την εκλαμβάνουν ως υπεύθυνη εθνικά στάση.

Και τα χειρότερα δε σταματούν εδώ…
Αφού εκτός από τους εμφανείς, υπάρχουν δυστυχώς και κάθε λογής αφανείς αβανταδόροι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, και οι οποίοι αντί να τολμήσουν να κοιτάξουν κατάματα το αυτονόητο – και το αυτονόητο είναι πως ο νταβατζής δεν είναι προστάτης και η δουλοπρέπεια βολεύει το νταβατζή αλλά ουδέποτε επιβραβεύεται – επιχειρούν να στρέψουν αλλού την προσοχή, ζητώντας περισσότερο γιουσουφακισμό και ακόμη μεγαλύτερη δουλοπρέπεια.

Τι ισχυρίζονται λοιπόν…
Ότι η χώρα μας, αυτό που πληρώνει σήμερα, είναι το τίμημα της απόφασης Καραμανλή του 1974 να αποσύρει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.

Μιλάμε εδώ για επικίνδυνες και απερίσκεπτες λογικές οι οποίες, όχι μονάχα αρνούνται να κοιτάξουν κατάματα όλα εκείνα τα οποία έστω και προσχηματικά συνυπολόγισε τότε ο Καραμανλής έχοντας μπροστά του την τραγωδία της Κύπρου. Αλλά – και αυτό είναι το ακόμη χειρότερο – τολμούν και επιδεικνύουν μια πρωτοφανή απροθυμία να συνειδητοποιήσουν με πόση δουλοπρέπεια εξαργυρώθηκε εκείνη η «περήφανη» στάση τα χρόνια που ακολούθησαν, και επιμένουν να ζητούν περισσότερο γιουσουφακισμό και ακόμη μεγαλύτερη δουλοπρέπεια, προσβλέποντας σε ψίχουλα οίκτου και επιβράβευσης από τον νταβατζή.

Δυστυχώς αλλά επί όλων αυτών θα χρειαστεί μοιραία να επανέλθουμε !!!

Ο Κυριάκος Κυριακόπουλος είναι μέλος της Γραμματείας Πολιτικού Σχεδιασμού του Ε.ΠΑ.Μ.